LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ผู้ต้องสงสัย -------------------------------------------------------------------------- “แม่บัวมาแล้วขอรับ...” ดินพาแม่บัวมาได้ถูกจังหวะที่คนสองคนกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องในอดีต เธอมาเป็นตัวช่วยให้บรรยากาศภายในห้องดีขึ้น ด้วยใบหน้าที่สดชื่นมีชีวิตชีวาของเธอ “มึงออกไปเถอะ กูจะอยู่กับเมียกู” “ขอรับ” ดินถอยออกจากห้องไปตามคำสั่งของเจ้านาย ปล่อยให้เขมได้อยู่กับแม่นวลปรางและแม่บัวอย่างเป็นส่วนตัว “แม่บัวมาแล้ว งั้นข้าขอออกไปเตรียมสำรับเย็นก่อนหนาเจ้าคะ” “ให้บัวไปช่วยลือไม่เจ้าคะแม่ใหญ่” “มิต้องดอก เจ้าอยู่ดูแลคุณพี่เถิดหนา เย็นนี้จักได้กินข้าวร่วมกัน…” แม่ใหญ่ลูบหัวแม่บัวอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกออกจากเตียงที่นั่งอยู่และเดินออกจากห้องไป ส่วนเขมก็มองตามแม่นวลปรางจนเธอเดินหายลับสายตาไป ในหัวก็ครุ่นคิดและสงสัยว่านอกจากเรื่องนั้นแล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่เป็นสาเหตุให้สีหน้าของเธอไร้รอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ “…” เธอเจ็บปวดกับเรื่องอะไรเพราะออกหลวงเขมอีกนะ สงสัยจัง “คุณพี่เรียกหาข้า มีเรื่องอันใดลือเจ้าคะ” “ข้าก็แค่อยากเห็นหน้าแม่บัวก็เท่านั้น...เดี๋ยวแป๊บนึงนะ” เขมรู้สึกว่าเขาต้องจัดการบางอย่างก่อนที่จะพูดคุยกับแม่บัวได้ลื่นไหลมากขึ้น และสิ่งที่เขาทำคือการจดบันทึกเรื่องราวใหม่ที่ได้ยินจากปากแม่นวลปราง เรื่องที่เขาทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจจนต้องสูญเสียลูกในท้องไปถึงสองหน ซึ่งเขาไม่อยากจะจดชื่อของแม่นวลปรางลงไปในรายชื่อผู้ต้องสงสัยเลย แต่ว่าเรื่องที่เธอเจอนั้น มันดูจะหนักหนาจนอาจจะเป็นแรงจูงใจของเรื่องที่เขาไขปริศนาอยู่ก็ได้ ซึ่งเขาคิดว่าตัวเองควรจะพุ่งเป้าไปที่การสืบหาเรื่องการแท้งของบรรดาเมีย ๆ ทั้งหลาย และเรื่องเส้นทางความรักของเขากับแม่นวลปรางตลอดช่วงที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน ว่าเขาทำสิ่งใดไว้กับเธอบ้าง ทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี เพราะตอนนี้เขมคิดว่าตัวเองรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวออกหลวงและเมียทั้งสิบสองคนไม่ถึงครึ่ง ยังคงมีอีกหลายเรื่องที่เป็นปริศนา “ภาษาอะไรลือเจ้าคะ?” แม่บัวที่นั่งมองสามีจดบันทึกอยู่นาน เกิดสงสัยขึ้นถึงรูปแบบตัวอักษรที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “อ่านไม่ออกใช่ไหมล่ะ” “...” หญิงงามส่ายหัวตอบ เพื่อบอกว่าเธอไม่เข้าใจคำที่เขาเขียนเลยสักตัวอักษร “ดีแล้วล่ะที่อ่านไม่ออก มีแค่ข้าที่อ่านออกคนเดียวก็พอแล้ว...” “ภาษาฟะรังคีลือเจ้าคะ?” “ภาษาทางราชการนักสืบน่ะ” “นะ...นักสืบ” “แม่บัวไม่ต้องเข้าใจหรอก รู้แค่ว่า สิ่งที่ข้าทำอยู่นี่ ก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น...” “เพื่อข้าลือเจ้าคะ” “ใช่ ข้าจะไม่ยอมให้แม่บัวต้องถูกรับโทษไปพร้อมกับสามีที่ไม่ได้เรื่องอย่างข้าเด็ดขาด ข้าจะสืบให้รู้ว่าใครคือกบฏตัวจริง เพื่อที่เราสองคนจะได้ไม่ต้องรับโทษที่เราไม่ได้ก่อไว้” แม่บัวเป็นผู้ที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อของผู้ต้องสงสัยตั้งแต่แรก เพราะเธอเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกสำเร็จโทษไปพร้อมกับผู้เป็นสามี จะเหลือก็แค่หญิงงามทั้งแปดคน หรืออาจจะเป็นเก้าคนในตอนนี้ “...” ผมไม่อยากจะสงสัยในตัวของแม่นวลปรางเลย แต่ตอนที่เธอหุบยิ้มลงเมื่อผมถามถึงเรื่องลูก แววตาของเธอมันคุ้นจนทำผมใจสั่น แววตาที่เรียบนิ่งไร้ความรู้สึกใด ๆ เป็นแววตาที่แอบแฝงความเลือดเย็นอยู่ภายในนั้น ราวกับว่าผมเคยเห็นสายตาคู่นี้ในร่างของบีม ผู้หญิงคนที่ฆ่าผมจากโลกปัจจุบัน “ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ” “...” แม่บัวลุกเดินไปเงยหน้ามองฟ้าที่ริมขอบหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาบอกสามีของเธอ ถึงเรื่องที่เขาสงสัย “บ่ายแล้วเจ้าค่ะ” “เพิ่งจะบ่ายเองเหรอ กว่าจะถึงมื้อเย็น ก็คงอีกสักพักเลยสินะ” “คุณพี่หิวแล้วลือเจ้าคะ งั้นเดี๋ยวข้าลงไปช่วยแม่ใหญ่เตรียมอาหารดีกว่าเจ้าค่ะ จะได้เร่งให้สำรับเสร็จเร็วยิ่งขึ้น” “ไม่ต้องหรอก ข้าว่าจะหาอะไรรองท้องไปก่อน...” “...” “กินแม่บัวรองท้อง ก็น่าจะอร่อยดี ว่าไหม?” “…” หญิงงามอายหน้าแดง เธอเข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นสามีพูด แม้จะเป็นภาษาที่แปลกหู แต่สีหน้าและแววตาของเขาก็บอกให้เธอเข้าใจได้ว่าเขากำลังหมายถึงเรื่องทะลึ่งอยู่ “ข้าขอกินตับแม่บัวหน่อยหนา...” “เจ้าคะ! ตะ...ตับข้าลือเจ้าคะ?” แม่บัวรีบใช้สองแขนของตัวเอง กอดป้องกันไปที่ท้องน้อย สายตาของเธอดูหวาดกลัวเมื่อได้ยินผู้เป็นสามีขอกินตับเธอ ทว่าสิ่งที่เธอเข้าใจ มันเป็นคนละเรื่องกันกับที่เขมหมายถึง “ไม่ใช่แบบนั้น ข้าหมายถึง... ตับ ตับ ตับ น่ะ” “ตับ ตับ ตับ ลือเจ้าคะ” เธอก็ยังไม่เข้าใจที่เขาพูดอยู่ดี “มิใช่ตับไตไส้พุง แต่สิ่งที่ข้าหมายถึง มันเป็นเสียงจังหวะของเนื้อข้ากับแม่บัวกระทบกัน จำได้ลือไม่ ว่าเสียงเมื่อคืนนี้ มันดังอย่างที่ข้าว่าหรือเปล่า ตับ ตับ ตับ...” เขมยกเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับแม่บัวในเมื่อคืนนี้ขึ้นมาเป็นตัวอย่าง เพื่อให้เธอนึกภาพออกว่า ‘ตับ’ ที่เขาปรารถนาอยากจะกิน ไม่ใช่ตับไตไส้พุงของเธอ “คุณพี่~” “เข้าใจแล้วสินะ ถ้างั้น...ปิดหน้าต่างก่อนดีกว่า เดี๋ยวมีใครมาแอบดู” เขมไล่ปิดหน้าต่างทุกบานที่เปิดอยู่ ไม่พอยังเดินมาล็อคกลอนประตูไม้ เพื่อขังตัวเองและเมียคนเล็กอยู่ในห้องลำพัง “ตะวันยังมิตกดินเลยนะเจ้าคะคุณพี่” “ก็เรื่องของตะวันสิ ข้ารอตะวันตกดินไม่ไหวหรอก...” เขมเดินหน้าเข้าหาแม่บัว เพื่อทำในสิ่งที่เขามีความต้องการอยากจะทำแค่กับเธอเพียงเท่านั้น “ข้ารู้สึก...” “..?” “รู้สึกอยากได้กำลังใจจากแม่บัวน่ะ” เขานั่งลงบนเตียง วินาทีที่พูดประโยคนั้นเสร็จก็จ้องมองไปที่ริมฝีปากบางเป็นกระจับของเธอ เขาอยากได้กำลังใจจากส่วนนั้นเป็นที่สุด “คุณพี่จงบอกมาเถิดเจ้าค่ะ ว่าอยากให้ข้าทำเช่นไร ข้าจักทำให้คุณพี่ด้วยใจ” เธอยินยอมและเต็มใจที่จะทำหน้าที่เมียหากว่าเขาเอ่ยปากขอ “งั้นเจ้าก็จง...ใช้ปากของเจ้า ทำหน้าที่เมียให้ข้าหน่อยเถิดหนา” “อย่างไรลือเจ้าคะ?” เขมย้ายตัวเองขึ้นไปนั่งพิงและยืดขายาวอยู่บนเตียง ก่อนจะกระตุกผ้าที่นุ่งปิดท่อนล่างอยู่ออก และอ้าขาออกกว้างพอที่จะให้ร่างเล็กของแม่บัวแทรกมานั่งคุดคู้อยู่ตรงกลางได้ “มาสิ ใช้ปากของแม่บัว เอาใจข้าที” เขาร้องเรียกหาเมียเด็ก พร้อมกับชักท่อนเอ็นแข็งเชื้อเชิญหญิงงาม -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







