All Chapters of ลวงรักสาวน้อย: Chapter 101 - Chapter 110

สามวันผ่านไป ณ จังหวัดภูเก็ตปารารินก็รีบเคลียร์งานจนเสร็จ จากนั้นเธอกับภารัณรวมถึงทีมงานในทีมของเธอก็บินไปภูเก็ตเพื่อเริ่มโครงการใหม่ที่กำลังจะสร้างที่ภูเก็ต พร้อมกับพักที่โรงแรมที่บ้านของภารัณนั้นเป็นเจ้าของอยู่ ทำให้ทุกอย่างสะดวกสบายสำหรับพวกเขาทั้งสองคนรวมถึงทีมงานที่ตามมาด้วยเป็นอย่างมาก แต่งานดันมีปัญหาเพราะไม่กินเส้นกับวิศวกรที่รับหน้าที่ดูแลงานนี้“คุณพีรณัฐคะ คุณทำไม่ตรงกับแบบที่เราต้องการ รบกวนคุณช่วยลื้อตรงนี้แล้วทำตามแบบที่เราต้องการได้ไหมคะ ไม่อย่างนั้นทางเราเองก็เดือดร้อนเหมือนกัน” ปารารินพูดบอกไปเมื่อนัดวิศวกรมาคุยในสำนักงาน“อะไรนะ จะให้ผมลื้อแล้วสร้างใหม่เนี่ยนะคุณ บ้าหรือเปล่า ถ้าผมแก้ผมก็เสียหายเหมือนกัน ผมไม่แก้ คุณไปแก้แบบแล้วมาเสริมเอาเองละกัน ตั้งแต่มาเนี่ยให้แก้นั่นแก้นี่อยู่ได้ จะอะไรกันนักกันหนา” พีรณัฐพูดบอกไปอย่างไม่ยอม “แต่คุณทำงานไม่ตรงสเปคของเรานะคะ มันไม่ใช่ความผิดของเรา มันเป็นความผิดของคุณและถ้าคุณไม่ยอมแก้ตามแบบของเรา เราจะแจ้งทางบริษัทว่ามันเป็นความผิดของวิศวกรไม่ใช่ทางทีมออกแบบ และงบประมาณที่คุณใช้ไปมันก็มากกว่าที่เราประเมินเอาไว้มาก ทางบริษัทเองก

ด้านภารัณก็นั่งรอพร้อมกับดูเอกสารการเบิกจ่ายที่เกินงบก็รู้สึกว่ามันมีอะไรหลายๆอย่างผิดปกติ เขาจึงให้ลูกน้องไปสืบเรื่องการเงินของโครงการนี้ใหม่“สวัสดีครับท่านประธาน มาตรวจงานเองเลยเหรอครับ” พีรณัฐเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับเอ่ยพูดออกไปอย่างนอบน้อม“อืม ถ้าผมไม่มาดูงานเองผมคงไม่รู้ว่าวิศวกรจะมีปัญหากับทีมออกแบบขนาดนี้ ทำไมเหรอ ทีมออกแบบที่ผมส่งมาทำอะไรให้คุณไม่พอใจงั้นเหรอ คุณถึงได้เรียกให้ไปหาถึงที่แบบนั้น ทั้งที่งานทุกอย่างคุณต้องเป็นคนเข้ามารับทราบและประชุมร่วมกัน ” ภารัณพูดออกไปพร้อมกับจ้องหน้าของวิศวกรคนนี้อย่างจดจ้อง“อ่อ ผมยุ่งกับงานที่ไซต์ก่อสร้างน่ะครับท่านประธาน ก็เลยบอกให้ทีมออกแบบไปหาที่นั่น อีกอย่างทีมออกแบบให้แก้นั่นแก้นี่ตั้งแต่มาแล้ว ผมเลยคิดว่าถ้าทีมออกแบบอยากแก้อะไรอีกก็ให้ไปบอกผมเอง ” พีรณัฐพูดไปแบบเกร็งๆ เพราะสายตาของผู้บริหารหนุ่มที่มองมานั้นมันน่ากลัวจนเขาเสียวสันหลังเลยทีเดียว “ต่อไปให้คุณเข้ามารับงานที่นี่และแก้ไขตามที่ทีมออกแบบต้องการ อ่อ แล้วก็ช่วยให้เกียรติคุณปรางเขาด้วย เธอไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าทีมออกแบบแต่เธอยังเป็นว่าที่ภรรยาของผม ดังนั้นผมหวังว่าคุณจะเข้าใจที

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปทุกคนก็เดินทางมาที่ภูเก็ตเพื่อร่วมงานแต่งงานของภารัณและปารารินที่จัดแบบเรียบง่ายริมทะเล ซึ่งมีเพื่อนๆของทั้งสองมาร่วมงานนี้ด้วย และทุกคนก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากภารัณและปาราริน “เดินทางกันมาเหนื่อยๆเดี๋ยวไปพักกันก่อนนะคะ ปรางกับพี่ภามจัดที่พักให้เรียบร้อยแล้วค่ะ นี่กุญแจห้องของแกกับยัยพีชอ่ะ ส่วนนี่ก็กุญแจห้องของคุณศิลาอยู่ตรงข้ามกันเลยค่ะ แล้วก็ขอบคุณคุณศิลาที่มาร่วมงานแต่งงานของเราสองคนด้วยนะคะ” ปารารินพูดบอกไป เมื่อเธอและภารัณออกมาต้อนรับเพื่อนสาวทั้งสองและศิลาที่เดินทางมาพร้อมกัน“ด้วยความยินดีครับ ผมขอแสดงความยินดีกับคุณสองคนด้วยนะครับ” ศิลาพูดบอกไปก้ยื่นมือไปอย่างเป็นมิตร“ขอบคุณครับ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกเราได้เลยนะครับ ที่พักโซนนี้เราจัดเอาไว้เพื่อแขกในงานโดยเฉพาะ ก็จะมีแต่คนกันเองทั้งนั้น” ภารัณจับมือกับศิลาแล้วเอ่ยพูดออกปอย่างเป็นมิตรเช่นกัน “แล้วคุณปรินทร์ล่ะคะคุณภาม” ชงโคเอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้ เพราะเธอจะได้เตรียมตัวรับมือถูก แต่นั่นก็ทำหน้าศิลาหันไปมองเธออย่างไม่ชอบใจที่เธอถามหานายปรินทร์“อ่อ ปรินทร์มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะครับ ตอนนี้คงไปเที่ยวข้างนอ

“เป็นอะไรคะพี่ศิลา ทำไมทำหน้าบึ้งมาแบบนั้นล่ะคะ” วนิฐาเอ่ยถามออกไปเมื่อศิลาเดินกลับด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่“เฮ้อ ก็ผู้หญิงที่พี่ชอบเขาเข้าใจว่าพี่กับน้องนิดเป็นอะไรกันนะสิ พี่กำลังจะอธิบายแต่นายปรินทร์ก็เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน พูดแล้วก็น่าโมโหจริงๆ ” ศิลาพูดบอกปตามตรง เพราะยังไงวนิฐาก็เป็นน้องที่เขาสนิทด้วยพอสมควร“อ่อ ไม่น่าล่ะพี่ศิลาถึงได้ทำหน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนี้ ให้นิดไปอธิบายให้ผู้หญิงคนนั้นเขาเข้าใจไหมคะ ว่าเราสองคนน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิด” วนิฐาเอ่ยเสนอออกไปอย่างต้องการช่วย“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่จะอธิบายกับเขาเอง แต่นิดช่วยพี่เรื่องหนึ่งได้ไหม” ศิลาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มออกไปอย่างเจ้าเล่ห์ “ได้สิคะพี่ศิลา จะให้นิดช่วยอะไรบอกมาได้เลยค่ะ” วนิฐาพูดบอกไปก็ยิ้ม แล้วมองหน้าของศิลาอย่างอยากรู้ว่าเขาจะให้เธอช่วยอะไร“ช่วยกันนายปรินทร์ออกจากผู้หญิงที่พี่ชอบให้ทีได้ไหม ถ้าไอ้หมอนี่วนเวียนใกล้ๆเขาพี่ก็ไม่มีจังหวะจะอธิบายอะไรให้เขาเข้าใจน่ะสิ พี่ก็เลยอยากให้น้องนิดช่วยพี่หน่อยได้ไหม” ศิลาพูดบอกไปอย่างจริงจัง เพราะถ้าเขากันปรินทร์ให้อยู่ห่างจากชงโคได้ เขาจะได้อธิบ

หลังจากนั้นก็เริ่มอาฟเตอร์ปาตี้ขึ้นอย่างสนุกสนาน เพราะพวกผู้ใหญ่ก็ร่วมฉลองด้วยสักพักก่อนจะกลับไปพักผ่อน เหลือก็แต่หนุ่มสาววัยคึกคะนองที่ยังสนุกกันอยู่ที่ริมชายหาด พร้อมกับมีนักร้องขึ้นไปร้องเพลงอยู่ตลอด ทำให้งานดูคึกครื้นไปด้วยความสนุกจากเสียงเพลง“เจนนี่ ถ้าเราไม่ท้องเราก็คงได้ดื่มแบบพวกนี้ใช่ไหมแก งานแต่งทั้งทีฉันต้องมานั่งดูเพื่อนดื่มเหล้าเนี่ยนะ ดูผัวฉันสิ ดื่มเอาดื่มเอาอยู่นู้นน่ะ คงมีความสุขมากสิท่า ” ปารารินพูดออกไปแล้วก็นั่งมองพวกเพื่อนๆดื่มแล้วก็พูดคุยกันอย่างเมาๆ ส่วนภารัณก็ได้ดื่มกับพวกเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน“ก็ผัวแกเขาท้องไม่ได้นิยะ แกก็ให้เขาดื่มไปเถอะน่า ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนงานแต่งฉัน ฉันก็เป็นแบบเดียวกับแกนั่นแหละยัยปราง คอแห้งแบบเหี่ยวเฉามากในขณะที่ไอ้คิมมันดื่มจนเมาแอ๋” เจนี่พูดออกไปอย่างเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนสาว“แต่นี่มันงานแต่งของฉันนะแก ต่อให้ดื่มไม่ได้ฉันก็ต้องได้สนุกสิ เมาน้ำส้มก็ได้อ่ะ ชนแก เมามันดิบๆแบบนี้นั่นแหละ ฉันอยากเต้น” ปารารินพูดไปก็หยิบน้ำส้มมาชนกับเจนนี่ที่ท้องเหมือนกัน“เออ ชนก็ชน แกร้ง.. แต่ฉันคงไม่เต้นเป็นเพื่อนแกนะ ฉันกลัวลุกฉันจะไหลออกมาก