Marrying the Rugged Billionaire (Barcelona Bastards 1)의 모든 챕터: 챕터 281 - 챕터 290

Makalipas ang ilang araw, naging mas komportable na si Dianne sa paggalaw sa loob ng Barcelona Estate.Hindi na siya gaanong napapansin ng mga kasambahay dahil maayos naman ang pakikitungo niya sa lahat. Paminsan-minsan ay nakikipagkuwentuhan siya kay Manang Dolores, tumutulong sa ilang maliliit na bagay, at higit sa lahat, maingat niyang iniiwasang gumawa ng anumang bagay na maaaring magbigay kay Chantal ng dahilan upang paalisin siya sa mansyon.She began changing her ways of approach nang sa ganoon ay maniwala si Doña Greta na talagang nagbago na siya. Ngunit hindi ibig sabihin noon na tumigil na siya sa kanyang plano.Isang hapon, nadatnan niya si Chantal sa veranda.Tahimik itong nakaupo habang may hawak na isang libro at isang baso ng iced tea. Nakasuot ito ng simpleng white sundress, habang bahagyang hinahaplos ng malamig na hangin ang mahaba nitong buhok."Chantal."Napatingin ang babae sa kanya."Hi, Dianne.""Can I sit with you?""Sure."Umupo si Dianne sa katapat niyang upu

Huminga nang malalim si Dianne at humugot ng lakas ng loob bago muling nagsalita. "I want to talk about us."Bahagyang kumunot ang noo ni Marco sa kanyang sinabi. "What do you mean about us?""Please don't get me wrong, Marco. I've been meaning to say this ever since I came back, kaya lang wala pa akong masyadong lakas ng loob at hindi rin ako nabigyan ng oras para gawin 'to," paliwanag niya.Hindi naman talaga siya halos mabigyan ng oras ni Marco dahil daig pa ni Chantal ang isang linta kung makadikit sa lalaki!Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa kanyang mga kamay."I'm sorry."Nanatiling tahimik si Marco."I'm sorry for leaving you." Bahagyang nanginginig ang boses ni Dianne."I know I hurt you. Alam kong bigla kitang iniwan noon at hindi ko man lang naisip kung ano ang mararamdaman mo sa kabila ng mga nagawa mo para sa akin. You sacrificed too much for me, but I was so focused on my career that I convinced myself that everything would still be there when I was ready to come b

Napakagat-labi si Chantal, ramdam ang matinding init na umaakyat sa kanyang mga pisngi sa pabulong ngunit napakaseryosong pahayag ng asawa. Isinandal niya ang kanyang noo sa balikat ni Marco at sinubukang itago ang malawak na ngiting hindi na niya mapigilan."Silly," pabulong ngunit malambing na tutol ni Chantal habang pinakikinggan ang mabilis ngunit kalmadong tibok ng puso ng lalaki. "Hindi lang naman sa pakiramdam... I am yours, hubby. Official at legal na nakatatak ang apelyido mo sa akin."Mahinang natawa si Marco at hinaplos pa ang kanyang buhok. "Then I’m taking full ownership, wife," masuyong bulong ni Marco sabay iginawad ang isang mainit at matagal na halik sa gilid ng leeg ng dalaga."Hubby, can I ask you something?" masuyo niyang tanong."Hmm... What is it?"Umayos siya ng upo sa kandungan nito kung saan malinaw niyang nakikita ang mga mata ng lalaki. "What is your wish in your life?"Napakurap-kurap naman si Marco na para bang pinoproseso nito ang naging tanong niya. "Why

Nagtungo sa isang tabi si Chantal at pinindot ang call button sa numero ni Marco. Makalipas ang ilang sandali ay sinagot din naman ng lalaki ang tawag."Wife... Napatawag ka?" tanong ni Marco habang nakaupo siya sa swivel chair niya sa loob ng kanyang opisina."Uhm, yeah. I just want to ask kung anong oras kang makakauwi ngayon para sabay tayong kumain ng hapunan?"Unti-unti naman siyang napangiti. "Uhm, maybe by seven. Are you okay in there?" may bahid ng pag-aalala niyang tanong."Yup! I am very okay, hubby. I just missed you, that's why I called," pilya nitong sabi.Mahina naman siyang natawa. "Stop doing that. Mapapauwi ako nang wala sa oras.""Hmm, sige na nga. Ibababa ko na 'to. I love you."Bago pa man siya makasagot ay pinatayan na siya nito ng tawag. Bagama't napailing, naroon naman ang munting ngiti sa kanyang labi."Anong sabi?" usisa ni Dianne matapos maibaba ni Chantal ang telepono nito."He'll be here by seven," aniya.Napatango-tango naman si Dianne bago sumulyap sa rel

Kumalas si Dianne sa yakap at matamis na ngumiti, bagama't puno ng pagkukunwari at nakatagong tagumpay ang kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang hinawakan ang magkabilang balikat ni Chantal. Banayad ang kanyang galaw, ngunit tila may invisible na patalim ang bawat salitang ibinubulong nito."Don't blame yourself, Chantal," maamong sabi ni Dianne, sabay haplos sa braso ng dalaga. "Gusto mo lang naman siyang pasayahin. Wala kang kasalanan..."Huminto si Dianne at sandaling nagbaba ng tingin, na tila ba nag-aalinlangan pa siyang ituloy ang kanyang sasabihin—isang klasikong paraan upang lalong palalimin ang duda sa isip ni Chantal."It's just that..." bitin ni Dianne bago muling tumingin nang diretso sa namumugtong mga mata ng asawa ni Marco. "...ever since that year—noong umalis ako—si Marco, sinumpa na niya ang araw ng kaarawan niya. For him, that day was a reminder of the painful past. Akala ko talaga nagbago na nung dumating ka... pero mukhang mas malalim pala ang sugat na naiwan sa ka