ตอนที่ 6 ไม่อยากสงสาร

“ทำไมไม่ออกไปกินข้าว” เธอแทบสำสักน้ำเพราะเสียงห้วนๆ ที่ดังอยู่ประตูคอกไก่ หญิงสาวรีบตอบ

“อยากทำงานให้เสร็จค่ะ”

“ไม่ใช่ว่าหลบหน้าแฟนเก่าหรือ ขี้แพ้จริงๆ”

เขาจะมาหาเรื่องเธอทำไม หญิงสาวเดินออกไปที่ประตู เนื้อตัวไม่สะอาดนักแต่นายหัวคนดุก็ไม่เดินหนี เธอเองต้องเบี่ยงร่างห่างเอง

“ไปกินก็ได้ และขอร้องอย่าให้รีบกินจนสำลักนะคะ ฉันทำงานล่วงเวลามาแล้ว”

หล่อนเอามือปาดเหงื่อ นายหัวหนุ่มมองอย่างเวทนา ไม่เคยคิดว่าจิตใจเขาจะอาทรใครสักคนขึ้นมา ทั้งๆ ที่เมื่อคืนยังหมั่นไส้เธออยู่

อาจเพราะแอบเห็นเธอร้องไห้เมื่อโทรหาที่บ้าน เขาไม่เคยเห็นใครรับสายเธอเลย วันนี้ก่อนทำงานได้ยินเธอพูดคนเดียว เขาเองดันยืนฟัง ขาไม่ขยับ

“แม่ทำไมไม่รับสายกันเลย ฮือๆๆ สายใจกับแฟนอยู่ที่นี่ ชิสาอึดอัดเหลือเกิน ทำไมต้องมาเจอกันอีก อยากไปจากที่นี่ เจ้าหนี้เองไม่อยากให้อยู่ สิชาเครียดมาก”

กระทั่งเพื่อนร่วมงานเดินมา เธอปาดน้ำตาเดินไปทำงาน

หลังจากได้ยินสิ่งนั้น หัวใจที่เครียดนิดๆ ของเขาก็พลันหนักอึ้งราวมีหินมาถ่วง

ผู้หญิงคนนี้เจออะไรมาบ้าง แล้วพ่อแม่เธอเป็นอะไร ทำไมไม่รับสายลูก เขาอยากรู้เรื่องนั้นจึงโทรไป

แม้จะแปลกใจตนเองที่ทำอย่างนั้น แต่ความอยากรู้ก็ห้ามเขาไม่ได้

พ่อแม่แบบไหนกัน เขาเองยังสงสัยวันที่ให้ลูกสาวตามเขามาง่ายๆ เพื่อทำงานราวกรรมกร ซึ่งนั่นไม่เหมาะกับหล่อนสักนิด

เขายอมรับว่าเธอสวย หางานได้ดีกว่านี้ ทว่ามารู้ว่าเธอจบแค่มอต้นก็ไม่ซักถามอะไรต่อ

อย่าใส่ใจนักเลย วันนั้นเขาบอกตนเอง เหมือนที่บอกตนเองทุกครั้งว่าสิ่งใดสำคัญในชีวิตและควรโฟกัส

แต่วันนี้เธอทำให้เขาอยู่ไม่สุข

โธ่เว้ย! ทำไมต้องสนใจหล่อนด้วยวะ

โรงอาหารที่นี่แสนอึดอัด แม้อากาศถ่ายเทดี ลมเย็นๆ พัดผ่านแต่ยังอึดอัด นั่งกินข้าวก็ต้องกินเร็วๆ ตอนนี้เธอรู้ว่าเหตุใดคนที่นี่มองเธอแปลกๆ นั่นเพราะได้ยินสรสิชาพูดกับเพชรการุณ สายใจบอกคนที่สนิทๆ ว่าสรสิชาเคยแย่งแฟนเธอ ไม่เจียมตนเอง ความโกรธเธอไม่มีมากกว่านี้แต่ไม่อยากเจอคนพวกนั้น ดังนั้นเธอรีบกินข้าวเช่นเคยและเดินไปเก็บถาดหลุม ทว่าเดินไปด้านหลังกลับเจอสายใจที่นั่น

เธอมองเห็นเท้ายาวๆ รู้ว่ากำลังคิดจัดการให้เธอหัวขมำเหมือนที่เคยทำตอนเรียนมัธยม เรื่องนั้นเธอจำไม่ลืมแต่สรสิชายังเดินไปช้าๆ และระหว่างที่โดนกลั่นแกล้งเธอก็ไม่ยอมหลบจากเท้าสายใจ นั่นทำให้เธอเซแต่ตอนนี้เธอพยายามทรงตัวให้ได้และเอาถาดหลุมที่มีเศษอาหารเล็กน้อยราดลงบนเสื้อของสายใจ

อยากเอาคืนบ้างและได้ผล เสียงวี้ดว้ายทำเอาหลายคนวิ่งมาดู สายใจมองเสื้อผ้า ไม่นานปรี่เข้ามาตบหน้าเธอ แต่สรสิชาหลบทัน ทำให้ฝ่ายนั้นเสียหลักล้มบนพื้น

“แก แกแกล้งฉัน” สายใจแผดเสียง เรียกหาคนรัก เพชรการุณยังไม่มา คนอื่นๆ มองสายใจและขำ

มีใครบ้างคนกล่าวหาว่าสรสิชาแกล้ง หญิงสาวโต้กลับ

“ฉันไม่ได้แกล้งใคร สายใจยื่นขาออกมาแกล้งฉันเอง ตอนแรกยืนอยู่ดีๆ นิ ฉันเองหลบไม่ทันเพราะรีบเดิน ฉันต้องไปทำงานต่อ”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว วันนี้แกได้ออกจากที่นี่แน่” สายใจลุกขึ้นกดมือถือโทรหานายหัวแต่ไม่นานเสียงนายหัวดังขึ้น

“ทำอะไรกัน คุณควรไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

นายหัวมองสายใจแต่ฝ่ายนั้นไม่ยอม “สรสิชาแกล้งสายใจค่ะนายหัว จะปล่อยไปไม่ได้นะคะ ทุกคนก็เห็น”

ทุกคนก้มหน้า นายหัวถามสรสิชา

“ทำเหรอ”

“จะทำทำไมคะ ฉันรีบกินข้าวมาก ไม่ทันดูว่าขาเธอยื่นออกมาเลยล้ม ไม่เชื่อเปิดกล้องดูสิคะ ไม่ได้เอากับข้าวไปโยนใส่เธอนะคะ”

ทุกคนมองหน้ากัน สายใจชี้หน้าสรสิชา

“อย่าถือว่าพ่อนายหัวสนใจเธอแล้วจะรอดไปได้เลยนะ อยากเป็นนางบำเรอคุณพ่อละสิ น่าสมเพช จะบอกให้อย่างไรนายหัวก็ไม่ยอมหรอก เธอต้องออกไปจากที่นี่”

ณชายุหันขวับมองแม่ครัวซึ่งเป็นลูกสาวแม่บ้าน ฝ่ายนั้นก้มหน้า ตกใจที่นายหัวรู้ว่าเธอบอกเรื่องนี้สายใจ เดินไปทำงาน นายหัวถอนหายใจ เขาสั่งสายใจเสียงเย็นชา