ตอนที่ 7 ฉันไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้น

“อย่ามาพูดเหลวไหลแถวนี้ ให้เกียรติพ่อผมด้วยนะคุณ เอ้าแยกย้ายไปทำงาน ส่วนสรสิชาไปพบผมด้วย”

สายใจยิ้มสาใจ คราวนี้เธอต้องสมหวัง ตอนนี้แฟนหนุ่มจะย้ายมาเป็นปลัดอำเภอที่นี่ เขาต้องมาเจอเธอทุกวัน การมีสรสิชาที่นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่ต้องการ เมื่อก่อนอยากให้อยู่เพราะจะได้กลั่นแกล้งให้สนุก แต่เห็นสายตาคนรักที่มองมันก็ทนไม่ได้

มันต้องไปจากที่นี่ ความรักเธอจึงจะราบรื่น

สรสิชารวบผมให้ตึงเคาะประตูห้องทำงานเจ้านาย มีเสียงบอกให้เข้ามา เธอเดินเข้าไปช้าๆ มองเขาที่นั่งดื่มอะไรบางอย่าง และหลบตาเมื่อเขามองมา

“นั่งสิ”

“คุยไม่นานยืนก็ได้ค่ะ”

“หรือคิดว่าฉันเรียกเธอมาเพื่อไล่ออก” เขาหยั่งเชิง อยากรู้หญิงสาววัย 23 ปี คนนี้คิดอะไร

“คุณคงไม่เชื่อคำพูดที่ไม่มีหลักฐานนะคะ คุณไม่ใช่คนโง่ ฉันจะไปแกล้งคุณสายใจทำไมกัน”

“แกล้งเพราะไม่ชอบที่เห็นเขารักกับแฟนเขาไง”

ดวงตากลมโตจ้องเขา เดินเข้ามาใกล้

“อย่ามาพูดมั่วๆ นะคะ คุณได้ยินอะไรมาฉันไม่รู้แต่คนแบบนั้นฉันไม่กลับไปมองให้เสียสุขภาพจิตหรอก”

ทำงานเหนื่อยจะตาย ไม่มีเวลาสนใจเรื่องไร้สาระ

“เสียงดังขนาดนี้มีพิรุธนะเรา”

นายหัวมาจับพิรุธอะไรเธอ หญิงสาวจ้องนัยน์ตาคมคู่นั้น เธอไม่อยากพูดกับเขาแต่อยากรู้เขาเรียกเธอมาทำไม

“จะเรียกมาถามแค่นี้เหรอคะ หรือจะไล่ออกก็บอกมาเถอะ”

“ฉันไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้น ฉันมาคุยเรื่องพ่อแม่ฉัน บอกก่อนนะถ้าทั้งสองมาที่นี่ เธอต้องบอกว่าจะช่วยงานฉันในออฟฟิศ”

เธอมองเอกสารมากมาย เธอไม่ชอบตัวเลข ไม่อยากทำงานใกล้ๆ สายใจด้วย หญิงสาวรีบส่ายหน้า

“ฉันไม่อยากทำงานเอกสารค่ะ ไม่ชอบตัวเลข”

“แค่บอกว่าจะทำที่นี่ ไม่ต้องมาทำจริง ฉันเองไม่อยากให้งานผิดพลาดหรอก”

“โกหกหรือคะ จะดีหรือไง” เธอไม่อยากโกหกคนทั้งสอง

“หรืออยากไปเป็นอย่างที่พ่อฉันต้องการ ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรต้องพูดกัน ออกไป”

ทุกคนไม่เคยโต้แย้งหากเขาพูดอะไร มีแต่เธอที่ขัดใจอยู่เรื่อย

“ก็ได้ๆ ค่ะ แต่ตอนนี้ขอไปทำความสะอาดคอกไก่ก่อนนะคะ”

มุ่งมั่นกับงานเหลือเกินแต่เขาไม่ปล่อยให้เธอไป เขาสั่งให้เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามานั่งที่นี่ เหตุเพราะพ่อกับแม่เขาเข้ามาแน่ๆ  หญิงสาวตาโตแต่เขาเสียงแข็งว่า ให้รีบไป เธอจึงรีบเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

หญิงสาวก้มมองเสื้อผ้าที่ใส่ ว่าแต่ต้องใส่แบบไหน หรือใส่กระโปรงแบบสายใจ ถ้าแบบนั้นเธอไม่มีสักตัว เอาเป็นว่าใส่เสื้อเรียบร้อย กางเกงขายาวธรรมดาก็ได้ ทรงผมเรียบร้อยหน่อย เหมือนฝ่ายบัญชีเขาแต่งกัน หญิงสาวรีบเดินกลับที่พัก

ระหว่างที่นายหัวและสรสิชาคุยกัน สายใจแอบมาฟัง เกิดความหมั่นไส้ อยากกลั่นแกล้งผู้หญิงที่เกลียด เธอแอบตามไปที่บ้านคนงาน โชคดีเป็นเวลาทำงาน เธอจึงจัดการให้สรสิชาให้อยู่ในห้องพัก

อยากทำงานบัญชี โง่อย่างนั้นจะทำได้อย่างไร ส่วนเรื่องที่ลุงพีระอยากได้เป็นนางบำเรอ นั่นแหละเหมาะกับหล่อน สายใจเดินออกจากหน้าห้องพักด้วยความสาใจ

ผ่านมาพักใหญ่ๆ สรสิชายังไม่มา หนวดบอกว่าพ่อกับแม่กำลังจะมาที่ฟาร์ม นายหัวลุกจากเก้าอี้ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

ไปนอนหลับอยู่หรือเปล่า ท่าทางเหนื่อยโฮก?

“ไปไหนคะนายหัว”

สายใจเข้ามาพร้อมแฟนหนุ่ม ฝ่ายนั้นมาลาตน นายหัวไม่ตอบคำถามสายใจ เพชรการุณมองเจ้านายแฟนสาวและบ่น

“เจ้าชู้หรือเปล่า โสดไม่ใช่หรือ”

“ใครจะสู้คุณได้ละ ไปเลยกลับไปก่อน และไม่ต้องมาบ่อยหรอก อย่าให้รู้ว่าติดต่อนังสิชาอีก”

เพชรการุณรำคาญคนรัก เขาไม่น่าตาลายขึ้นเตียงกับหล่อนเลย คุ้มทุกฝีก้าว ยิ่งกว่าแม่ ขณะเดินไปขึ้นรถเขากดมองรูปสรสิชาในมือถือ และตั้งใจจะมาหาคนรักเก่าที่นี่ให้ได้ จะทำอย่างไรเมื่อเขาไม่อยากเสียเธอไปให้ใคร ตั้งแต่คบกันได้แค่จับมือ หอมแก้มสักครั้งยังไม่เคยได้เลย

ทางเดินไปห้องคนงานค่อนข้างมีต้นไม้มาก พนักงานสองสามคนมองนายหัวแต่ไม่กล้าซักอะไร ณชายุไปถึงหน้าห้องสรสิชาก็ตกใจเสียงร้องของเธอ

“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เปิดประตูให้หน่อยคะ ได้ยินไหม”

สายตาสงสัยมองกุญแจที่ล็อคหน้าห้อง เขาเอ่ยออกมาอย่างสงสัย

“เกิดอะไรขึ้น”

คนที่อยู่ข้างในรีบเรียกชื่อเขา น้ำเสียงดีใจ “นายหัวเหรอคะ ไม่รู้ใครมาปิดประตูค่ะ อยากออกทางหน้าต่างเหมือนกันแต่มีเหล็กดัด”

นายหัวถอนหายใจ กดโทรหาช่างให้มางัดกุญแจ ไม่นานช่างมาเปิดประตู คนในห้องออกมาสภาพเหงื่อแตกซึมที่ใบหน้า เขามองอย่างอารมณ์เสีย

“ทำไมไม่โทรละ งี่เง่า”

“มือถือคงหล่นที่ไหนสักแห่งค่ะ”

เธอว่าอย่างนั้นเขากดโทรเข้าเบอร์ที่มีอยู่ หญิงสาวเข้าในห้องไปหยิบผ้าเช็ดหน้า นายหัวเดินเข้าไปมองรอบๆ ห้องที่เป็นระเบียบ

“ไม่มีแน่นะ”

เธอพยักหน้า นายหัวมองเหล็กดัดในห้อง การมีก็นับว่าดี แต่บางทีก็อันตรายหากเกิดไฟไหม้ เขาคิดไปไกล และไม่ทันได้ออกจากห้อง เสียงหน้าประตูทำเขาสะดุ้ง