เกิดใหม่ในร่างขุนนางทรยศ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : จุดเปลี่ยน จุดเริ่มต้น

--------------------------------------------------------------------------

(แนวความรักโรแมนติก สืบสวน คำพูดไม่ทางการเกิน พอให้อ่านเข้าใจง่าย)

“นี่กาแฟค่ะบอส”

“เสร็จงานแล้วเธอกลับบ้านไปเลยก็ได้นะ...” เขมพูดบอกกับลูกน้องในทีมของเขา เพราะเวลานั้นเขายังมีงานให้ต้องเคลียร์

“ไม่มีอะไรให้บีมช่วยแล้วเหรอคะ”

“ไม่มี งานที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ผมมีงานที่ใหญ่เกินกว่าที่จะให้นักสืบในบริษัททำได้ จึงคิดว่าจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

“ได้ค่ะ...งั้นบีมขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“อือ”

ถ้าเทียบความสามารถการสืบเสาะ หาข้อมูลลับแล้ว เขมเป็นคนที่ฝีมือดีที่สุดในบริษัท เพราะหากไม่สนใจและเก่งในงานด้านนี้จริง ๆ เขาคงไม่คิดที่จะเปิดบริษัทอย่างทุกวันนี้

ซึ่งงานที่เขมกำลังจะตามสืบนี้ เกี่ยวกับความลับระดับประเทศชาติ พัวพันกับคนใหญ่คนโต คนมีสีมากมาย เขาจึงต้องจัดการงานนี้ด้วยตัวเองอย่างลับ ๆ

เพราะหากฝ่ายที่กำลังถูกสืบข้อมูลอยู่รู้ตัวเข้า เขาอาจถูกปองร้ายมากกว่าที่เคยเจอมา แน่นอนว่าอาชีพนี้มีความเสี่ยง ทว่ายิ่งอันตรายเขมกลับยิ่งชอบมัน เหมือนว่าเขาได้ปลดล็อกบางอย่างในใจทุกครั้งหลังจากงานในแต่ละงานเสร็จลุล่วง

เขามีความสนใจเกี่ยวกับงานสืบสวนตั้งแต่เด็ก ทั้งที่ครอบครัวเป็นหมอมาตั้งแต่ต้นตระกูล ทว่าเขากลับเป็นคนที่แตกต่างออกไป และถึงแม้จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากคนในครอบครัว แต่ความฝันของเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนรักเป็นอย่างดี จนสามารถเปิดบริษัทได้อย่างทุกวันนี้ และช่วงเวลานี้ก็เรียกได้ว่า เป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดของเขากับเส้นทางการเป็นนักสืบ…

“งานใหญ่แน่คราวนี้...” บางอย่างที่เขมเพิ่งค้นหาข้อมูลเจอทำให้เขาพูดประโยคนั้นออกมา ข้อมูลเชิงลึกที่เขาเพิ่งได้เห็นมันบอกให้รู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิด และใหญ่เกินตัวเขาไปมาก

อึก อึก! กาแฟดำถูกดื่มลงคอเพื่อเพิ่มพลังให้กับดวงตาคู่เข้ม ให้สามารถนั่งถ่างตาทำงานต่อไปได้แม้จะเป็นเวลาดึกดื่น

กึก กึก กึก!

ชายหนุ่มตั้งใจโฟกัสอยู่ที่ด้านหน้าจอคอม ทว่าเมื่อเขายกแก้วกาแฟดื่มเป็นรอบที่สอง รสชาติของมันกลับทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เหมือนจะหน้ามืด เวียนหัว พร้อมทั้งยังรู้สึกหนักอกหายใจไม่ออก

“แค่ก! แค่ก!”

เสียงสำลักที่ดังอยู่ภายในห้องทำงานของเขม เรียกให้คนที่ยังอยู่บริเวณนั้นเปิดประตูวิ่งเข้ามาดู ซึ่งก็เป็นลูกน้องคนเดียวกับที่นำกาแฟมาเสริฟ์ให้กับเขา

“บอสคะ บอสเป็นอะไรคะ?” เสียงของบีม ร้องเรียกบอสของเธอทันทีที่วิ่งมาถึงร่างของเขาที่ล้มลงกับพื้น และมีท่าทางเจ็บปวดเหมือนกับคนจะขาดใจ

“พาฉันไปโรงพยาบาลที แค่ก!” ตอนนี้เขมไม่รู้ว่าร่างกายของเขาเป็นอะไร และไม่ได้คิดว่าเป็นเพราะกาแฟที่ดื่มเข้าไป จนกระทั่งเมื่อได้ยินบางคำพูดที่ออกจากปากของบีม

“จะรีบไปโรงพยาบาลทำไมล่ะคะ...ไปตอนหัวใจหยุดเต้นแล้วดีกว่า”

“...”

วินาทีนั้น เขมรู้ได้ว่าเขารับงูพิษเข้ามาทำงานที่บริษัท นอกจากนั้นแล้วเธอยังปล่อยพิษทำร้ายเขาอีกด้วย ซึ่งก็น่าจะเป็นในแก้วกาแฟแก้วนั้นที่เขาดื่มเข้าไป ทว่ากว่าจะรู้ตัวเขาก็ตั้งรับไม่ทันแล้ว พิษร้ายวิ่งพล่านอยู่ทั่วร่างกายจนเหมือนว่านาทีสุดท้ายของชีวิตจะใกล้เข้ามาถึง

“แค่ก แค่ก!”

“ทนอีกนิดนะคะบอส งานของฉันใกล้จะสำเร็จแล้ว…” สายตาของบีมที่พูดบอกกับเขม เป็นสายตาที่นิ่งไร้ความรู้สึกใด ๆ ทว่ามันแฝงไปด้วยความเลือดเย็นและร้ายกาจอย่างหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้ เป็นสายตาที่เขมไม่เคยเห็นจากใครมาก่อนตลอดทั้งชีวิต

“...เธอ”

“ได้เวลาหลับแล้วล่ะค่ะ”

บีมพูดจบก็ใช้มือลูบปิดตาของเขม ที่จ้องมองเธออยู่ด้วยความโกรธแค้น ราวกับว่าอยากจะฆ่าเธอในวินาทีนั้น แต่ก็น่าเสียดายที่เขาทำมันไม่ได้ เพราะเธอชิงทำสิ่งนั้นก่อนแล้ว...

จวนเจ้าเมือง (อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๗)

“ได้โปรดท่านเจ้าเมือง…ออกหลวงเขมอินทรา มิได้ทำความผิดอย่างที่ถูกกล่าวหา ฮึก สามีของข้าถูกกล่าวหา ได้โปรดไต่สวนอีกครั้งเถิดเจ้าค่ะ”

แม่หญิงบัว ผู้ที่มีความงามทั้งหน้าตาและจิตใจ ก้มกราบแทบแผ่นดิน เมื่อเห็นว่าสามีของเธอ ออกหลวงเขมอินทรา ถูกทรมานอยู่เบื้องหน้าเพื่อให้รับโทษที่เธอคิดว่าเขามิได้เป็นผู้กระทำผิด

“...”

และผู้ที่ถูกทรมานจนหมดสติไปก็ฟื้นขึ้น พร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวทั่วทั้งร่างกาย สติที่ตื่นขึ้นไม่ใช่ตัวตนเดิมของออกหลวงเขมอินทรา แต่กลับเป็นตัวตนใหม่ ที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่ หรือแม้แต่ผู้คนที่อยู่ที่นี่

เสียงของหญิงสาวที่ร้องอ้อนวอนขอชีวิตให้กับเขา โหยหวนไปทั่วบริเวณจวนเจ้าเมือง มีชาวบ้านมากมายมาห้อมล้อมเฝ้าดูการทรมาน และการไต่สวนนี้

“ฮืออ ได้โปรดเถิดท่านเจ้าเมือง”

“ก็ได้ ถ้าเอ็งมั่นใจ ว่าผัวของเอ็งมิได้เป็นคนทรยศแผ่นดิน งั้นก็จงไปหาหลักฐานมาเถิด แต่หากหลักฐานชี้ชัดว่าออกหลวงเขมอินทราเป็นกบฏ เอ็งจักต้องรับโทษสถานหนักไปพร้อมกับผัวของเอ็ง”

ท่านเจ้าเมืองพูดจบก็ลุกออกจากที่นั่งไป นั่นเป็นการให้โอกาสออกหลวงเขมอินทรา ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศแผ่นดิน ให้ได้มีโอกาสแก้ตัวใหม่อีกครั้ง

“ฮืออ ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านเจ้าเมือง”

“ยัยบีม ฉันจะฆ่าเธอ...” เขมพูดพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาไร้ซึ่งพลังและแหบพร่าจนฟังไม่รู้ความ สายตาจ้องมองไปยังแม่หญิงที่ทรุดตัวลงนั่งโอบกอดร่างบอบช้ำไร้เรี่ยวแรงของเขา

ใบหน้าของเธอนั้นคล้ายกับหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขามีความแค้นอยู่ภายในใจ เหมือนกับคนที่เขาเห็นหน้าก่อนที่จะหลับตาลง และมาตื่นขึ้นที่นี่ ทว่าการแต่งตัวของเธอและสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเขาสุดใจนี้ ไม่เหมือนกับใบหน้าร้าย ๆ ของนางงูพิษ ที่เขาเห็นในก่อนจะหมดสติ

“ออกหลวง มิเป็นอะไรแล้วนะเจ้าคะ ฮืออ!”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds