LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ออกตามหาความจริง -------------------------------------------------------------------------- ในสองวันต่อมา เขมและบ่าวรับใช้พร้อมออกเดินทางเข้าไปในป่าใหญ่ บรรดาเมีย ๆ จึงพากันเดินมาส่งผู้เป็นสามีที่ท่าน้ำหน้าบ้าน เว้นก็แต่แม่พิกุลที่ไม่ได้ลงมาส่งผู้เป็นสามีเหมือนคนอื่น ๆ “แม่สามแม่สี่ เหตุใดแม่พิกุลยังมิลงมาจากเรือน ยังเจ็บไข้มิหายลือ?” “เจ้าค่ะ วันก่อนตัวร้อนเป็นไฟ...” แม่สี่พูด “สีหน้าก็ดูตรอมใจ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ น้องสองคนถามอันใดก็มิยอมปริปากพูดบอก” แม่สามพูดสีหน้ากังวล “ใครมิลงมาก็ช่าง ถึงเวลาที่ข้าต้องเดินทางแล้ว พี่ฝากแม่นวลปรางดูแลเรือนด้วยหนา เดี๋ยวพี่จะรีบกลับ...” “เจ้าค่ะ เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” “...” แม่บัวยืนเงียบหลบอยู่หลังสาวงามคนอื่น เพราะด้วยอายุที่เด็กกว่าใครในเรือน เธอจึงต้องปล่อยให้พี่ ๆ ล่ำลาผู้เป็นสามีก่อน “มานี่สิแม่บัว” “เจ้าคะ?” “ข้าเรียกให้เดินมาหา” “เจ้าค่ะ” แม่บัวเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นสามี แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้โน้มหน้าลงไปหอมแก้มเธอ ก็ถูกแม่บัวหยุดไว้ด้วยการถอยแก้มหนี “เอาหน้าหนีข้าทำไม...” “เอ่อ...” แม่บัวเกรงใจเมียคนอื่น เพราะคิดว่าเธอควรเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับการบอกรักเช่นนั้นจากสามี “คุณพี่ต้องหอมแก้มเมีย ตามลำดับสิเจ้าคะ บัวเด็กกว่าใคร จักหอมบัวก่อนได้อย่างไร” “อ้อ ต้องหอมแม่นวลปรางก่อนสินะ...” เขมนึกได้ว่าเขาไม่ควรทำอะไรข้ามหน้าเมียใหญ่และเมียคนอื่น ๆ เพื่อความปลอดภัยและลดการเกลียดชังที่จะเกิดขึ้นต่อแม่บัว เมียคนเล็กที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียรัก ฟอด~ “แม่นวลปรางอย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาหนา ช่วงนี้เจ้าดูซูบผอมลงเยอะ พี่จักรีบกลับมาหา” “เจ้าค่ะคุณพี่” “...” เขมหันหน้ามาอีกทาง ก็เห็นว่าแม่สามกำลังยื่นแก้มรอหอมจากเขาผู้เป็นสามี ฟึด! “อยู่เรือนกันดี ๆ เชื่อฟังแม่นวลปราง เข้าใจหรือเปล่า” “จะ...เจ้าค่ะ” เมื่อกี้คุณพี่หอม ลือสั่งลมใส่แก้มข้ากันแน่? เขมทำอย่างไรกับแม่สาม แม่สี่ก็ได้รับการกระทำเช่นนั้น ส่วนเมียคนอื่น ๆ ก็เป็นการใช้ปลายจมูกแตะไปที่แก้มเบา ๆ ไม่ได้สูดดมหรือหอมเข้าเต็มปอดเหมือนอย่างแม่นวลปรางและแม่บัว ฟอด~ “เดี๋ยวข้ารีบกลับนะ แม่บัวอย่าลืมดูแลตัวเองเข้าใจหรือเปล่า แล้วก็...ดูแลแม่นวลปรางให้ข้าด้วย” เขมหันไปมองหน้าแม่นวลปราง ภายในใจก็ไม่อยากให้เรื่องที่เขากลัวเป็นความจริง “เจ้าค่ะ ข้าจักดูแล แลเชื่อฟังคำแม่ใหญ่…” “ข้าไปก่อนนะ พวกเจ้าอยู่บ้านก็ดูแลกันดี ๆ ห้ามทะเลาะกันเข้าใจไหม” เขมกำชับบรรดาเมีย ๆ อีกครั้งก่อนจะลงเรือไป แม้จะไม่อยากเดินทางไกลเรือนเพราะมีคนที่ให้นึกเป็นห่วง แต่ว่าการอยู่แต่บ้านก็ไม่ช่วยให้เขาจับตัวคนร้ายได้ และไม่รู้อะไรไปมากกว่าเรื่องที่รู้อยู่ก่อนแล้ว จากคำบอกเล่าของเมียทั้งสิบคน ณ ป่าใหญ่... ภายในป่านี้ เป็นพื้นที่ของสัตว์และสิ่งมีชีวิตอื่นอีกมาก บ้านเรือนคนก็มีให้เห็นเล็กน้อยตามชายป่า แต่พอเดินเข้าไปลึก ก็มีทั้งสัตว์ดุร้ายและพวกกลุ่มโจนที่ตั้งฐานทัพกลางป่าเพื่อหลบหนีความผิดจากทางการ “กระผมคิดว่า หากมันหลบซ่อนตัวอยู่ในป่า แลพ้นสายตาทหารได้นานขนาดนี้ มันคงมีวิชาอาคมติดตัวอยู่บ้างไม่น้อย...” “งั้น...ท่านก็คงจะมีวิชาอาคมติดตัวอยู่เหมือนกันสินะครับ” ที่เขมรู้ได้แบบนั้นก็เพราะว่าร่างกายของพรานป่าผู้นำทาง มีรอยสักยันต์อยู่ทั่วพื้นผิวบนร่างกายของเขา “พรานป่าก็แค่งานรองขอรับ งานหลักของกระผมคือจอมขมังเวทย์...” “ถึงว่า...งั้นถ้าท่านหาสิ่งที่ข้าต้องการเจอ ไม่ใช่แค่แก้วแหวนเงินทองมากมายที่ท่านจะได้รับจากข้าหรอก แต่ชื่อเสียงของท่านก็จะโด่งดังทะลุฟ้าด้วย เชื่อข้าได้เลย” “คนเมืองใหม่พูดจากันด้วยภาษาเช่นนี้ลือขอรับ...” พรานป่าหัวเราะออกมาเพราะภาษาพูดของเขมที่ฟังดูตลกอีกทั้งยังประหลาด เขามองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ว่าเขมนั้นไม่ใช่ตัวตนเดิมของออกหลวงเขมอินทรา “พรานรู้ด้วยลือ?” ดินเอ่ยถามสีหน้าแปลกใจ “รู้สิ หากเรื่องแค่นี้กูมองมิออก ก็มิต้องให้กูเดินนำทางเข้าป่าแล้ว ไปเถอะ...” การเดินทางเข้าป่าครั้งนี้ นอกจากจะมีพรานป่านำทางแล้ว เขายังพาลูกสมุนติดตัวมาด้วยหนึ่งคน เพื่อให้ช่วยเป็นมืออีกข้างให้กับเขา... เมื่อทั้งสี่คนตั้งฐานทัพนั่งพักอยู่กลางป่า เขมอยากรู้สิ่งนั้นจนอดไม่ได้ที่จะถาม “ท่านพราน ท่านรู้หรือไม่ ว่าใครคือกบฏตัวจริง?” “...” พรานเงียบนิ่งไป “...บอกไม่ได้ใช่ไหมครับ” “อยากให้ข้าเปิดเนตรให้ลือไม่ ดึงความทรงจำที่มีของออกหลวงเขมมาสู่ท่าน…” เขาถามความสมัครใจของเจ้าตัว เพราะคิดว่านั่นจะช่วยเขมได้มาก ในการตัดสินใจถึงคำตอบที่เขาสงสัยคาใจอยู่ “ทำได้ด้วยเหรอครับ?” “ได้สิ แบบนั้นท่านจะได้หายข้องใจลือเข้าใจยิ่งขึ้น ว่าบุคคลที่ท่านแคลงใจสงสัยอยู่ ใช่กบฏลือไม่” “...” คำพูดนั้นทำเขมขนลุกไปทั้งตัว เพราะช่วงนี้เขาติดใจสงสัยคนคนหนึ่งอยู่มาก ๆ “งั้น...ท่านช่วยทำแบบนั้นทีนะครับ ดึงความทรงจำของออกหลวงเขม กลับมาให้ผมที” “แน่ใจนะ?” “...” เขมนิ่งคิดอยู่ไม่นานก็ตอบไป “แน่ใจครับ” เขาอยากรู้ว่าตัวตนเดิมของเขาเคยทำผิดกับใคร หรือทำอะไรไว้บ้าง เพราะนั่นสำคัญมาก ๆ ต่อภารกิจนี้ของเขา แม้บางความทรงจำของออกหลวงเขมอินทราอาจจะทำให้เขมเจ็บปวดใจ เช่นภาพนาทีที่เขาเห็นคนรักเช่นแม่บัวตายไปต่อหน้า และภาพความจำสุดท้ายก่อนที่ตนเองจะสิ้นลมหายใจ เขมก็พร้อมที่จะจดจำสิ่งพวกนั้นไว้ในความทรงจำอีกครั้ง หากมันทำให้เขาได้รู้ความจริงถึงเรื่องที่ตามหาอยู่ -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







