บททั้งหมดของ ช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลังจากวันนั้น...วันที่นิ่มได้เห็นรอยแผลเป็นใต้รอยสักมังกรทมิฬ และได้รับรู้เรื่องราวในอดีตของสายฟ้าบางอย่างในใจของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปแบบที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังอธิบายไม่ถูกเช้าวันต่อมานิ่มกำลังเดินออกจากหอพักเพื่อไปเรียนตามปกติทว่าเพียงก้าวออกมาหน้าตึก ก็ต้องชะงักรถสปอร์ตสีดำคุ้นตาจอดอยู่ริมฟุตบาทและเจ้าของรถก็กำลังยืนพิงประตูรถ กอดอกมองมาทางเธอสายฟ้า"พี่มาทำอะไรคะ"นิ่มถามทันทีชายหนุ่มยักไหล่"มารับ""ใครขอให้มารับ""ไม่มี""งั้นก็กลับไปสิคะ""ไม่กลับ""..."นิ่มเริ่มปวดหัวในขณะที่สายฟ้ายังคงยิ้มมุมปาก"ขึ้นรถ""ไม่ขึ้น""งั้นพี่จะเดินตาม""พี่สายฟ้า!""ก็เลือกเอา"คนตัวโตตอบหน้าตายสุดท้ายนิ่มจึงยอมขึ้นรถด้วยความจำใจแม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ลูกตื้ออีกแล้วก็ตามระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรมากมีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ภายในรถแต่แปลกเหลือเกิน...บรรยากาศกลับไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อก่อนตรงกันข้ามมันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดจนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามหาวิทยาลัยสายฟ้าจึงหยิบกล่องนมรสสตรอว์เบอร์รี่ออกมายื่นให้"อะไรคะ""มื้อเช้า""นิ่มกินมาแล้ว""โกหก"ชายหนุ

เช้าวันจันทร์ ณ ลานเก้าอี้หินอ่อนใต้คณะแพทย์โทรศัพท์ในมือสายฟ้ายังคงแสดงหน้าต่างแชตเดิมข้อความสุดท้ายที่เขาส่งไปเมื่อคืน[สายฟ้า]"ถึงหอหรือยัง"ไม่มีการตอบกลับทั้งที่ปกติถึงนิ่มจะไม่ใช่คนชอบคุยแต่เธอจะตอบสั้นๆ เสมอ"ถึงแล้วค่ะ""กำลังอ่านหนังสือ""ฝันดีค่ะ"อย่างน้อยก็ไม่เคยเงียบหายไปแบบนี้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนกดโทรออกสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งแล้วถูกตัดสายทิ้ง...สายฟ้ามองหน้าจอนิ่งจากนั้นจึงกดโทรอีกครั้งผลลัพธ์เหมือนเดิมถูกตัดสายทันที"เป็นอะไรวะ..."เขาพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ปลายสายกำลังนั่งเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมายพร้อมหัวใจที่สับสนไม่ต่างกัน...นิ่มมองโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดก่อนกดปิดหน้าจอแล้ววางคว่ำลงบนโต๊ะเธอรู้ว่าตัวเองกำลังทำตัวงี่เง่ารู้ว่าควรถามเขาตรงๆรู้ว่าควรฟังเหตุผลแต่ภาพที่เห็นวันนั้นยังคงติดอยู่ในหัวภาพผู้หญิงคนนั้นกอดเขาภาพที่ทำให้หัวใจของเธอเจ็บอย่างไม่มีเหตุผล..."นิ่ม"มินตราที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น"ยังไม่คุยกับพี่สายฟ้าอีกเหรอ""อืม""จะหนีแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่"นิ่มเงียบเพราะเธอเองก็ไม่รู้คำตอบ

หลังวางสายจากพีช เธอก็คว้ากระเป๋าและรีบวิ่งออกจากหอพักทันทีหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกภาพของผู้ชายตัวโตที่ยืนตากฝนรอเธอหลายชั่วโมงเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิด...ยี่สิบนาทีต่อมารถแท็กซี่จอดหน้าบ้านหลังใหญ่ของสายฟ้า ตามพิกัดที่พีชส่งให้นิ่มรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปด้านในทันทีที่ประตูเปิดพีชก็รีบโผล่มารับ"นิ่ม!""พี่สายฟ้าอยู่ไหน""บนห้อง""แล้วทำไมไม่พาไปโรงพยาบาล"พีชถอนหายใจยาว"เฮียดื้อมาก""พวกเราพูดยังไงก็ไม่ยอมไป" พีชพูดพร้อมกับหันไปมอง พี่พายุ พี่แบงก์เพื่อนพี่สายฟ้า และเพื่อนๆ ของเขาอีกสองคน"ใช่น้องนิ่ม ปกติไอ้สายฟ้ามันไม่เคยขาดเรียนเลย เมื่อเช้าพวกพี่โทรหาก็ไม่รับ โทรไปที่อู่ลูกน้องก็บอกว่าไม่ได้เข้าไป เลยให้ไอ้พีชมาดูที่บ้านถึงได้รู้ว่ามันป่วยจนลุกไม่ขึ้น ให้ไปหาหมอก็ไม่ไป" พายุอธิบายให้นิ่มฟัง"แล้วที่บ้านพี่เค้าไม่มีใครอยู่เลยเหรอคะ" นิ่มถามด้วยความสงสัย"ปกติมันอยู่กับแม่บ้านน่ะ พ่อกับแม่มันไปทำงานที่ต่างประเทศ นานๆ ถึงจะกลับมา" แบงก์เพื่อนอีกคนของสายฟ้าพูดขึ้น...นิ่มหลับตาก่อนพึมพำเบาๆ"สมเป็นพี่สายฟ้า..."...เมื่อเดินขึ้นมาถึงห้องหญิ

หลังจากวันที่นิ่มตอบตกลงเป็นแฟนกับสายฟ้าชีวิตของทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งหรืออย่างน้อย...ทุกคนต่างก็คิดเช่นนั้นเช้าวันจันทร์อันสดใสนิ่มกำลังนั่งฟังอาจารย์บรรยายวิชาพยาธิวิทยาอยู่ในห้องเรียนโทรศัพท์มือถือที่ตั้งเป็นระบบสั่นอยู่ในกระเป๋าสั่นขึ้นเบาๆเธอก้มลงมองข้อความจากสายฟ้า[สายฟ้า]"กินข้าวเช้าหรือยัง"มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบพิมพ์ตอบ[นุ่มนิ่ม]"กินแล้วค่ะ"[สายฟ้า]"เก่ง"[สายฟ้า]"แฟนใครวะ น่ารักชะมัด"แก้มของนิ่มร้อนวูบขึ้นทันทีจนมินตราที่นั่งข้างๆ ต้องหันมามอง"แหมๆคุยกับแฟนล่ะสิ""เปล่า""โกหกไม่เนียนเลย"นิ่มรีบเก็บโทรศัพท์แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับซ่อนเอาไว้ไม่มิด...ทว่าในอีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัยใครบางคนกำลังมองภาพนั้นผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องรอยยิ้มของนิ่มด้วยความหลงใหลและความเจ็บปวดปะปนกัน"ทำไมต้องเป็นมัน...ทำไมไม่เลือกพี่"เสียงพึมพำเบาๆ ดังขึ้นข้างตัวเขามีแฟ้มหนาเล่มหนึ่งวางอยู่ภายในเต็มไปด้วยรูปถ่ายรูปของนิ่มตั้งแต่นิ่มอยู่ ม.4ม.5ม.6ปีหนึ่งปีสองจนถึงปัจจุบันในห้องสมุดในโรงอาหารหน้าหอพักแม

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่ธีเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบนิ่มนั่งนิ่งอยู่บนเตียงหัวใจหนักอึ้งเธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงผูกพันกับเธอมากขนาดนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้ก็เขาเปลี่ยนไปมาก..ช่างเปลี่ยนไปมากจริงๆ..แต่ความเข้าใจไม่ได้แปลว่าเธอจะตอบรับความรู้สึกนั้นได้..."พี่ธีคะ"นิ่มสูดลมหายใจลึกก่อนรวบรวมความกล้าพูดออกไป"นิ่มขอบคุณสำหรับทุกอย่าง""ขอบคุณที่คอยดูแลนิ่มมาตลอด"รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธีราวกับกำลังรอคำตอบที่ต้องการแต่ประโยคถัดมากลับทำให้ทุกอย่างพังทลายลง..."แต่นิ่มไม่ได้คิดกับพี่แบบคนรักค่ะ"...รอยยิ้มบนใบหน้าของธีค่อย ๆ จางหายไป"ว่าไงนะ""นิ่มไม่ได้รักพี่"หญิงสาวพูดเสียงสั่น"เรื่องในวัยเด็ก นิ่มจำไม่ได้จริง ๆ""แล้วตอนนี้...""นิ่มรักพี่สายฟ้า"...ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้นธีก้มหน้าหัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเริ่มฟังดูน่ากลัว..."รักไอ้สายฟ้า?""ทั้งที่พี่อยู่ข้างนิ่มมาตลอด?""ทั้งที่พี่ทำทุกอย่างเพื่อนิ่ม?"..."พี่ธี...""ไม่!"เสียงตวาดดังลั่นนิ่มสะดุ้งสุดตัว..."พี่ไม่ยอม!"ดวงตาของธีแดง