บทที่ 4

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เฉียวชิงซุ่ยพบว่าตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาล

นอกประตูมีเสียงสะอื้นของซูเหนี่ยนหนิงดังแว่วมา “ทำยังไงดีคะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหยิบยาแก้อักเสบผิดเป็นยานอนหลับเลยนะคะ...”

“ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ นี่ถือเป็นความผิดพลาดทางการแพทย์ครั้งใหญ่เลยนะคะ...”

จากนั้นก็เป็นเสียงปลอบอย่างอ่อนโยนของลู่อวี่เซิน “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรแน่นอน”

“ถึงจะมีการเอาเรื่องจริง ๆ ฉันก็เซ็นหนังสือยินยอมไกล่เกลี่ยในฐานะญาติผู้ป่วยได้”

เฉียวชิงซุ่ยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักออก ลู่อวี่เซินเดินเข้ามา

“ฉันเป็นอะไรไป” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ทำไมถึงสลบไปได้”

“น้ำตาลในเลือดต่ำน่ะ”

วินาทีที่ได้ยินเขาพูดคำสามคำนี้ออกมาจากปาก เฉียวชิงซุ่ยก็ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแตกสลายอย่างรุนแรง

ยังจำได้ว่าตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ มีไฮโซสาวคนหนึ่งจงใจมอมเหล้าเธอในงานเลี้ยง วันต่อมาลู่อวี่เซินก็จัดการทำให้หุ้นบริษัทของอีกฝ่ายร่วงกราวรูดจนติดฟลอร์ทันที

ตอนคนคนนั้นคุกเข่าขอโทษอยู่ตรงหน้าเธอ เขาโอบเอวเธอไว้แล้วพูดว่า “ซุ่ยซุ่ย มีฉันอยู่ทั้งคน จะไม่มีใครแตะต้องเธอได้แม้แต่ปลายก้อย”

แต่ตอนนี้เธอแทบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะความสะเพร่าของซูเหนี่ยนหนิง เขากลับยังปกป้องตัวการอยู่อีก!

ลู่อวี่เซินหนอลู่อวี่เซิน นายทำร้ายฉันถึงขนาดนี้ได้ยังไง

เธอเจ็บปวดจนตัวสั่นเทา ทว่าลู่อวี่เซินกลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นทันที “เหนี่ยนหนิงเป็นห่วงเธอจนตกใจกลัวมาทั้งคืน ฉันจะไปส่งเขากลับก่อน ดึก ๆ ค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนเธอก็แล้วกัน”

แต่หลายวันหลังจากนั้น เฉียวชิงซุ่ยก็ไม่ได้เห็นหน้าเขาอีกเลย

เธอทำได้เพียงดูโซเชียล เห็นลู่อวี่เซินพาซูเหนี่ยนหนิงไปเที่ยวทะเล ไปดูคอนเสิร์ต และไปในทุก ๆ ที่ที่พวกเขาเคยสัญญาว่าจะไปด้วยกันแต่ก็ไม่ได้ไปเสียที

วันที่ออกจากโรงพยาบาล ในที่สุดลู่อวี่เซินก็ปรากฏตัว

เขายืนพิงรถพลางอุ้มช่อดอกเบญจมาศเอาไว้ พอเห็นเธอเดินออกมา ก็ยื่นดอกไม้ให้

“ช่วงนี้ที่บริษัทมีธุระนิดหน่อย ฉันก็เลยไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของแม่ยาย ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง”

เฉียวชิงซุ่ยรับดอกไม้มาเงียบ ๆ ถึงได้เพิ่งสังเกตเห็นว่าซูเหนี่ยนหนิงก็อยู่บนรถด้วย

เธอทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ทอดสายตามองทิวทัศน์ที่พาดผ่านไปนอกหน้าต่าง พลางนึกถึงคำพูดก่อนสิ้นใจของแม่

“ซุ่ยซุ่ย แม่แค่หวังให้ลูกเจอคนที่รักลูกด้วยใจจริง”

เธอลูบจดหมายรักสามฉบับสุดท้ายที่เหลืออยู่ในกระเป๋า แล้วคิดด้วยความขมขื่นว่า

แม่คะ หนูเหมือนจะเจอคนผิดซะแล้ว

เมื่อมาถึงสุสาน เฉียวชิงซุ่ยยังไม่ทันจะได้เข้าไปไหว้ ก็ได้รับฟังข่าวร้ายเสียก่อน

“ต้องขออภัยด้วยนะครับคุณเฉียว ช่วงนี้ฝนตกชุก ดินถล่มค่อนข้างรุนแรง หลุมศพบริเวณนี้เลยต้องย้ายออกไปทั้งหมด...”

เธอกำกระเป๋าในมือแน่นจนข้อขาวซีด

ตอนมีชีวิตอยู่แม่ชอบความสงบที่สุด แต่ตอนนี้แม้แต่ตายไปแล้วก็ยังไม่สงบสุขอีก

ลู่อวี่เซินมายืนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขารับเอกสารจากเจ้าหน้าที่มา แล้วตวัดปากกาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว

“ซุ่ยซุ่ย เธอขึ้นไปเอาอัฐิลงมาก่อนนะ ฉันจะไปจัดการเรื่องเอกสารย้ายสุสานให้”

เฉียวชิงซุ่ยพยักหน้า ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นเขาไป

สายฝนสาดซัดจนบันไดเปียกชุ่ม เธอพยุงร่างกายที่อ่อนแอเดินขึ้นไป ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนปลายมีด

บริเวณหน้าป้ายหินของแม่ เจ้าหน้าที่ได้ขุดเปิดหลุมฝังศพเอาไว้แล้ว

เฉียวชิงซุ่ยคุกเข่าลงบนพื้นดินที่เฉอะแฉะ ประคองอุ้มโกศอัฐิของแม่ออกมาด้วยมือของตัวเอง มันเป็นกล่องไม้จันทน์เรียบง่าย บนนั้นสลักชื่อของแม่เอาไว้...

เจียงหว่าน

“ตอนที่คุณน้ายังมีชีวิตอยู่ ต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ซูเหนี่ยนหนิงก็เอ่ยปากพูด พร้อมกับยื่นมือไปทำท่าจะช่วย “คุณนายลู่ ฉันช่วยถือให้นะคะ”

“ไม่ต้อง” เฉียวชิงซุ่ยเบี่ยงตัวหลบ แล้วโอบอุ้มโกศอัฐิเดินลงเขาไปอย่างระมัดระวัง

แต่ในวินาทีนั้นเอง ซูเหนี่ยนหนิงก็กรีดร้องขึ้นมาเสียงหลง “กรี๊ด! มีแมลง!”

ท่ามกลางความตื่นตระหนก เธอพุ่งเข้าไปชนร่างของเฉียวชิงซุ่ยอย่างแรง

เฉียวชิงซุ่ยไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างจึงกลิ้งตกลงมาจากบันได

เธอกอดโกศอัฐิเอาไว้แน่น แผ่นหลังกระแทกเข้ากับขั้นบันไดหินอย่างจัง เจ็บจนหน้ามืด

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” ซูเหนี่ยนหนิงวิ่งกระหืดกระหอบลงมา “เดี๋ยวฉันช่วยเก็บนะคะ!”

เธอยื่นมือไปจับโกศอัฐิ เฉียวชิงซุ่ยยังไม่ทันจะได้ห้าม ก็เห็นซูเหนี่ยนหนิงลื่นล้ม...

“เพล้ง!”

โกศอัฐิหล่นกระแทกพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย

ผงอัฐิสีเทาขาวหกเกลื่อนกลาด ก่อนจะถูกน้ำฝนชะล้างจนเปียกชุ่มอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษค่ะ! ฉะ...ฉันจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

ซูเหนี่ยนหนิงลุกลี้ลุกลนพยายามจะกอบผงอัฐิเหล่านั้นขึ้นมา แต่กลับยิ่งทำยิ่งเละเทะ

ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัด อัฐิของแม่ก็ค่อย ๆ เลือนหายปะปนไปกับผืนดิน

เฉียวชิงซุ่ยตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือตบหน้าอีกฝ่ายไปฉาดใหญ่

“พอได้แล้ว! เธอตั้งใจใช่ไหม”

ซูเหนี่ยนหนิงกุมหน้าไว้ น้ำตาพลันทะลักออกมาทันที “ฉันเปล่านะคะ! ฉันแค่อยากช่วย ถึงจะซุ่มซ่ามไปหน่อย แต่ฉันก็หวังดีนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน ถึงฉันจะไม่มีเงิน แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้พวกคุณมาย่ำยีศักดิ์ศรีกันแบบนี้นะ”

“คุณก็แค่เสียอัฐิของแม่ไป แต่สิ่งที่ฉันเสียไปคือศักดิ์ศรีนะคะ!”

ความสิ้นหวังพุ่งปรี้ดขึ้นสมองของเฉียวชิงซุ่ย เธอเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง ทว่ากลับถูกแรงมหาศาลกระชากเอาไว้

ลู่อวี่เซินปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “เฉียวชิงซุ่ย! เธอจะทำอะไร”

ซูเหนี่ยนหนิงอดพูดออกมาไม่ได้ ร้องไห้น้ำตานองหน้า “ฉันก็แค่หวังดีจะช่วยถือโกศ...แล้วเผลอทำตก...เธอก็ตบฉัน...”

“ในเมื่อพวกคุณไม่ต้อนรับฉันขนาดนี้ งั้นฉันไปก็ได้ค่ะ”

เธอเพิ่งจะก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกลู่อวี่เซินดึงเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก

“ไม่อนุญาตให้ไป ฉันจะทวงความยุติธรรมให้เธอเอง”

พูดจบ เขาก็ตวัดสายตาเย็นชาไปมองเฉียวชิงซุ่ย “ขอโทษซะ!”

หยาดฝนไหลรินลงมาตามพวงแก้มของเฉียวชิงซุ่ย ปะปนไปกับหยาดน้ำตา

เธอมองลู่อวี่เซินที่เช็ดน้ำตาให้ซูเหนี่ยนหนิงด้วยความปวดใจ พลางตะคอกสั่งให้เธอขอโทษ หัวใจของเธอราวกับถูกคนควักออกไปทั้งเป็น

เธอจ้องเขาเขม็ง ริมฝีปากสั่นระริก “ลู่อวี่เซิน เมื่อกี้นายได้ยินชัดไหม เด็กคนนี้ทำอัฐิแม่ฉันแตกนะ!”

“นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะลงไม้ลงมือได้!”

น้ำเสียงของลู่อวี่เซินเยือกเย็นยิ่งกว่าสายฝนที่หนาวเหน็บ เขาคว้าข้อมือของซูเหนี่ยนหนิงเอาไว้ “ไม่ต้องกลัว ในเมื่อเขาไม่ยอมขอโทษ แถมยังตบเธอ งั้นเธอก็ตบกลับไปเลย”

รูม่านตาของเฉียวชิงซุ่ยหดเกร็งอย่างแรง เธอยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง ก็เห็นนิ้วมือเรียวยาวของลู่อวี่เซินกอบกุมมือของซูเหนี่ยนหนิงเอาไว้ แล้วตบฉาดลงมาที่เธอด้วยแรงมหาศาล

“เพียะ...”

ฝ่ามือนี้รุนแรงกว่าที่เธอตบไปถึงสิบเท่า!