All Chapters of จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา: Chapter 1 - Chapter 10

ทุกลมหายใจเหมือนมีเศษแก้วบาดอยู่ในลำคอ ซี่โครงของฉันหักฟองเลือดผุดขึ้นที่ริมฝีปาก เปื้อนพื้นหินอ่อนสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน“แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” พ่อของฉัน วิคเตอร์ ตวาดลั่นจนคฤหาสน์ทั้งหลังราวกับสั่นสะเทือนฉันอยากบอกเขาว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ลำคอของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เลยข้างโต๊ะกระจกที่แตกละเอียด โคลอี้ น้องสาวของฉัน ขดตัวเป็นก้อน เอามือปิดหูแน่น และกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู“เซร่าตั้งใจทำ! เซร่าอยากฆ่าหนู! เอาเธอออกไปจากหนูนะ! เอาเธอออกไป!”แม่ของฉัน เอเลน่า คุกเข่าลงตรงหน้าโคลอี้ คอยดูแลบาดแผลตื้น ๆ บนแขนของเธอ พร้อมปลอบโยน“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร แม่อยู่นี่แล้ว เซร่าจะไม่มารบกวนลูกอีก”ฉันพยายามยกมือขึ้นเพื่อขอความช่วยเหลือแต่เลือดกลับยิ่งเป็นฟองผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ความมืดกำลังคืบคลานเข้ามา“พ่อ… แม่…” เสียงของฉันเบาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบไม่มีใครหันกลับมามองภาพตรงหน้าของฉันเริ่มพร่ามัวโลกของพวกเขาหดเล็กลงจนเหลือเพียงน้องสาวของฉันที่กำลังตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะที่แตกพังความคิดของฉันย้อนกลับไปยังบ่ายวันนั้น วันที่เปลี่ยนแป

วิญญาณของฉันล่องลอยอยู่ในอากาศราวกับขนนก มองดูคฤหาสน์ค่อย ๆ เล็กลงอยู่เบื้องหลังฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณที่ไม่มีที่ให้กลับไปตรงมุมบันได โทรศัพท์ของฉันยังคงกะพริบเตือนข้อความที่ยังไม่ได้อ่านชื่อของแคสซิโอปรากฏอยู่บนหน้าจอ“เซร่า คืนนี้นาตาลี พอร์ตแมนขึ้นแสดงสวอนเลคที่ลินคอล์นเซ็นเตอร์นะ ฉันรู้ว่านาตาลีเป็นนักเต้นคนโปรดของเธอ ทำไมเธอถึงไม่มาล่ะ”“การแสดงกำลังจะเริ่มแล้ว ฉันอยู่ในห้องวีไอพี รอเธออยู่”“เธอโอเคไหม”ฉันจ้องมองข้อความเหล่านั้น ความรู้สึกขมขื่นถาโถมเข้ามาแคสซิโอ โรมาโน่ ทายาทของตระกูลโรมาโน่ซึ่งเป็นคู่แข่งของเรา เขาหล่อเหลา สง่างาม และเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่มองเห็นฉัน เขาใช้เวลาสองปีเพื่อพยายามดึงความสนใจจากฉันเขารู้ว่าฉันรักบัลเลต์ และมักชวนฉันไปดูการแสดงอยู่เสมอแต่ฉันไม่เคยกล้าตอบตกลงเลยสักครั้งข้อแรก เพราะเรื่องระหว่างตระกูลของเรา ข้อสอง เพราะฉันกลัวเหลือเกินว่าน้องสาวจะรู้เข้าแล้วอาการกำเริบ“ถ้าเธอออกไปกับผู้ชายเลว ๆ พวกนั้น ฉันจะกระโดดลงจากระเบียง!” ครั้งหนึ่งโคลอี้เคยกรีดร้องใส่ฉันแบบนั้นดังนั้นฉันจึงปฏิเสธแคสซิโอครั้งแล้วครั้งเล่า และพลาดการแสดงทุกครั้งไปครั้ง

คำพูดเหล่านั้นแทงทะลุอกพ่อราวกับคมมีดเขาทรุดลงกับพื้น ปล่อยเสียงคำรามแหบพร่าด้วยความเจ็บปวดออกมาเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เป็นหมอเกรย์สัน หมอที่ครอบครัวไว้วางใจที่สุดเขาเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเล่มหนา“วิคเตอร์ มีบางอย่างที่คุณต้องดู”หมอชรากระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะโดยไม่ลังเล รูปถ่ายและภาพเอกซเรย์ปึกหนึ่งไหลออกมา“นี่มันอะไร” พ่อถาม ดวงตาแดงก่ำ“ความทุกข์ทรมานของเซร่าไม่ได้เพิ่งเริ่มวันนี้” หมอเกรย์สันพูด น้ำเสียงเย็นเยียบ “นี่คือบันทึกการรักษาที่ผมทำให้เธอเป็นการส่วนตัว”พ่อถึงกับหายใจสะดุดเมื่อเห็นรูปแรก มันคือภาพนิ้วเท้าของเซร่าที่เละผิดรูป เล็บหลุดออกจนหมด เนื้อบวมช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้“กระดูกนิ้วเท้าแตกจากแรงกดทับอย่างรุนแรง” หมอชี้ไปที่ภาพเอกซเรย์ “นี่เป็นภาพเมื่อเดือนก่อน เกิดจากการถูกส้นสูงเหยียบซ้ำ ๆ”ใบหน้าของพ่อซีดลงทุกวินาทีรูปถ่ายอื่น ๆ ถูกแผ่ออกมา รอยช้ำบนแขน ความเสียหายของเนื้อเยื่ออ่อนบริเวณซี่โครง และแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนรุนแรงน่าเกลียด“นี่คือร่องรอยการทรมาน” น้ำเสียงของหมอเกรย์สันไร้ชีวิตชีวา ไร้ความอบอุ่น ไร้ควา

เหล่าดอนพิจารณาขวดแก้วนั้น สีหน้าของพวกเขาค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้นโคลอี้เกาะพ่อไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม“พ่อคะ หนูไม่อยากพูดเรื่องนี้จริง ๆ...” เสียงของเธอสั่นเครือ “เซร่าทำตัวสูงส่งเหนือคนอื่นมาตลอด แต่ลึก ๆ แล้วเธออยากให้หนูตาย”พ่อมองลูกสาวผู้อ่อนแอของเขา แล้วความรู้สึกผิดที่ถูกปลุกขึ้นจากไดอารี่และบันทึกทางการแพทย์ก็เริ่มจางลงการต้องแบกรับความรู้สึกผิดว่าเป็นคนฆ่าลูกสาวของตัวเองนั้นหนักเกินจะทนไหว ดังนั้นจิตใจของเขาจึงต้องการตัวร้ายสักคนให้โยนความผิดใส่ การเชื่อว่าเซร่าเป็นปีศาจง่ายกว่าการเผชิญหน้ากับความจริง นั่นคือทางหนีเดียวของเขาแม่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็เกาะทางรอดเส้นเดียวกันเอาไว้ เธอตั้งใจปิดกั้นภาพถ่ายน่าสยดสยองที่หมอชรากระแทกลงบนโต๊ะออกจากความคิดแม่หันกลับไปมองลูกสาวคนเล็กด้วยสีหน้าสงสารจับใจในอีกไม่กี่วันต่อมา พิษร้ายจากคำโกหกของโคลอี้ก็แพร่กระจายไปทั่วห้าตระกูลใหญ่เธอนั่งอยู่บนรถเข็นในชุดผู้ป่วยสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ ปั้นแต่งคำโกหกทั้งน้ำตาเรื่องแล้วเรื่องเล่าให้เหล่าทายาทและผู้คนจากสังคมชั้นสูงที่มาเยี่ยมฟัง“เซร่าอิจฉามาตลอดที่ฉันได้รับความสนใจ” เธอยกมือปิดหน้าแล้วสะอื้นไห

แคสซิโอหันขวับ เล็งปืนตรงไปที่หัวใจของโคลอี้“สารหลอนประสาทเหรอ” เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แน่ใจนะว่ายังอยากเล่นเกมนี้ต่อ”โคลอี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด “ฉัน... ฉันไม่ได้โกหก! รายงานจากห้องแล็บพิสูจน์ได้!”“งั้นก็อธิบายนี่มาสิ” แคสซิโอดึงใบเสร็จออกมาจากเสื้อสูท แล้วฟาดมันใส่หน้าเธอ “นี่คือใบเสร็จจากตลาดมืด” เขาคำราม “ฉันแฮ็กเครือข่ายของพวกมันด้วยตัวเอง”มันคือสลิปการทำธุรกรรมจากพ่อค้าตลาดมืด ชื่อผู้ซื้อปรากฏชัดเจนว่า โคลอี้ คาสเตลลาโน่รายการสินค้า: สารหลอนประสาทเกรดอุตสาหกรรม ปริมาณมากพอจะทำให้คนคนหนึ่งเสียสติอย่างถาวรวันที่: หนึ่งวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ เธอวางแผนจะใช้มันใส่ร้ายเซร่ามาตั้งแต่แรก ส่วนกระถางกุหลาบขาวที่ตกลงมา ก็แค่กลายเป็นข้ออ้างอันแสนสมบูรณ์แบบให้เธอเปิดฉากการแสดงเร็วขึ้นเท่านั้น!เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังก้องไปทั่วห้อง“ไม่!” โคลอี้ส่ายหน้าอย่างลนลาน “มันเป็นของปลอม! มีคนใส่ร้ายฉัน!”ทันใดนั้น มาร์โค หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย ก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องโถง“นายท่านครับ!” เขาตะโกนบอกพ่อ “ภาพจากกล้องวงจรปิดครับ! ไดรฟ์หลักถูกล้างไปแล้ว