12

เมื่อถึงห้องพักชมพูนุชก็โถมตัวลงนอนพร้อมปล่อยเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจ งานนี้ เจ็บปวดยิ่งกว่าที่รู้ว่าอติวิชญ์เลือกกรองขวัญเสียอีก นี่มันคือความรักใช่ไหม

“ทำไมฮือๆ ทำไมนุชต้องรักคุณด้วยนนท์” ชมพูนุชกอดตัวเองร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ วันนี้จากตั้งใจที่จะเข้าไปทำงานในห้องสมุด แต่กลับไม่มีสมาธิกับงานตรงหน้า เลยตัดสินใจกลับมาที่บ้านพัก ดั่งเหมือนฟ้าฟาดลงกลางใจทั้งที่เคยมั่นใจว่าไม่เคยรักอดีตสามี และคิดมาตลอดว่าจะไม่หวั่นไหวแน่หากเห็นเขากับมาริสาอยู่ด้วยกัน แต่วันนี้ได้คำตอบของหัวใจอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังมีใจให้ชานนท์ในวันที่สายเกินไป

“นุช... รักคุณค่ะนนท์” หญิงสาวเค้นออกมา แต่ละคำมันกลั่นกรองออกมาจากหัวใจพร้อมกับความเจ็บปวดเพราะเขามีคนอื่นอยู่ข้างกายเสียแล้ว

คนที่ชมพูนุชพร่ำถึงขับรถตรงไปยังโครงการด้วยสีหน้าเครียดขมึง ไม่ยอมพูดยอมจาตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านของญาติผู้พี่

“ทำไมคุณถึงไม่บอกริสาสักคำว่าคุณนุชเธอมาสอนลูกเลี้ยงคุณโยที่นี่”

“ห้ามเอ่ยต่อหน้ารีนน่ากับรินน่าเด็ดขาดว่าแกไม่ใช่ลูกพี่โย”

“ขอโทษค่ะ ก็ริสาไม่รู้นี่... แต่คุณยังไม่ตอบริสาเรื่องคุณนุชเลย” มาริสาคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ ด้วยหัวใจร้อนรุ่ม

“ผมไม่มีความจำเป็นต้องรายงาน คุณไม่ใช่แม่ที่ผมจะรายงานเรื่องส่วนตัวให้ฟัง”

“แต่ริสาเป็นเมียคุณนะคะคุณนนท์”

“เราคุยกันแล้วมาริสา คืนนั้นเพราะความเมาผมถึงพลาดพลั้งไปมีอะไรกับคุณ” เพราะภาพความสนิทสนมของอดีตภรรยากับพี่ชายบุญธรรมของเธอ ทำให้เขาดื่มจนเมามายไม่ได้สติเผลอไปมีอะไรกับมาริสา

“คุณพูดแบบนี้ จะไม่ยอมรับผิดชอบริสาใช่ไหมคะ”

“เราต่างฝ่ายต่างพร้อมใจกัน คุณเองก็บอกว่าจะไม่เรียกร้องอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น คุณจำได้ไหม”

“แต่คุณบอกกับคุณนุชว่าจะแต่งงานกับริสา”

“ผมประชดนุชเท่านั้นเอง... ขอร้องล่ะอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก ไม่เช่นนั้นผมคงต้องทำให้คุณออกไปจากชีวิตผม” ชานนท์จำใจต้องยื่นไม้ตาย ไม่งั้นมาริสาคงดึงคำพูดในวันนั้นมาบังคับเขาอยู่เรื่อยๆ

“ก็ได้... แต่อย่าทิ้งริสาเลยนะคะ ริสายินดีเป็นแค่เมียเก็บ ริสาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ” มาริสากัดฟันใช้ไม้อ่อน เพราะรู้ว่าแรงไป ชานนท์คงตัดเธอออกจากชีวิตจริงๆ และเชื่อว่าเขาคงทำได้ เธอต้องทำตัวสงบไม่เรียกร้อง สักวันชานนท์คงเห็นคุณค่าเธอเอง

            โยทะกายืนมองลูกเลี้ยงที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับชมพูนุช สิ่งที่เธอเห็นคือชมพูนุชเอาแต่นั่งเหม่อลอย ราวกับใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เห็นเช่นนี้มาร่วมสัปดาห์

“คุณครูเป็นอะไร ดูท่าทางแปลกๆ นะโยโกะ”

“ห่วงหรือคะ”

“อย่าประชดได้ไหม เขาอุตส่าห์สละเวลาว่างมาช่วยสอนเด็กๆ เกิดป่วยขึ้นมาเรามีส่วนรับผิดชอบ ควรจะได้ให้หมอมารักษา” ซาโตชิเอ่ยด้วยความเป็นห่วงในฐานะเจ้านาย

“ไข้ใจรักษาไม่ได้หรอก”

“หือ... ไข้ใจ หมายความว่ายังไง” ชายหนุ่มหันมาถามผู้เป็นภรรยา ที่เพียงยักไหล่ให้แล้วผละร่างเดินออกไป ปล่อยให้ผู้เป็นสามีมองตามด้วยสีหน้างุนงง ก่อนเขาจะเดินเข้าไปหาบุตรสาว

“ว่าไงครับเด็กๆ ทำการบ้านถึงไหนแล้ว”

 เสียงที่ดังขึ้นปลุกภวังค์ให้ชมพูนุชรู้สึกตัว หน่วยน้ำตาเอ่อออกมาจนต้องรีบเช็ด กลัวนายจ้างจะสงสัยว่าเธอเป็นอะไร เพราะในเวลานี้เธอไม่พร้อมที่จะตอบคำถามใดๆ

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะคุณพ่อขา” เอรินน่าแฝดผู้น้องเอ่ยขึ้นเมื่อบิดามานั่งใกล้ๆ ตน

“คุณครูไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมดูต่อเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไร” เธอไม่อยากมีเวลาว่างจนต้องมานั่งคิดเรื่องของชานนท์ให้ฟุ้งซ่าน

“แต่ดูเหมือนคุณครูกำลังมีเรื่องไม่สบายใจนะครับ”

“เปล่านี่คะ ฉันสบายดี” หญิงสาวฝืนทำให้ดูว่าร่าเริงที่สุดแต่แววตากลับสวนทางกันอย่างเห็นได้ชัด และเจ้านายหนุ่มก็เชื่อไม่ลง

“อะไรก็ปิดได้ แต่แววตาปิดไม่ได้นะครับ มีอะไรไม่สบายใจบอกผมได้นะครับ ถือเสียว่าผมเป็นพี่ชายคุณก็ได้”

“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง ฉันเครียดเรื่องเรียนนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ชมพูนุชตอบก่อนเฉไฉหันไปสนใจลูกศิษย์ตัวน้อยของตน

ชานนท์เอาแต่ทุ่มเทกับงานจนไม่มีเวลาสนใจดูแลมาริสา แม้ว่าอีกฝ่ายจะตามไปดูงานด้วยแต่มักจะถูกไล่ให้กลับบ้านพัก เมื่อมีเวลาว่างมากจนไม่รู้จะทำอะไรเธอจึงจัดการเตรียมอาหารสำหรับมื้อค่ำ หวังว่าชายหนุ่มจะประทับใจกับการเป็นแม่ศรีเรือนของตน แต่ก็ล่มไม่เป็นท่าเพราะกว่าชายหนุ่มจะกลับมาบ้านพักก็เกือบตีหนึ่ง เป็นอย่างนี้มาร่วมอาทิตย์แล้ว

“วันหยุดนี้ พาริสาไปเที่ยวหน่อยสิคะคุณนนท์” มาริสาเดินเข้ามาหาเขาที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่ห้องรับแขก

“ผมไม่ว่าง ถ้าคุณอยากไปเดี๋ยวผมให้คนงานขับรถพาคุณไปเอง” ชายหนุ่มตอบแต่สายตาจดจ่อกับงานตลอดเวลา

“คุณไม่เคยรักษาสัญญากับริสาเลยนะคะ ครั้งแรกเรื่องแต่งงาน และล่าสุดที่คุณพูดต่อหน้าเมียเก่าคุณต่อหน้าพี่สาวคุณ” มาริสารู้สึกโมโหปนน้อยใจกับความเฉื่อยชาของเขา

“ผมบอกว่าหลังเสร็จงานไงริสา คุณไม่เข้าใจหรือไง ตอนนี้งานเร่งมากผมอยากให้ทันตามกำหนด เป็นงานเรียบร้อยนะ ไม่ใช่งานชุ่ยๆ ถ้าเกิดทำไม่ดีแล้วบริษัทไหนจะจ้างทำ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียงบ้านพักด้วยใบหน้าบึ้งตึงอารมณ์เสีย จะไปหาชมพูนุชก็ไม่ได้เพราะมาริสาเกาะติดแจดั่งเงาตามตัว

“ริสาขอโทษ ริสาแค่น้อยใจ” หญิงสาวเดินตามไปสวมกอดเขาจากด้านหลังอย่างออดอ้อน พร้อมกับใช้ฝ่ามือเริ่มลูบไล้เข้าไปในเสื้อยืด จนอีกฝ่ายรีบดันร่างออกห่าง

“ผมต้องทำงาน” ชายหนุ่มกล่าวตัดบทแล้วเดินกลับไปทำงานที่หน้าคอมพิวเตอร์ต่อ จนมาริสาแทบกรีดร้อง ตั้งแต่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันในคืนนั้น ชานนท์ก็ปฏิเสธมีอะไรกับเธอมาตลอด

“จะโง่ไปถึงไหน อ่อยขนาดนี้ยังไม่เอาอีก” มาริสาก่นด่าตามหลังอย่างหงุดหงิดใจยิ่งหนัก เธออุตส่าห์รักษาตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร หวังเสมอว่าสักวันจะได้แต่งงานกับชานนท์สมใจ นับวันยิ่งยากขึ้น แถมยังมีชมพูนุชโผล่หน้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตชายหนุ่มที่เธอรัก มันก็ดูยากขึ้น เธอจึงหุนหันตัดสินใจแต่งตัวออกไปข้างนอกเพื่อหาอะไรทำแก้เซ็ง โดยที่มาริสาไม่รู้หรอกหลังเธอออกไปเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชานนท์ก็ขับรถออกไปยังบ้านของญาติผู้พี่ของเขา จุดประสงค์หลักอยากไปเจอหน้าชมพูนุช