14. Part : เมียที่แสนดี

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เมียที่แสนดี

--------------------------------------------------------------------------

เรือนออกหลวงเขม...

การต่อรองของเขาเป็นไปอย่างลุ้นละทึกทุกวินาที แต่สุดท้ายแล้วเขาก็กลับมาถึงเรือนด้วยใบหน้าที่สดใสยิ้มแย้ม เพราะเขากลับมาพร้อมกับโอกาสแก้ตัวใหม่อีกครั้ง...

“แม่นวลปรางของพี่ พี่กลับมาแล้วจ้ะ~”

หมับ!

“..!” แม่ใหญ่สะดุ้งตกใจที่จู่ ๆ สามีของเธอก็วิ่งขึ้นเรือนมาสวมกอดเธอโดยไม่ได้พูดบอกสิ่งใดก่อน “มีเรื่องน่ายินดีใดลือเจ้าคะ”

“ต้องมีอยู่แล้ว ว่าแต่...แม่บัวล่ะ?” เขมถามหาเมียรักอีกคน

“แม่บัวน่าจักอยู่ที่เรือนน่ะเจ้าค่ะ”

“ไอ้ดิน มึงไปตามแม่บัวมาหากูที”

“ขอรับออกหลวง” ดินรีบวิ่งลงจากเรือนไปตามคำสั่งของนาย ทว่าเขาต้องหยุดและสำรวมกิริยาท่าทาง เพราะเห็นว่ามีคนเดินสวนขึ้นบันไดมา

“มึงจะรีบไปตายลือไอ้ดิน เดี๋ยวก็ชนกูล้มหรอก!”

“ขอโทษขอรับคุณหญิงพิกุล...”

“ไป!” เธอที่โกรธเกี้ยวตวาดไล่บ่าวรับใช้ และเมื่อเดินขึ้นมาถึงด้านบนเรือน ก็เห็นสามีของเธอยืนต้อนรับอยู่ด้านบนด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ “คุณพี่...”

“เข้าไปคุยกันในห้องฉันเถอะแม่นวลปราง ฉันมีเรื่องจะคุยกับแม่หลายเรื่องเลยล่ะ...”

“เจ้าค่ะ”

“...” แม่พิกุลที่ถูกเมินคำเรียกหายิ่งรู้สึกเจ็บใจ เมื่อเห็นภาพที่ออกหลวงผู้เป็นสามี เดินจูงมือเมียใหญ่เข้าห้องไปต่อหน้าต่อตา

“รอก่อนเถิดหนาคุณพี่ ครานี้น้องจักเอาคืนให้สาสม ทั้งเมียใหญ่และเมียเล็ก มิมีผู้ใดจะได้ขึ้นเป็นใหญ่เหนือกูแน่...ไม่ว่ามึงสองตัวจักมีของดีอะไรปกป้องแต่ครานี้พวกมึงจักต้องฉิบหายกันทั้งหมด”

สาวเจ้าแค้นย่ำเท้าหนักเดินเข้าห้องไปด้วยความโกรธเกี้ยว และคิดจะทวงคืนสามีของเธอด้วยวิธีสกปรกที่เธอเคยใช้มัดใจออกหลวงเขมอินทรา เช่นการทำคุณไสยมนต์ดำ และในครั้งนี้ เธอคิดว่าจะล้มแม่ใหญ่ผู้เป็นเมียแรกให้ได้ อีกทั้งยังแม่บัวที่ดูเหมือนจะขึ้นเป็นที่รักแซงหน้าของเธอไปแล้ว…

ห้องนอนออกหลวง...

“พอได้อยู่กับแม่นวลปรางแบบนี้แล้ว ฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลย...” เขาพูดในตอนที่หนุนหัวอยู่บนตักของเมียคนแรก ในขณะที่สายตาก็จดจ้องใบหน้าแสนหวานของเธอ

“อบอุ่นหรือเจ้าคะ?”

“ฉันหมายถึง...รู้สึกสบายใจน่ะ”

“...”

“แม่นวลปรางกับแม่บัวควรเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดแท้ ๆ แต่ไหงฉันถึงไปรักแม่พิกุลกว่าเมียคนอื่นได้ หรือว่าแม่นั่นจะ...”

“จะ…อันใดลือเจ้าคะ?”

“จะทำของใส่ฉัน”

“ของ?”

“เอ่อ...ฉันหมายถึงพวกคุณไสยมนต์ดําน่ะ”

รางสังหอนของเขมที่รู้สึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับออกหลวงเขมอินทราเป็นเรื่องจริง ถึงเรื่องที่ดวงจิตเดิมของเขาถูกแม่รองทำเสน่ห์ใส่ แถมยังทำคุณไสยใส่เมียคนอื่น ๆ เพื่อให้ผัวรักและหลงเธอมากกว่าใคร แต่ก็หาได้ทำให้เรื่องเจ้าชู้ลือชาของออกหลวงเขมอินทราลดลง มีแต่จะยิ่งทำให้เขามักมากในเรื่องอย่างว่าหนักขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและไร้ซึ่งขอบเขตในบางครั้ง

ทว่าเมื่อออกหลวงสิ้นชีพไป คุณไสยมนต์ดําที่เคยทำก็เสื่อมไปด้วย แถมเวลานี้ของพวกนั้นมันก็กำลังกลับมาเล่นงานตัวเธอเอง เป็นสาเหตุให้เขมทั้งเกลียดทั้งชังไม่อยากเข้าใกล้เธอ เรียกว่าดวงตาเปิด มองเห็นสิ่งดีงามและสิ่งชั่วร้ายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“ทำไมคุณพี่ถึงคิดเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ...”

“แม่นวลปรางของพี่เป็นคนจิตใจดี เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะ...แต่พี่น่ะ เป็นคนฉลาดหลักแหลม อ่านคนออก แค่เห็นหน้าตาของแม่นั่นพี่ก็ดูรู้แล้วว่าเธอเป็นนางร้ายในละครหลังข่าว”

“...”

“ส่วนแม่นวลปรางของพี่ ก็คงจะเป็นนางเอกแน่...”

“น้องมิเข้าใจที่คุณพี่พูดเลยเจ้าค่ะ นั่นคือ...คำชมใช่ไหมเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว พี่กำลังเปรียบแม่นวลปรางเป็นอย่างนางฟ้านางสวรรค์ ส่วนแม่พิกุลก็เป็นนางยักในร่างคนยังไงล่ะ”

“^^” แม่นวลปรางหลุดหัวเราะชอบใจออกมา คำพูดของเขมเมื่อครู่ทำเธอเข้าใจเรื่องนางร้ายหรือนางเอกในละครหลังข่าวที่เขาพูดถึงได้ง่ายขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องตลกที่เธออดขำตามไม่ได้

“พี่ทำแม่นวลปรางหัวเราะได้ด้วย ก่อนหน้านี้ พี่คงทำร้ายจิตใจแม่นวลปรางมามากเลยสินะ ถึงไม่เคยเห็นแม่นวลปรางยิ้มออกมาเลย...” เขารู้สึกทั้งสงสารและเห็นใจเมียแต่งคนแรกมากกว่าใคร เธอมีจิตใจที่เข้มแข็งมากจริง ๆ ถึงได้ยอมรับเมียใหม่ของสามีได้มากกว่าสิบคน

“มิใช่เช่นนั้นดอกเจ้าค่ะ”

“ว่าแต่...เราไม่มีลูกด้วยกันเหรอ เห็นคนอื่นบอกว่าแท้งกันหมด?”

“...” เมื่อเขมเอ่ยถามเรื่องลูก รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่นวลปรางก็จางหายไปทันที เธอหยุดนิ่งไปจนเขมต้องดันตัวขึ้นนั่ง เพราะสีหน้าที่เธอแสดงอยู่เวลานั้นดูไม่เป็นตัวเธอเลย มันดูเป็นคนอื่นจนทำใจของเขาสั่น

“...เกือบได้มีแล้วเจ้าค่ะ”

“เกือบได้มี?” อย่าบอกนะว่า แม่นวลปรางก็…

“เราแต่งงานกันได้หนึ่งปี ข้าก็ตั้งท้องลูกคนแรก แต่มินานก็แท้งลูกเจ้าค่ะ” เธอเครียดที่สามีจะตกแต่งเมียใหม่เข้ามาอยู่ที่เรือน ร้องไห้ระงมหาสามี แต่ก็ไม่ได้ความรักที่เขาเคยมอบให้กลับคืน เพราะช่วงนั้นเขาหลงแม่พิกุลมาก จนลืมไปว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่

และหลังจากแม่รองย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือน และได้ชื่อว่าเป็นเมียของออกหลวงเขมอินทราอีกคน สองปีต่อมาแม่นวลปรางก็ตั้งท้องลูกคนที่สอง และเธอก็แท้งลูกอีกครั้งเหตุเพราะครรภ์เป็นพิษ

ทว่าในวันที่แม่ใหญ่แท้งลูกครั้งที่สอง เป็นวันที่สามีของเธอแต่งงานครั้งที่สาม กับแม่ละอองและแม่ละไม สองสาวที่เป็นพี่น้องกันทางสายเลือดและแต่งเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังนี้ ในฐานะเมียลำดับที่สามและลำดับที่สี่ของออกหลวงเขมอินทรา

เธอไม่ได้รับการดูแลหรือเอาใจใส่จากผู้เป็นสามีเลย ในวันที่เธอต้องสูญเสียลูกน้อยในท้องไปถึงสองครั้งสองครา มีเพียงแค่ตัวเธอที่รักษาร่างกายและจิตใจของตัวเองจนหายดี

หลังจากนั้นแม่นวลปรางก็ไม่เคยเจ็บช้ำเพราะการแต่งงานใหม่ของผู้เป็นสามีอีกเลย เธอปล่อยวางว่าเรื่องแบบนั้นคงต้องเกิดขึ้นอีกในอนาคต แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ นับสิบหนที่เธอต้องร่วมยินดีกับการแต่งงานใหม่ของผู้เป็นสามี จากที่เคยมีน้ำตาเปียกปอนใบหน้างดงาม นานวันสิ่งนั้นก็จางหายไปพร้อมกับรอยยิ้ม เธอเจ็บปวดเพราะออกหลวงเขมจนไม่สามารถที่จะแหลกสลายเพราะเขาได้อีกแล้ว…

“เลวจริง ๆ”

“เจ้าคะ?”

“พี่ด่าตัวเองน่ะ ทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้...” ตอนแรกผมคิดว่าเรื่องการแท้งของบรรดาเมียในปกครองไม่ได้สำคัญอะไร จนกระทั่งเมื่อรู้ว่าแม่นวลปรางเองก็มีบาดแผลกับเรื่องนั้นเหมือนเมียคนอื่นเช่นกัน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds