登入分享
บทที่ 1
最新章節
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 10
เสียงกรีดร้องของเธอดังก้องไปทั่วห้องโถง หน้ากากหลุดออกไปแล้ว ในที่สุดปีศาจก็เผยตัวตน“ขยะงั้นเหรอ” พ่อสั่นไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งได้มองลูกสาวของตัวเองเป็นครั้งแรก “ลูกเรียกพี่สาวของลูกว่าขยะงั้นเหรอ”“แล้วไม่ใช่เหรอคะ” โคลอี้ฉีกหน้ากากของตัวเองทิ้งจนหมดสิ้น ดวงตาฉายแววบ้าคลั่ง “เซร่าก็เป็นแค่ตัวประกอบมาตลอด! ถ้าไม่มีเธอ ความรักทั้งหมดของพ่อกับแม่ก็ต้องเป็นของหนู!”เมื่อได้ยินแบบนั้น แม่ก็ขาดสติแม่ลุกขึ้นยืนตัวสั่น ก่อนจะตบหน้าโคลอี้อย่างแรง“แกมันปีศาจ!” แม่กรีดร้องสุดเสียง “เซร่าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแก! เธอยอมสละทุกอย่างเพื่อแก!”โคลอี้กุมแก้มที่แสบร้อนของตัวเองไว้ ในดวงตาของเธอไม่มีความสำนึกผิด มีเพียงความอาฆาตแค้นล้วน ๆ“สละงั้นเหรอ” เธอแค่นเสียงเยาะ “เซร่าไม่เคยคู่ควรกับอะไรพวกนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว! หนูไม่ได้ผลักเธอตกบันได พ่อต่างหากที่ชนเธอตกลงไปเอง!”คำพูดนั้นทำให้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของพ่อแตกสลายจนหมดสิ้นพ่อพุ่งเข้าไปหาโคลอี้ แล้วใช้สองมือบีบคอเธอ ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือด“แกมันสัตว์ร้าย! ฉันเลี้ยงปีศาจแบบแกขึ้นมาได้ยังไง!”คนรอบข้างรีบดึงผู้เป็นพ่อที่ควบคุมสติไม่ได้ออกจากตัวเธอ
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 9
แคสซิโอหันขวับ เล็งปืนตรงไปที่หัวใจของโคลอี้“สารหลอนประสาทเหรอ” เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แน่ใจนะว่ายังอยากเล่นเกมนี้ต่อ”โคลอี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด “ฉัน... ฉันไม่ได้โกหก! รายงานจากห้องแล็บพิสูจน์ได้!”“งั้นก็อธิบายนี่มาสิ” แคสซิโอดึงใบเสร็จออกมาจากเสื้อสูท แล้วฟาดมันใส่หน้าเธอ “นี่คือใบเสร็จจากตลาดมืด” เขาคำราม “ฉันแฮ็กเครือข่ายของพวกมันด้วยตัวเอง”มันคือสลิปการทำธุรกรรมจากพ่อค้าตลาดมืด ชื่อผู้ซื้อปรากฏชัดเจนว่า โคลอี้ คาสเตลลาโน่รายการสินค้า: สารหลอนประสาทเกรดอุตสาหกรรม ปริมาณมากพอจะทำให้คนคนหนึ่งเสียสติอย่างถาวรวันที่: หนึ่งวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ เธอวางแผนจะใช้มันใส่ร้ายเซร่ามาตั้งแต่แรก ส่วนกระถางกุหลาบขาวที่ตกลงมา ก็แค่กลายเป็นข้ออ้างอันแสนสมบูรณ์แบบให้เธอเปิดฉากการแสดงเร็วขึ้นเท่านั้น!เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังก้องไปทั่วห้อง“ไม่!” โคลอี้ส่ายหน้าอย่างลนลาน “มันเป็นของปลอม! มีคนใส่ร้ายฉัน!”ทันใดนั้น มาร์โค หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย ก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องโถง“นายท่านครับ!” เขาตะโกนบอกพ่อ “ภาพจากกล้องวงจรปิดครับ! ไดรฟ์หลักถูกล้างไปแล้ว
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 8
ในที่สุด วิญญาณของฉันก็ได้เห็นความจริงอันน่าเกลียดน้องสาวของฉันไม่เคยมีภาวะรับสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัสมากเกินไปเลย เธอเพียงเสพติดการเล่นบทเหยื่อเพื่อควบคุมครอบครัวทุก ๆ “อาการกำเริบ” คือการแสดงที่ถูกคำนวณมาอย่างดี ทุกเสียงกรีดร้องคือเครื่องมือที่ใช้บงการทุกคนรอบตัวเธอพิธีศพของฉันจัดขึ้นในอีกสามวันต่อมาห้องโถงคฤหาสน์สไตล์โกธิกถูกจัดแต่งไว้อย่างหม่นหมองและเคร่งขรึม โคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ทอแสงสีเหลืองสลัวตระกูลมาเฟียใหญ่ ๆ ทุกตระกูลต่างส่งคนมาไว้อาลัย รวมถึงพวกผู้หญิงที่เคยกลั่นแกล้งฉันด้วยอิซาเบลล่า โรเซตติ ในชุดชาแนลสีดำ กระซิบกระซาบกับสาวสังคมอีกสองสามคน“ได้ยินว่าท้ายที่สุดยัยนั่นพยายามวางยาพิษน้องสาวตัวเองด้วยนะ หล่อนสมควรตายแล้ว”“ตายไปได้ก็ดี โลกนี้คงดีขึ้นเยอะถ้าไม่มีคนโรคจิตแบบเธอ”“โคลอี้น่าสงสารจริง ๆ ถ้ารู้ว่าพี่สาวตัวเองเป็นพิษขนาดนั้น น่าจะเปิดโปงตั้งแต่แรกไปเลย”วิญญาณของฉันลอยอยู่เหนือพวกเธอ รับฟังถ้อยคำโสมมทุกคำช่างน่าขัน ปีศาจตัวจริงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าโลงศพของฉันในชุดดำ พลาง “ร้องไห้แทบขาดใจ”การแสดงของโคลอี้ไร้ที่ติ เสียงคร่ำครวญของเธอดึงความสงสารจากทุกมุมห้อง“ค
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 7
เหล่าดอนพิจารณาขวดแก้วนั้น สีหน้าของพวกเขาค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้นโคลอี้เกาะพ่อไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม“พ่อคะ หนูไม่อยากพูดเรื่องนี้จริง ๆ...” เสียงของเธอสั่นเครือ “เซร่าทำตัวสูงส่งเหนือคนอื่นมาตลอด แต่ลึก ๆ แล้วเธออยากให้หนูตาย”พ่อมองลูกสาวผู้อ่อนแอของเขา แล้วความรู้สึกผิดที่ถูกปลุกขึ้นจากไดอารี่และบันทึกทางการแพทย์ก็เริ่มจางลงการต้องแบกรับความรู้สึกผิดว่าเป็นคนฆ่าลูกสาวของตัวเองนั้นหนักเกินจะทนไหว ดังนั้นจิตใจของเขาจึงต้องการตัวร้ายสักคนให้โยนความผิดใส่ การเชื่อว่าเซร่าเป็นปีศาจง่ายกว่าการเผชิญหน้ากับความจริง นั่นคือทางหนีเดียวของเขาแม่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็เกาะทางรอดเส้นเดียวกันเอาไว้ เธอตั้งใจปิดกั้นภาพถ่ายน่าสยดสยองที่หมอชรากระแทกลงบนโต๊ะออกจากความคิดแม่หันกลับไปมองลูกสาวคนเล็กด้วยสีหน้าสงสารจับใจในอีกไม่กี่วันต่อมา พิษร้ายจากคำโกหกของโคลอี้ก็แพร่กระจายไปทั่วห้าตระกูลใหญ่เธอนั่งอยู่บนรถเข็นในชุดผู้ป่วยสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ ปั้นแต่งคำโกหกทั้งน้ำตาเรื่องแล้วเรื่องเล่าให้เหล่าทายาทและผู้คนจากสังคมชั้นสูงที่มาเยี่ยมฟัง“เซร่าอิจฉามาตลอดที่ฉันได้รับความสนใจ” เธอยกมือปิดหน้าแล้วสะอื้นไห
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 6
“อาการซึมเศร้าของเธอเพิ่งเริ่มดีขึ้นจากการรักษา” หมอเกรย์สันเปิดไปที่หน้าสุดท้ายของแฟ้ม “การบำบัดทุกสัปดาห์ช่วยจุดประกายความหวังเล็ก ๆ ให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ”พ่อมองเขาอย่างเหม่อลอย “เดี๋ยวก่อน คนที่มีปัญหาทางจิตใจไม่ใช่โคลอี้หรอกเหรอ เธอต้องได้รับการรักษาเป็นประจำมาตั้งแต่เด็ก...”หมอเกรย์สันตัดบทเขาอย่างเย็นชา “คุณเข้าใจผิดแล้ว วิคเตอร์ โคลอี้ปฏิเสธการตรวจระบบประสาททุกครั้งที่เรานัดไว้”เขาเปิดแฟ้มอีกเล่มหนึ่ง ชื่อของเซร่าถูกพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนบนแถบแฟ้ม“คนที่แอบมารับการบำบัดทุกสัปดาห์คือลูกสาวคนโตของคุณต่างหาก”โลกทั้งใบของพ่อพังทลายลงในพริบตา“ไม่... เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำ “โคลอี้เป็นออทิสติก เธอต้องได้รับการรักษา...”“ลูกสาวคนเล็กของคุณไม่เคยให้ความร่วมมือกับการตรวจทางการแพทย์ใด ๆ เลย” หมอพูดเสียงเรียบ “เป็นคุณหนูเซร่าต่างหากที่มาขอความช่วยเหลือจากผมตอนที่เธอสิ้นหวังจนถึงที่สุด เธออ้อนวอนให้ผมช่วยดึงเธอออกจากความมืด”ใบหน้าของแม่ซีดเผือดราวกับเถ้าถ่าน เธอต้องพิงกำแพงไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงทันใดนั้น มาร์โค บอดี้การ์ดคนสนิท ก็พุ่งเข้ามาในห้องทำงาน“นายท่านครับ! โรงพยาบาลเพิ่งโท
จมดิ่งในความเงียบของพวกเขา บทที่ 5
คำพูดเหล่านั้นแทงทะลุอกพ่อราวกับคมมีดเขาทรุดลงกับพื้น ปล่อยเสียงคำรามแหบพร่าด้วยความเจ็บปวดออกมาเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เป็นหมอเกรย์สัน หมอที่ครอบครัวไว้วางใจที่สุดเขาเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเล่มหนา“วิคเตอร์ มีบางอย่างที่คุณต้องดู”หมอชรากระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะโดยไม่ลังเล รูปถ่ายและภาพเอกซเรย์ปึกหนึ่งไหลออกมา“นี่มันอะไร” พ่อถาม ดวงตาแดงก่ำ“ความทุกข์ทรมานของเซร่าไม่ได้เพิ่งเริ่มวันนี้” หมอเกรย์สันพูด น้ำเสียงเย็นเยียบ “นี่คือบันทึกการรักษาที่ผมทำให้เธอเป็นการส่วนตัว”พ่อถึงกับหายใจสะดุดเมื่อเห็นรูปแรก มันคือภาพนิ้วเท้าของเซร่าที่เละผิดรูป เล็บหลุดออกจนหมด เนื้อบวมช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้“กระดูกนิ้วเท้าแตกจากแรงกดทับอย่างรุนแรง” หมอชี้ไปที่ภาพเอกซเรย์ “นี่เป็นภาพเมื่อเดือนก่อน เกิดจากการถูกส้นสูงเหยียบซ้ำ ๆ”ใบหน้าของพ่อซีดลงทุกวินาทีรูปถ่ายอื่น ๆ ถูกแผ่ออกมา รอยช้ำบนแขน ความเสียหายของเนื้อเยื่ออ่อนบริเวณซี่โครง และแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนรุนแรงน่าเกลียด“นี่คือร่องรอยการทรมาน” น้ำเสียงของหมอเกรย์สันไร้ชีวิตชีวา ไร้ความอบอุ่น ไร้ควา
