ตอนที่ 5 เขาควรสนใจหล่อนหรือไม่

ก๊อกๆๆ

นายหัวลดกระจก เอามือออกจากคางคนข้างๆ

“นายหัวมาทำอะไรกันตรงนี้คะ”

สายใจมองอย่างสงสัย สรสิชาหันไปอีกด้านแต่เห็นว่าเพชรการุณเดินตามหลังสายใจมา เธอพลันตัวแข็ง

“จะไปทำงานแล้ว ไปเถอะครับ”

หล่อนเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อที่จุ้นจ้าน นายหัวรำคาญแต่พยายามพูดดีเสมอ เธอช่วยงานที่ฟาร์มมาพักใหญ่ ว่าแต่สายใจไปแล้ว คนข้างๆ เป็นอะไร

“เป็นอะไรของเธอ นั่งให้มันดีๆ หน่อยสิ”

“ฉันแค่คิดว่า บางทีการไปจากที่นี่ก็ดี ฉันจะทบทวนดูนะคะ”

จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ ชายหนุ่มแปลกใจและเมื่อไปถึงฟาร์มเขาก็เข้าใจเหตุใดสรสิชาถึงต้องการไปจากฟาร์ม เหตุผลช่างงี่เง่าสิ้นดี เขาเจอแฟนของสายใจเป็นครั้งแรก ซ้ำได้รู้เรื่องรักสามเศร้าของสามคนนี้

ว่าแล้วทำไมสายใจไม่ชอบหน้าสรสิชาเลย เยาะเย้ยได้เป็นต้องทำ ตอนแรกคิดว่าอคติเพราะใครๆ ก็ชมว่าฝ่ายนั้นหน้าตาดี เขาพอเข้าใจคนที่เหนือกว่าย่อมยอมไม่ได้เมื่อมีคนอื่นมาแทนที่ ตอนนี้ได้แต่หัวเราะและส่ายหน้า

นายเพชรการุณนั่น ดูท่าลืมคนเก่าไม่ลง ตามไปตอแยจนเขารู้ความลับเรื่องนี้

กอดยายลูกจ้างเขาจนฝ่ายนั้นแตะเข้าให้ที่หน้าขา เว้าวอนว่ายังรัก อยากให้เลิกบล็อกข้อความ คำตอบที่ได้คือ

“อย่ามายุ่งกับฉัน นายมันเห็นแก่ตัว ไปอยู่กับคนหน้าด้านอย่างยายสายใจเถอะ”

กำลังโดนกอดรัดอีกครั้ง สายใจเข้ามา เกือบได้ตบตีกัน เขาเลยเดินเข้าไป ทำทีไม่รู้เรื่องอะไรแต่สายใจก็เก็บความลับไว้ไม่ได้

“นายหัว ขอร้องเถอะค่ะ ไล่มันออกไป สายใจทำงานกับคนที่เคยแย่งคนรักสายใจไม่ได้ ที่ผ่านมากล้ำกลืนเกินทน ดูสิค่ะเจอกันก็เข้าหาเขาทันที”

สายใจน้ำตาร่วง เป็นสรสิชาที่มองหน้าเขา นายหัวเอ่ยเสียงเบา

“ไม่คิดจะแก้ต่างหรือ”

“ถึงพูดออกไป คนอย่างฉันใครจะมาเชื่อ”

“ใช่ ใครจะเชื่อพวกหิวเงินอย่างหล่อน เป็นกันทั้งบ้าน บอกไว้ก่อนอย่ามาข้องแวะแฟนฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่ใจดีกับเธอแน่”

นี่คือเพื่อน บอกใคร ใครเล่าจะเชื่อ เธอมองสายใจเดินจากไปเพราะไม่อยากให้แฟนหนุ่มมองเธอ ฝ่ายนั้นก็เอาแต่จ้อง เขาตัดเยื่อใยไปเลือกคนที่ฐานะดีกว่า จะมาร่ำร้องขออะไรจากเธออีก

เขาทำเธอขายหน้าคนรู้จัก เธอไม่มีวันลืม เคยผูกพันเล็กน้อย เธอตัดใจได้

“เหม่อเชียวนะ ถามจริงทำไมไม่ยอมให้นายคนนั้นกอด อ้อนสักหน่อยคงได้เงินมาจ่ายหนี้ ถึงไม่หมดก็คงได้แน่ๆ ได้ข่าวว่าร่ำรวย”

สรสิชาก้มหน้ามองดิน

วันนั้นไปหาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักแต่พ่อแม่เขาที่เคยใจดีกลับมองเธอแค่ดินทราย ไม่ได้เป็นเพชรอย่างคนที่มาแย่งคนรักเธอไป

สายใจอยู่กับเพชรการุณในห้องนอน เธอเอ่ยอะไรไม่ออก วิ่งออกมาด้านนอก แม่เขาไล่ บอกว่าเธอหวังเกาะลูกชายเพราะที่บ้านถังแตก

เมื่อไม่มีเงินก็ราวคนแปลกหน้า เธอไม่มีน้ำตา แต่ตัวสั่นไปหมด บอกแม่ แม่ก็ว่าเธอโง่ที่ให้เพื่อนสวมเขา

ไม่มีคำปลอบใจใดๆ

เธอเจ็บที่โดนดูถูก เธอเจ็บที่สายใจแย่งคนรักไป แต่ทำไงได้ ดูท่าไม่มีทางได้หวนคืน และเธอไม่อาจหวนคืนได้

หยามกันขนาดนั้น เธอเลือกจะตัดขาดการติดต่อ เธออยู่แต่บ้าน เขาเองคงไม่ได้ห่างจากสายใจ…

“คิดอะไรอยู่ ไม่เห็นตอบคำถาม”

ร่างสูงเดินมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องเธอไม่วางตา สรสิชาเอ่ยเสียงสั่น

“ให้ฉันตายก็ไม่ให้ผู้ชายคนนั้นมากอดฉัน มาทำอะไรกับร่างกายฉัน เขามันคนสกปรก คุณเองอย่ามาประเมินชีวิตคนอื่นแบบนี้นักเลย ฉันมาใช้หนี้ ฉันไม่มีที่ไปแต่ฉันเป็นคนนะ มีหัวใจ… หากต้องไปเพราะปัญหาที่ก่อกวนใจคุณ ก็ไม่อาจฝืนชะตาหรอก”

เธอเดินเข้าไปทำงาน ปกติเธอมีคนช่วยอีกคนแต่วันนี้ไม่เห็น ดังนั้นเธอจึงใช้เครื่องฉีดน้ำทำความสะอาดคอกไก่เรื่อยๆ ตอนเที่ยงแม้หิวก็ไม่ออกไปกินข้าว

การไปเจอคนทั้งสาม ทำให้ร่างกายไม่มีแรง กินน้ำเปล่าอย่างเดียวคงพอได้ เธอดื่มน้ำเมื่อท้องเริ่มร้องหาอาหาร

วัยเด็กชีวิตไม่ได้เป็นคุณหนู เธอชอบเข้าครัวช่วยแม่ทำอาหาร ช่วยย่า รอพ่อกลับบ้าน แม่เองไม่ได้กวดขันเรื่องการเรียนนัก เป็นพี่สาวที่ไปเรียนพิเศษ

ชีวิตช่วงนั้นมีความสุข แต่ถ้าย้อนไปได้เธอคิดว่าจะขยันเรียนหนังสือ มีชีวิตในมหาลัยฯ อย่างพี่สาวบ้าง มีความรู้มากกว่านี้ เธอคงไม่ต้องมาใช้แรงงานที่ไม่ถนัดแบบนี้

อยากขอนายหัวไปทำอาหารตั้งแต่มาถึง แต่ไม่กล้าเอ่ยปากเพราะที่นี่พนักงานทุกแผนกเต็ม จะมีเหลือก็พนักงานอย่างที่เธอทำอยู่ ซึ่งเป็นงานที่ไม่ต้องทำทุกวัน ทำก่อนจะมีการลงไก่ในคอกเท่านั้น

เงินเดือนช่างน้อยนิดนัก ดังนั้นเธอจึงไม่อยากมีผู้ช่วย อยากทำคนเดียว ทว่างานเสร็จช้า สิ่งที่ขอเลยไม่ได้ตามใจ