ตอนที่ 10 ตั้งครรภ์ล้างหนี้

“แม่คิดแล้วลูกต้องมา มา มา พาสิชาเข้ามา ว่าแต่ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก เห้อ คงตกใจใช่ไหมที่แม่คิดทำแบบนั้น”

แม่เขาพูดไปเรื่อย เธอได้แต่มองตาปริบๆ

“พามาทำกับข้าวกับแม่ครับ”

“ทำได้เหรอ ดีจริงๆ ถ้าอย่างนั้นพักก่อนนะ อยากอยู่กันสองคนใช่ไหม แม่จะคุยกับสิชาตอนเข้าครัวแล้วกัน”

นั่งในห้องนั่งเล่นไม่นานแม่นายหัวก็เดินออกไปซ้ำพูดให้เธอหนาวๆ ร้อนๆ หญิงสาวขยับไปนั่งไกลนายหัว

“กลัวอะไรขนาดนั้น ฉันจะทำอะไรเธอ”

“ก็ ก็จะทำลูกไม่ใช่เหรอ ฉันไม่เชื่อใจคุณ และบอกไว้ก่อนยังไม่ถึงสามวันนะคะ ยังไม่มีคำตอบ”

“ไม่ตกลงก็โง่เต็มทน” ปากร้ายกาจว่าและจะเดินออกจากห้องแต่เสียงแม่เขาเดินมา เขาเดินไปกระชากแขนเธอมานั่งไหล่ชนกัน เธอจะลุกหนีก็โอบกอดไว้

สรสิชาถอนหายใจ เห็นแม่เขาอมยิ้ม มาหยิบมือถือแล้วออกไป สรสิชาตีมือเขาอย่างไม่กลัว

“มากไปนะคะ”

“หวงไปได้ ทีนายแฟนเก่า ฉันเห็นนะมันกอดเสียแน่น”

“นี่คุณแอบมองเหรอคะ ไร้มารยาท”

อายก็อาย โกรธเพชรการุณขึ้นมาอีก เธอลุกขึ้นไปดื่มน้ำไกลๆ นายหัว เขาเอ่ยเสียงเบา

“เปล่าแอบมอง บังเอิญ ถ้านายนั่นมาอีกเธอต้องระวัง ท่าทางไม่ยอมปล่อยเธอมั้ง”

หญิงสาวกังวลเรื่องนี้ ไม่สามารถปกปิดคนที่ชอบแอบมองได้ นายหัวอมยิ้ม

แผนการเขาต้องสำเร็จ เธออยากหนีปัญหาหลายๆ อย่าง

เขาดีใจ?

ไม่นะ

แต่ทำไมต้องยิ้ม?

ชายหนุ่มไม่เข้าใจตนเอง มองแผ่นหลังบอบบางก่อนขึ้นห้องนอน เขาอยากไปอยู่คนเดียว เพื่อทบทวนความคิดเพี้ยนๆ ที่เกิดขึ้น

แม่ของนายหัวชื่อนาง ทำอาหารเก่งมาก ที่สำคัญวันนี้เอาใจเธอจนอึดอัด จะทำอะไรก็ชื่นชมไปหมด ซ้ำยังถามว่าเธอท้องกี่เดือน สรสิชาโกหกไม่ถูก เลยบอกไปว่าไม่รู้ ดังนั้นไม่นาน คนที่ขึ้นไปพักผ่อนต้องลงมาหาเธอในครัว ได้รับคำสั่งเมื่อลงมา ทำเอาเธอหน้าแดงก่ำ

“ทำไมไม่พาเขาไม่ฝากท้องละ ไม่มีความรับผิดชอบ พรุ่งนี้ไปเลยนะ แม่อยากให้หลานแข็งแรง”

“อ่อ ครับ”

นายหัวรับคำ หันมายิ้มให้เธอ

อยากจะบ้า ยิ้ม มันน่ายิ้มตรงไหนกัน เธออยากร้องไห้มากกว่า

“คืนนี้นอนที่นี่เลยใช่ไหม เรียกฉันว่าแม่เถอะ แม่ดีใจที่จะมีสะใภ้เสียที ชาตินี้คิดว่าจะไม่มีทายาทเสียแล้ว”

เรื่องกู่ไม่กลับ! แต่คำว่าสะใภ้ทำให้เธอต้องร้อนๆ หนาวๆ

นายหัวบอกให้เป็นแม่พันธ์ ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ไม่ว่าออกมารูปแบบไหน ดูท่าเธอคงหนีจากเรื่องนี้ยาก

หลังจากทำอาหารก็ต้องกินข้าว เธอได้รับอาหารดีๆ มื้อแรกที่มาฟาร์มแห่งนี้ อาหารการกินที่ฟาร์มไม่มีของดีขนาดนี้ ซ้ำได้กินฝีมือตนเอง สรสิชาอยากกินให้มากแต่เกรงใจเจ้าของบ้าน

นายหัวจ้องเธอไม่เลิก เขาเป็นบ้าอะไรไป

ทว่าเธอก็อิ่มแปล้เพราะแม่นายหัวอยากให้เด็กในท้องแข็งแรง

เด็กในท้องอะไรกัน พยาธิหลายๆ ตัวสิไม่ว่า

ติดๆๆ

แม่นายหัวออกไปรับสาย นายหัวชะเง้อมอง ดูจะโล่งใจที่ไม่ใช่สายจากพ่อ เมื่ออยู่ในสถานการณ์ทุกอย่างสรสิชาย่อมรู้ใจเขานิดๆ หน่อยๆ

“มองอะไร”

เขารู้ตัวว่าเธอคิดถึงอะไร หญิงสาวจึงไม่อยากโกหก

“คุณกังวลเรื่องพ่อคุณเหรอคะ อย่าห่วงเลย แม่คุณดูมีความสุขดี”

“จะบอกว่าเพราะลูกในท้องเธอสินะ” เขามองหน้าท้องเธอ หญิงสาวเผลอยิ้มออกมา

“พูดเป็นเล่นค่ะนายหัว ฉันท้องโตเหมือนท้องอ่อนๆ แต่นั่นเพราะอาหารที่แม่คุณตักใส่จานฉันนะคะ”

“กินเหมือนไม่ได้กินมาหลายวัน”

เขาเริ่มเดินออกห่างเธอ สรสิชาเดินตามเขา

“ฉันกินไม่อิ่มจริงๆ ที่ฟาร์ม มีแต่คนชอบซุบซิบเรื่องคนอื่น แต่ฉันมาใช้หนี้ก็เรื่องจริง แต่ก็ไม่อยากฟังค่ะ ใจคิดถึงบ้านไม่อยากฟังอะไรแบบนั้นเลย”

“มาอยู่ที่นี่เรื่องหลายเรื่องจะดีขึ้น คงตัดสินใจได้เร็วกว่าสามวัน”

เขาพูดถึงผลประโยชน์ตนเองอีกแล้ว หญิงสาวก้มหน้า เธอเองอยากปลดหนี้ อยากสบาย หากต้องแลกกับศักดิ์ศรี แม้เป็นคนไม่มีการศึกษามากมายแต่เธอมีศักดิ์ศรีในตนเอง ทำให้ต้องคิดมากหน่อย

“เอาละไปเก็บเสื้อผ้ากัน  ฉันมอบแต่ความสุขสบาย อย่าต้องให้บอกว่าเธอโง่ละ”

“นั่นกำลังบอกอยู่นะคะ” เธอหน้างอ นายหัวไม่สนใจแต่แอบยิ้มขำ

ว่าแต่เขาชอบที่เธอหน้างอนะ มันน่ารักดี

ยายเด็กคนนี้ทำมนต์เสน่หาใส่เขาหรือเปล่า ชายหนุ่มชักแปลกใจ ชั่วข้ามคืนเขาก็มองเห็นหล่อนอยู่ในสายตา เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจทีเดียว

คิดเรื่องนี้มากี่รอบแล้ววะ !

น่าอายฉิบหาย