11

“คุณนนท์” มาริสาปรี่เข้ามาหาชายหนุ่มด้วยความดีใจ แต่อีกฝ่ายเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ

“คุณมาได้ยังไงมาริสา” น้ำเสียงไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย

“เอ่อ... ริสาคิดถึงคุณ เลยขอลาพักร้อน” มาริสาเหลือบตามองโยทะกาครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงอ้อมแอ้มตามที่เตี๊ยมกันไว้

“ผมเป็นเจ้านาย ทำไมถึงไม่รู้”

“ถ้าริสาลา แล้วคุณจะอนุมัติหรือคะ” มาริสาเผลอใช้น้ำเสียงประชดด้วยความน้อยใจ

“พี่ว่านนท์พาริสาไปคุยที่บนห้องดีกว่า” โยทะกาไม่อยากให้เด็กเห็นกิริยาก้าวร้าวของผู้ใหญ่ กลัวจะนำไปเรียนแบบหากโตขึ้นมา

“ครับ... มาคุยกับผมที่สระว่ายน้ำ” ว่าแล้วชานนท์ก็สาวเท้าเดินนำออกไปด้วยท่าทางเกรี้ยวโกรธ

“คุณมาริสามากับคุณโยได้ยังไงคะ” นวลปรางอดถามไม่ได้

“โยไปรับมาเองแหละ ป้าช่วยจัดห้องให้เธอด้วยแล้วกัน”

“ไหนเคยบอกว่าไม่ชอบเธอ และจะไม่ยอมให้มาพักที่บ้านไงคะ” แม่บ้านโต้แย้งขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“มันจำเป็นน่ะป้า โยไม่อยากให้นนท์หลงผิด เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม โยต้องยืมมือมาริสามาช่วย”

“ป้าว่าคงสายไปแล้วล่ะค่ะ”

“สายเกินไปยังไงคะ” คิ้วเรียวของโยทะกาขมวดเข้าหากันเป็นปมจนนวลปรางต้องโน้มตัวมากระซิบบอกในสิ่งที่ตนเห็นโดยบังเอิญ

“ตายจริง! ไหนบอกว่าเกลียด ทำไมนนท์ต้องไปยุ่งกับชมพูนุชด้วย” โยทะกาทรุดร่างลงนั่งราวกับคนหมดแรงเสียดื้อๆ

“โยควรทำยังไงดีล่ะป้า”

“ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ คงปล่อยให้คุณนนท์เป็นคนจัดการเอง”

“ถ้าเกิดสองคนนั้นปรับความเข้าใจกันได้ โยคงทำผิดมหันต์” หญิงสาวร้อนใจจนนั่งไม่ติด

ด้านริมสระน้ำชานนท์ก็แสดงความไม่พอใจออกมาทั้งสีหน้าและแววตา ที่มาริสาบินตามตนมาที่นี่ โดยไม่ยอมโทร.มารายงานเหมือนเช่นทุกครั้ง

“ทำไมต้องไม่พอใจขนาดนั้นด้วยล่ะคะ ก็ริสาคิดถึงคุณนี่” มาริสาเดินเข้ามาสวมกอดชายหนุ่มและซุกไซ้ที่ซอกคอแกร่งด้วยความคิดถึง

“อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ริสา คุณก็น่าจะรู้ว่าที่นี่มีเด็ก” ชานนท์ผลักร่างหญิงสาวออกจากตัวราวกับของร้อน

“งั้นก็พาริสาไปที่ห้องสิคะ”

“ผมมีงานต้องทำ ไม่มีอารมณ์มาทำเรื่องอย่างว่า...คุณก็น่าจะรู้ว่าโครงการต้องเร่งให้เสร็จตามกำหนดสัญญา”

“งานเร่งแต่ทำไมคุณยังอยู่บ้านพี่สาวคุณล่ะ”

“ผมแค่กลับมาเอาเสื้อผ้าเท่านั้น เพราะต้องนอนค้างที่บ้านพักหลายวัน คุณก็ควรกลับเมืองไทยไปซะ ผมไม่ว่างมาอยู่ดูแลคุณหรอก” ชานนท์พยายามจัดการให้มาริสากลับเมืองไทยเป็นการเร่งด่วนก่อนชมพูนุชจะกลับมา

“ริสาอยู่ที่ไหนก็ได้ขอให้มีคุณอยู่ข้างๆ ริสาขอไปอยู่ที่ไซต์งานด้วยนะคะ” มาริสาออดอ้อนเสียงหวาน

เมื่อไม่สามารถพูดให้มาริสาเดินทางกลับเมืองไทยได้ เขาก็จำใจต้องพามาริสาไปอยู่ที่บ้านพักบริษัทเสียก่อน

“ก็ตามใจคุณ อย่ามาบ่นแล้วกัน” ชายหนุ่มพูดเท่านั้นก็เดินกลับเข้าบ้านอีกครั้ง พบโยทะกานั่งอยู่ภายในห้องรับแขกด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก

“นนท์”

“ผมคงไปค้างที่บ้านพักบริษัทจนกว่างานเสร็จ” ชานนท์บอกเสียงขรึมก่อนเดินไปยังห้องพักเพื่อเก็บเสื้อผ้าบางส่วน โดยมีมาริสาตามหลังขึ้นไปติดๆ เข้าไปโอบกอดร่างใหญ่ทันทีที่บานประตูปิดพร้อมกับซุกไซ้ซอกคอแกร่ง

“ห้องน่านอนจังนะคะ” หญิงสาวบอกอย่างมีความหมาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ คิดอยู่เรื่องเดียว คือต้องพามาริสาออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนชมพูนุชจะกลับมา

“ไปเถอะ” ชายหนุ่มคว้าแขนหญิงสาวออกจากห้องนอน

“ทำไมดูรีบๆ จังคะ”

“ผมต้องรีบกลับไปดูงานน่ะสิ ถ้าคุณไม่อยากไป ผมจะไปส่งที่สนามบินแทน”

“คุณนี่ยังไง คอยไล่ริสากลับอยู่เรื่อย” หญิงสาวทำน้ำเสียงตัดพ้อน้อยใจ

“คุณก็น่าจะรู้ว่าผมต้องเร่งงานให้เสร็จตามกำหนด ไม่เช่นนั้นท่านประธานคงไล่ผมออกแน่”

“ท่านเมตตาคุณอย่างกับลูก ไม่มีทางไล่คุณออกหรอก”

“มาริสา! คุณทำงานกับผมมานานก็น่าจะรู้ดี” ชานนท์กล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินลงไปยังชั้นล่าง ถึงกับชะงักเมื่อเห็นชมพูนุชนั่งเล่นอยู่กับสองแฝด มาริสาที่เดินตามหลังมาก็รู้สึกแปลกใจ

“คุณนุช... มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” แม้ใจจะเดือดพล่านในการเจอศัตรูหัวใจปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ทำไมชานนท์ถึงไม่บอกเธอสักคำ แล้วความสัมพันธ์ทั้งสองล่ะจะหวนคืนมาหรือเปล่า คำถามวนเวียนในหัวตลอดเวลา

“ฉันมาเป็นครูสอนภาษาให้กับเด็กๆ น่ะ” ชมพูนุชฝืนยิ้มแกนๆ ก่อนตอบคำถามหญิงสาวที่เคยแย่งอดีตสามีไป งานนี้จะผิดก็คงเป็นเธอที่ละเลยหน้าที่ มัวแต่หลงเข้าใจผิดมาตลอดว่ารักพี่ชายบุญธรรมของตัวเอง

“อุ๊ย!... ตกต่ำถึงขนาดต้องมาสอนตามบ้านเหรอคะ” มาริสาพลั้งปากพูดออกไป แต่ปฏิกิริยาคนในห้องรับแขกนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“การเป็นครูสอนเด็กๆ เขาไม่เรียกว่าตกต่ำหรอกค่ะ โปรดเข้าใจเสียใหม่ด้วยนะมาริสา” ชมพูนุชตอบพลางหันมายิ้มให้กับลูกศิษย์ตัวน้อยที่กำลังเล่นตัวต่อกันสนุกสนาน “คุณคงมาทำงานสินะคะ”

“เปล่าค่ะ คุณนนท์สิคะเร่งเร้าให้ริสามาหา” ว่าแล้วมาริสารีบเดินเข้าไปคว้าแขนชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวถูกสาปตั้งแต่เห็นชมพูนุช พร้อมกับคอยสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ยังนิ่งเฉยไม่เดือดเนื้อร้อนใจกับการปรากฏตัวของมาริสา ด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางเย็นชานั้นจึงประชดด้วยการหอมแก้มมาริสาโชว์เสีย อยากรู้ว่าคนเย็นชาจะรู้สึกเช่นไร

“ตานนท์ ทำอะไรเกรงใจเด็กบ้าง จะไปทำงานก็ไป ส่วนกระเป๋าเธอฉันให้เด็กยกไปไว้ท้ายรถตานนท์แล้ว” โยทะกาตัดบทไล่ทั้งคู่ออกไป เพราะไม่ชอบใจที่ญาติผู้น้องมาทำประเจิดประเจ้อในบ้านต่อหน้าลูกเลี้ยงที่นั่งมองตาแป๋ว

“ไปเถอะริสา เสร็จงานแล้วผมตั้งใจจะลาพักร้อน พาคุณเที่ยวญี่ปุ่นให้ทั่ว”

“จริงหรือคะคุณนนท์ ริสารักคุณที่สุด” มาริสาออกอาการดีใจไม่วายปรายหางตามองศัตรูหัวใจอย่างหยันๆ ก่อนจะดึงแขนชายหนุ่มออกไปจากห้องรับแขก โดยมีสายตาของชมพูนุชมองตามออกไปจนสุดสายตา

“เธอคงไม่รู้สึกอะไรใช่ไหม เพราะเธอไม่เคยรักตานนท์” โยทะกาอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

“ค่ะ ฉันไม่เคยรักเขา และก็ยินดีที่นนท์มีคนดีอย่างคุณมาริสามาดูแล” ชมพูนุชเค้นเสียงตอบก่อนขอตัวขึ้นห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่นเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ปล่อยเสียงโฮออกมาต่อหน้าโยทะกาและศิษย์ตัวน้อยของเธอ