บทที่ 3

เฉียวชิงซุ่ยกำเศษจดหมายรักที่เผาเหลือไว้ในมือ ไออุ่นจากเปลวไฟลวกฝ่ามือเธอจนเจ็บแสบ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เผาของไร้สาระทิ้งน่ะ”

ลู่อวี่เซินขมวดคิ้วมองเศษกระดาษเหล่านั้น คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหน ทว่ายังไม่ทันได้คิดทบทวน เสียงของซูเหนี่ยนหนิงก็ดังมาจากนอกประตู

“คุณลู่คะ ตกลงว่าคุณจะไปงานเลี้ยงไหมคะ ถ้ายังไม่ออกไปตอนนี้ฉันจะไม่ไปแล้วนะ”

เฉียวชิงซุ่ยเงยหน้าขึ้น “งานเลี้ยงอะไร”

“ฉันอยากพาเธอไปเปิดตัวให้คนในแวดวงรู้จักน่ะ” เขาทิ้งช่วงครู่หนึ่ง “แต่เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนดูแลของเธอ ดังนั้นถ้าเธอไป เขาถึงจะยอมไป”

“ซุ่ยซุ่ย เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”

หน้าอกของเฉียวชิงซุ่ยราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรง เธอฝืนยิ้มขื่น “ลู่อวี่เซิน ในสายตานาย ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่”

เขาชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะเอ่ยปาก “ซุ่ยซุ่ย ฉันเคยอธิบายให้เธอฟังไปแล้วไงว่า ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่เอาชนะยากขนาดนี้มาก่อน ก็เลยสนใจมาก เธอไม่ต้องหึงหรอก รอฉันจีบติดจนเบื่อเมื่อไหร่ ฉันก็จะกลับมาใช้ชีวิตกับเธอดี ๆ เหมือนเดิม”

เฉียวชิงซุ่ยค่อย ๆ หลับตาลง บริเวณหัวใจเหมือนจะไม่ได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป

สุดท้ายเธอก็ถูกลู่อวี่เซินบังคับพาไปงานเลี้ยงจนได้

บนรถ จู่ ๆ ซูเหนี่ยนหนิงก็ล้วงยาเม็ดสีขาวหลายเม็ดออกมาจากกระเป๋า

“คุณนายลู่ นี่ยาแก้อักเสบค่ะ กินแล้วจะได้หายไว ๆ”

เฉียวชิงซุ่ยจ้องยาพวกนั้นโดยไม่ยื่นมือไปรับ “แน่ใจเหรอว่านี่ยาแก้อักเสบ”

สีหน้าของซูเหนี่ยนหนิงพลันเปลี่ยนไป “ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉันขนาดนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ”

“ซุ่ยซุ่ย” ลู่อวี่เซินขมวดคิ้ว รีบออกรับแทนทันที “กินยาซะ”

ภายใต้สายตาเย็นชาของเขา เฉียวชิงซุ่ยรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก

เธอหลับตาลง สุดท้ายก็ทำได้เพียงรับยามากลืนลงไปพร้อมกับน้ำ

ในห้องวีไอพีของคลับ บรรดาเพื่อน ๆ ของลู่อวี่เซินมารออยู่นานแล้ว พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องแซวกันทันที

“ในที่สุดคุณชายลู่ก็ยอมพาคุณซูออกมาสักที!”

“นี่คุณซูที่ทำให้คุณชายลู่เฝ้าละเมอหาเหรอเนี่ย ไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ด้วย!”

เฉียวชิงซุ่ยนั่งอยู่มุมห้อง มองคนกลุ่มนี้ที่อดีตก็เคยคอยเป็นพ่อสื่อแม่ชักให้เธอกับลู่อวี่เซินแบบนี้ หัวใจก็พลันปวดหนึบขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า

“คุณซู คุณชายลู่เขารักคุณจริงนะ” คุณชายคนหนึ่งเอ่ยกลั้วหัวเราะ “แค่คุณเอ่ยปาก ต่อให้เป็นดาวบนฟ้าเขาก็เด็ดมาให้!”

ซูเหนี่ยนหนิงไม่เชื่อ “จริงเหรอคะ”

เธอมีท่าทีครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย พวกเขาจึงยุให้เธอลองดู

“งั้น...เอารถที่แพงที่สุดในโรงรถของคุณให้เขาได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่เพื่อนคนหนึ่ง

ลู่อวี่เซินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหัวเราะพลางโยนกุญแจรถไปให้ทันที

ทุกคนส่งเสียงโห่ร้องยินดี

เธอลองทดสอบอีกหลายครั้ง ทั้งขอนาฬิกา ขอบ้าน เขาก็ตามใจยอมให้ทุกอย่าง

บรรยากาศในห้องพลันพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทันที “เห็นไหมล่ะ คุณชายลู่จริงจังกับคุณนะ ผมว่าคุณใจอ่อนยอมเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณชายลู่เถอะ!”

สีหน้าของซูเหนี่ยนหนิงดื้อรั้น “ไม่มีทางค่ะ! ฉันจะไม่มีวันเป็นนกน้อยในกรงทองเด็ดขาด! ถ้าพวกคุณยังพูดแบบนี้อีก ฉันจะกลับแล้วนะคะ!”

ทุกคนกลัวว่าเธอจะกลับจริง ๆ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง แล้วชวนกันเล่นเกม

ในแต่ละรอบ พวกเขาจงใจให้ซูเหนี่ยนหนิงแพ้

บทลงโทษถ้าไม่ให้นั่งบนตักของลู่อวี่เซิน ก็ให้ประสานสิบนิ้วกับเขา

และเมื่อซูเหนี่ยนหนิงแพ้เป็นครั้งที่สิบ บทลงโทษคือให้จูบกับเพศตรงข้ามที่อยู่ทางซ้ายมือเป็นเวลาสามนาที

เสียงโห่ร้องดังลั่นห้อง ลู่อวี่เซินนั่งอยู่ทางซ้ายมือของซูเหนี่ยนหนิงพอดิบพอดี

สีหน้าของเธอแข็งทื่อไปในชั่วอึดใจ ก่อนจะลุกพรวดขึ้น “พวกคุณจงใจใช่ไหมคะ ถ้ายังทำแบบนี้ฉันไม่เล่นแล้วนะ”

“ก็แค่เล่นสนุกน่า อย่าจริงจังไปหน่อยเลย”

“นั่นสิ เราจะไปโกงได้ยังไง คุณชายลู่มีทรัพย์สินตั้งมากมาย เขาจะเป็นคนไร้สาระขนาดนั้นเชียวเหรอ”

เฉียวชิงซุ่ยกำแก้วไวน์แน่น มองลู่อวี่เซินที่มุมปากมีรอยยิ้มประดับอยู่

ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ

เพื่อสร้างโอกาสใกล้ชิดกับซูเหนี่ยนหนิง เศรษฐีแสนล้านอย่างเขาถึงกับไม่เสียดายที่จะร่วมมือกับเพื่อนเล่นปาหี่ไร้สาระแบบนี้

ครั้งสุดท้ายที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็คือตอนที่ตามจีบเธอ

หัวใจราวกับถูกมีดทื่อค่อย ๆ กรีดเฉือนจนเลือดเนื้อเหวอะหวะเจ็บปวดทรมาน แต่สิ่งที่ทำให้เธอทรมานยิ่งกว่า คือการที่ลมหายใจเริ่มติดขัดมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอทรมานจนต้องกุมหน้าอก เพิ่งสังเกตเห็นว่าบนแขนมีผื่นแดงน่ากลัวขึ้นเต็มไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

นี่มันอาการแพ้ชัด ๆ

แต่ปกติแล้วเวลาจะกินอะไรเธอก็ระมัดระวังเป็นอย่างดีเสมอ

เธอเริ่มหายใจไม่ออก ท่ามกลางสติที่เลือนรางก็พลันนึกถึงยาแก้แพ้ที่ซูเหนี่ยนหนิงให้กิน

ท่ามกลางเสียงเชียร์ของทุกคน ซูเหนี่ยนหนิงก็หอมแก้มลู่อวี่เซินอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจ จู่ ๆ ก็ล็อกท้ายทอยของเธอเอาไว้ “แบบนี้จะเรียกว่าจูบได้ยังไง ฉันจะสอนเธอเองว่าการจูบที่แท้จริงมันเป็นยังไง”

วินาทีต่อมา เฉียวชิงซุ่ยทำได้เพียงเบิกตามองพวกเขาสอดประสานริมฝีปากนัวเนีย นิ้วมือของเขาสอดเข้าไปในเรือนผมยาวของเธอ

โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยสักนิดว่าผื่นแดงของภรรยาได้ลามขึ้นมาถึงลำคอแล้ว แถมเธอยังหอบหายใจถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ

“ลู่อวี่เซิน...” เฉียวชิงซุ่ยพยายามอย่างยากลำบากในการคว้าแขนของเขา “พาฉันไปโรงพยาบาลที...อาการแพ้กำเริบ...”

“อย่าโวยวายน่า” เขาผลักเธอออกโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง ส่วนมืออีกข้างยังคงจับท้ายทอยของซูเหนี่ยนหนิงเอาไว้

“ขอร้องละ...” เธอเอื้อมไปดึงชายเสื้อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าเต็มที

ครั้งนี้เขาสะบัดเธอทิ้งอย่างแรง แล้วกดซูเหนี่ยนหนิงลงบนโซฟาเพื่อสานต่อจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

จูบหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งจูบก็ยิ่งหลงใหล ยิ่งพัวพันลึกซึ้ง

ขณะที่เขากำลังดื่มด่ำไปกับเกมนี้ การมองเห็นของเฉียวชิงซุ่ยก็เริ่มพร่ามัว เธอเดินเซถลาไปชนเข้ากับหอคอยแก้วแชมเปญ

ท่ามกลางเสียงแก้วแตกกระจาย ในที่สุดก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซูเหนี่ยนหนิงดังขึ้น “เธอสลบไปแล้วค่ะ!”