Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napabuntong-hininga habang nakatayo sa harap ng elevator. Magkahawak-kamay kami ni Audrey, ngunit kahit naroon ang kamay niya sa palad ko, hindi pa rin mawala ang mabigat na batong nakadagan sa dibdib ko.Kanina lamang ay nalaman kong nag-mass resign ang buong team ko. Walang natira ni isa. Pati si Lorie, na ilang taon nang tapat na nagtatrabaho sa kumpanya, at si Carlo, na isa sa mga pinaka-maaasahan kong empleyado, ay tuluyang lumayas.At ngayon, sa halip na tulungan akong unawain at ayusin ang gulo, tila mas pinili pa ni Mommy na palalain ang sitwasyon.Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang ipahiya ako nang gayon na lamang. Anak niya ako. Ako ang panganay na lalaki na inaasahan niyang magmamana at mamumuno sa kumpanya balang-araw. Pero bakit pakiramdam ko, mas handa pa siyang paniwalaan ang mga nagrereklamong empleyado kaysa sa sarili niyang anak?“Amiel,” mahinang tawag ni Audrey, basag ang boses.Napalingon ako sa kanya. Nak
더 보기