ตอนที่ 2 เป็นแค่ลูกหนี้อย่ามาขัดใจ

ณชายุกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ริมระเบียง เขามักนอนดึกเสมอ เขาไม่ชอบปาร์ตี้แม้จะมีเพื่อนชักชวนแทบทุกคืน ชายหนุ่มชอบใช้ชีวิตในสวน ในฟาร์มของตนมากกว่า ดุสิตเพื่อนรักเพิ่งวางสายไป เหมือนจะโมโหที่เขาไม่ไปเที่ยวผับด้วยกัน ณชายุมองมือถือ อยากปิดเครื่องแต่คิดว่าคนงานจะโทรมา ดังนั้นจึงเดินเข้าไปห้องนอนเพื่ออ่านหนังสือฆ่าเวลาก่อนหลับ

กาแฟไม่อาจทำให้เขาตาค้าง ถึงเวลานอนเขาก็นอน เป็นแบบนี้มานับแต่เขาปลงกับชีวิต

ชีวิตอย่าไปยึดติดอะไรมากมาย ตอนนี้เขาดูแลงานให้ดีที่สุด เพื่อคนงานอีกหลายสิบชีวิตที่อยู่กับพ่อแม่มานาน

เรื่องครอบครัวที่พ่ออยากให้หาเขาไม่เคยใฝ่ฝันอีก ชีวิตนี้รักฝังใจเพียงคนรักเก่า ไม่เคยลืมเธอลงสักวัน

ชายหนุ่มหลับตาคิดถึงวันวานที่ผ่านมา สิ่งนี้ทำให้เขาหลับลงและชอบอยู่กับความฝันวันวาน ชีวิตเขาขอแค่นี้พอแล้ว

ก็อกๆๆ

ใครกันมารบกวนป่านนี้ ชายหนุ่มลุกไปเปิดประตู เป็นแม่บ้านที่คุ้นเคย ฝ่ายนั้นรายงานว่าพ่อแม่เขากลับมาจากทางเหนือแล้ว นายหัวหนุ่มแปลกใจที่กลับมาก่อนกำหนด เขาเดินลงไปด้านล่างทันที

พ่อไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเดิมแต่อยากเที่ยวอยู่ร่ำไป คนเป็นแม่จึงต้องเดินทางไปด้วยทั้งที่ไม่อยากไป ชายหนุ่มเห็นใจแม่ แต่สงสารพ่อเช่นกัน พ่อทำงานหนักมาทั้งชีวิต เมื่อน้องชายเขาจากไปเพราะอุบัติเหตุ บ้านนี้ก็มืดมัวราวมีเมฆฝนอยู่ร่ำไปพ่อรักน้องชายมาก เขาเองเช่นกัน แต่เขาไม่ใช่เด็ก ปีนี้ 29 ไม่ใช่คนชรา ต้องยืนหยัดให้ดี อยู่เป็นเสาหลักของครอบครัวให้ได้

กำลังคิดเรื่องราวของครอบครัวพลันแปลกใจเมื่อมีคนยืนอยู่ข้างพ่อแม่

นั่นมันลูกหนี้เขานี่น่า มาทำอะไร?

“พ่อแม่คงเหนื่อยไปพักเถอะครับ ว่าแต่คนงานคนนี้พามาทำไมครับ”

 เขาหรี่ตามองหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอย่างไม่พอใจ บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคนงาน แบ่งแยกชัดเจน แล้วนี่มันยังไงกัน

“คนกันเอง พ่อกับแม่ให้คนงานไปรับมาให้ จะให้เขามาดูแลแม่แกที่นี่”

“ดูแลพ่อหรือแม่” ชายหนุ่มไม่ปิดบังความคิด เดินไปใกล้แม่พยุงให้เดินไปยังห้อง

“คิดอะไรของแกหึ ไปๆ แม่บ้านพาเด็กคนนี้ไปใกล้ห้องนายเธอ ส่วนแกมาพยุงพ่อ”

สรสิชาทำตัวไม่ถูกได้แต่หลบตาเจ้านาย แม่ของเขากวักมือเธอจึงได้เดินไปใกล้ เดินตามไปยังห้องที่แม่บ้านบอก

เธอเองไม่ค่อยเข้าใจ เมื่อตอนค่ำได้รับสายจากแม่คนที่เธอเรียกว่าเจ้านาย บอกความต้องการให้เธอเก็บเสื้อผ้าเตรียมมาอยู่บ้านใหญ่ เธอเองได้แต่รับคำ ไม่อาจปฏิเสธ เธอมาทำงาน ใครว่าอย่างไรคงต้องทำงาน

ว่าแต่ที่นี่ยังไม่รู้เลยว่าใครใหญ่ที่สุด

นายหัวดูน่าเกรงขาม ทุกคนเกรงใจแต่พ่อแม่เขาคือประมุขของบ้าน

เอาเถอะคืนนี้หลับให้ได้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยคิดใหม่แล้วกัน

 ได้คุยกับแม่นายหัวนิดเดียว ฝ่ายนั้นให้เธอไปนอน สรสิชามองห้องกว้าง มีแอร์คอนดิชันเนอร์ สะดวกสบายกว่าบ้านพักคนงานก็ดีใจแต่เธอดันนอนไม่หลับเสียงั้น เธออยากโทรหาแม่แต่ตอนนี้มันดึก ปกติไม่เคยรับ เธอไม่อยากเสียความรู้สึก ได้แต่นอนมองดวงดาวนอกหน้าต่าง ที่นี่เป็นต่างจังหวัด ไม่เหมือนบ้านเธอที่มองไม่ค่อยเห็นดาว

คิดถึงบ้านจัง น้ำตาจู่ๆ ก็พาลจะไหลออกตาแต่หญิงสาวปิดตาลง ไม่อยากอ่อนแอ เธออยู่ที่นี่มาเกือบเดือน จะมาร้องไห้ทำไมตอนนี้

ปังๆๆ

สรสิชาสะดุ้ง เดินเร็วๆ ไปที่ประตู คิดว่าเป็นแม่บ้านมาเรียก แต่คนที่ยืนตัวโตหน้าห้องทำเธอถอยหลังหนึ่งก้าว พูดติดอ่างขึ้นมา

“มี มี อะไร อะไรหรือคะ”

ร่างใหญ่แทรกตัวเข้ามาในห้องทำเอาใจหาย เธอถอยอีกสองก้าว

“เข้ามาทำไมคะ”

“มีเรื่องต้องคุยกับเธอ คิดว่าฉันจะทำอะไร” น้ำเสียงนั้นเย็นชา หญิงสาวกลืนน้ำลาย

เธอคิดมากไปจริงๆ นายหัวคนนี้เขาคงไม่มาทำอะไรเธอ

“เรื่องอะไรคะ”

“เธอมาที่นี่ทำไมหรือ งานที่ฟาร์มไม่ทำแล้วหรือไง ฟาร์มอยู่ไกลบ้านตั้งเยอะ ฉันสงสัยแม่พูดอะไรกับเธอ หรือจะมาขัดดอกกับพ่อฉัน”

ลูกหนี้พ่อหลายคนเคยมาขอแบบนี้ เขาสะอิดสะเอียนเรื่องเช่นนี้ ดังนั้นถ้าเกิดขึ้นอีกครั้งเขาก็ไม่ยินยอมอยู่ดี

ผู้หญิงสมัยนี้ไม่รักศักดิ์ศรีกันบ้างหรือไง

“อะไรนะคะ” สรสิชาหูอื้อไปหมด ไม่คิดว่าจะโดนดูถูก เขาไม่ทันถามอะไรเลย กลับยัดเยียดเรื่องน่ารังเกียจให้เธอ

“ไม่ชัดอีกเหรอ ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นจะตามพ่อฉันมาทำไม รักสบายทำไมไม่บอกแต่แรก ฉันจะไม่ช่วยเหลืออะไรทั้งนั้นให้ดิ้นรนกันเอง”

เกินที่เธอจะอดทนถึงเธอจะกลัวคนตรงหน้า หญิงสาวพูดเสียงกดต่ำ แววตามองใบหน้าบึ้งตึง

“เป็นอะไรของคุณ มาใส่ร้ายคนอื่นกลางดึก ฉันก็แค่คนที่เป็นลูกหนี้ จะถามอะไรได้มากมาย พ่อแม่คุณให้มาก็ต้องมา ทำไมคุณไม่ไปคุยเอง แต่เรื่องแบบนั้นไม่มีวันเป็นจริง คุณมันจิตใจสกปรกที่สุด”

เธอไม่เชื่อว่าพ่อเขาจะเป็นคนเลวร้าย ที่ผ่านมาพ่อกู้เงินไปทำธุรกิจกับเพื่อนก็ไม่เคยเห็นใครไปเร่งหนี้ เจอกันครั้งแรกคืนนี้ก็พูดจาดีมาก ดีจนเธออึ้ง ก็เธอเป็นแค่ลูกหนี้เท่านั้น