20. Part : เกิดเหตุ!

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เกิดเหตุ!

--------------------------------------------------------------------------

พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขา

ราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน

ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...

“ฮึก ฮืออ!”

“คุณเขมขอรับ”

“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”

“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ้นจากข้อกล่าวหานั้นด้วยเช่นกัน

การกลับมาของความทรงจำนั้น ความรู้สึกต่าง ๆ ของเขาก็กลับมาด้วยเช่นกัน และนั่นยิ่งทำให้เขากลัวว่าคนร้ายตัวจริงจะเป็นคนที่เขาสงสัย เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่เจ็บช้ำใจเพราะเขามากกว่าใคร มากชนิดที่เรียกว่าเขาทำให้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็นก็ว่าได้

สิ่งที่กลับคืนสู่เขมไม่เพียงเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีต ทั้งความรัก ความโกรธ ความรู้สึกผิดที่เคยเกิดขึ้น มันฝังลึกอยู่ภายในใจของเขาตอนนี้ และหากเป็นเธออย่างที่เขาคิด เขมคงเสียใจมาก เพราะไม่ว่าจะในความทรงจำของออกหลวงเขมอินทราหรือตัวของเขมเอง ก็รู้สึกรักหญิงผู้นั้นมากไม่ต่างกัน มากจนไม่กล้าเอาผิดหากความจริงเปิดเผยว่าเป็นเธอ...

เรือนออกหลวงเขม...

ในเวลาที่สามีออกจากบ้านไป แม่นวลปรางก็ต้องดูแลทุกคนในบ้านเหมือนอย่างที่เคยทำอยู่ตลอด และช่วงพักหลังมานี้เธอก็ครุ่นคิดเรื่องของสามีมากขึ้น การที่เขาเปลี่ยนไปแบบนี้ทำเธอทั้งรู้สึกดีใจและรู้สึกไม่ดีในเวลาเดียวกัน...

“อ๊ะ!” เข็มร้อยมาลัยปักเข้านิ้วหญิงสาวที่จิตใจเหม่อลอย จนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องรีบปล่อยมือจากการร้อยมาลัยและลุกขึ้นมาดู

“เข็มทิ่มมือลือเจ้าคะแม่ใหญ่” แม่บัวเอ่ยถาม มือก็ประคองไว้ซึ่งมือของแม่นวลปรางที่ได้รับปาดเจ็บ แต่ยังไม่ทันที่แม่บัวจะได้ทำแผลให้พี่ใหญ่ ก็มีเสียงโวยวายของบ่าวรับใช้คนสนิทของคุณหญิงพิกุล ดังขึ้นจนน่ากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี

“คุณหญิงนวลปรางเจ้าคะ! คุณหญิงพิกุล...ฮืออ!”

“แม่พิกุลทำไม?”

“คุณหญิงพิกุลแขวนคอตายในห้องเจ้าค่ะ ฮืออ!”

“...” แม่นวลปรางที่ได้ยินแบบนั้นก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่เดินเข้าไปดูให้เห็นกับตา ว่าสิ่งที่บ่าวในเรือนพูดเป็นเรื่องจริง ภายในใจก็ไม่อยากให้เกิดการสูญเสียขึ้น

ห้องนอนคุณหญิงพิกุล...

“ฮืออ!”

“ฮืออ!”

เสียงร้องไห้ระงมดังอยู่ภายในห้องนอนของแม่พิกุล ภาพที่ทุกคนเห็นเป็นภาพที่ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดขึ้น เธอตัดสินใจผูกคอตายเพราะกรรมทำหน้าที่ของมันเมื่อถึงเวลา เธอไม่ใช่เพียงแค่ทำเสน่ห์ใส่ผู้เป็นสามี แต่ยังทำของใส่แม่ใหญ่และแม่บัวหลายหน แต่ที่สองสาวไม่ถึงคาดเพราะว่าพวกเธอนั้นมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สายขาวคอยปกป้องคุ้มครองอยู่

และเรื่องที่เขมสงสัยว่าเป็นเรื่องผิดธรรมชาติที่เกี่ยวกับการแท้งของบรรดาเมีย ๆ ก็เป็นฝีมือของแม่พิกุลด้วยเช่นกัน เหตุเพราะเธอไม่สามารถมีลูกให้ออกหลวงเขมได้เหมือนอย่างเมียคนอื่น เธอจึงคิดหาวิธีกำจัดสิ่งที่เธอคิดว่าจะเป็นเสี้ยนหนามขวางทางรักของเธอกับผู้เป็นสามีให้พ้นทาง

อีกทั้งเรื่องการตายของแม่วาดและแม่ดาวเรือง ส่วนหนึ่งก็เพราะคุณไสยมนต์ดําไม่ใช่จากโรคระบาด เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง หญิงงามที่อยู่เรือนเดียวกันก็อาจจะต้องติดโรคร้ายตายตามกันไปด้วย แต่เพราะว่าทั้งสองคนเริ่มเป็นที่รักของออกหลวงเขม เธอจึงคิดกำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางรัก อย่างที่คิดจะทำกับแม่บัว และอาจจะเป็นโชคดีของแม่บัว เพราะยังไม่ทันที่แม่พิกุลจะได้ลงมือเธอก็รู้ความจริงเรื่องสามีซะก่อน และของไม่ดีที่เธอทำใส่ใครต่อใครก็ย้อนกลับมาทำร้ายเธอจนถึงแก่ชีวิต

“..!” แม่ใหญ่ที่ตามเข้ามาดูก็เกิดอาการคล้ายจะเป็นลม เมื่อเข้ามาเห็นภาพภายในห้องนอนของแม่พิกุล อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งเต็มห้องไปหมด ราวกับว่าแม่พิกุลตายมาหลายวันแล้ว ทว่าในความเป็นจริงเธอเพิ่งสิ้นใจไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมง

“ทำเช่นไรดีเจ้าคะแม่ใหญ่ ฮืออ!” แม่สามร้องห่มร้องไห้พูดแทบจะไม่เป็นคำ

“จักทำเช่นไรได้ ไปนิมนต์พระมาเถิด...เฮ้อ เหตุใดแม่พิกุลถึงได้คิดสั้นแบบนี้”

“...” แม้ว่าแม่บัวจะถูกแม่พิกุลทำเรื่องไม่ดีด้วยมากมาย แต่เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เธอก็ไม่มีจิตใจจะคิดโกรธแค้น ได้แต่นึกอโหสิกรรมอยู่ภายในใจ

ณ ป่าใหญ่...

คืนนี้เขมนอนไม่หลับเพราะยังติดอยู่กับความรู้สึกและเรื่องราวมากมายภายในหัวของเขา มันมีทั้งความทรงจำในอดีตและความทรงจำในปัจจุบันที่เป็นตัวเขาเอง ทุกอย่างผสมรวมกันอยู่ในหัวของเขาจนไม่อาจจะข่มตานอนหลับได้

“ท่านนอนมิหลับลือ?”

“ครับ ผมแค่กำลังคิดว่า ถ้าเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ผมจะยังกลับไปยังที่ที่จากมาได้หรือเปล่า แล้วหากว่าผมกลับไปแล้ว...คนที่นี่จะเป็นยังไง”

“ทุกอย่างก็ยังต้องดำเนินไป ในเส้นทางของมัน”

“...”

“หากจิตของท่านยอมที่จะเข้าใจกับเรื่องที่มันเกิดไปแล้ว ท่านก็จักมิต้องวนกลับมาแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นนี้อีก แต่หากยังมิรู้เหตุผลของความเป็นจริง ยังมิเข้าใจในเรื่องของชะตาฟ้าลิขิต ก็คงหลุดออกจากวงเวียนนี้มิได้ มิว่าจะกี่ชาติกี่ภพ ก็คงต้องกลับมาเพื่อตามหาเหตุผลของสิ่งที่เป็นไป...”

“...ช่วยบอกผมทีได้ไหมครับ ว่าการมาที่นี่ของผมครั้งนี้ จะหากบฏตัวจริงเจอหรือเปล่า”

“เจอแน่...แต่ถึงอย่างนั้น ชะตาก็มิอาจเปลี่ยนแปลง”

“…หมายความว่ายังไงครับ?”

“ถึงเวลาท่านจะรู้ด้วยตัวท่านเอง...” พรานเอนตัวลงนอนเมื่อเขาพูดบอกเขมเกี่ยวกับเรื่องที่ทำให้เขาค้างคาใจจนนอนไม่หลับ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ช่วยให้เขาหายสงสัย มีแต่จะยิ่งคิดถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds