جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ภายในเรือนท้ายจวนอันเงียบสงัด แสงเทียนวูบไหวตามแรงลม จ้าวเหมยนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานเก่า มือเรียวแต้มชาดสีแดงสดลงบนริมฝีปากอย่างประณีตนางเลือกสวมใส่ชุดสีแดงบางเบา รอยแยกของสาบเสื้อเผยให้เห็นไหล่เนียนละเอียดและเนินอกอิ่มเต่งตึงยามนี้จ้าวเหมยรอการมาถึงของโจวอ๋อง เพราะตนเพิ่งสั่งให้จูหงนำจดหมายลับไปส่งที่เรือนใหญ่ ข้อความในนั้นกล่าวว่า ‘ท่านอ๋อง หากท่านไม่อยากให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าเซินเอ๋อร์คือลูกชู้ของจ้าวโม่ จงมาพบข้าที่เรือนเหมยเขียวคืนนี้’ไม่นานนัก เสียงดังปังพลันดังขึ้นบานประตูถูกผลักออก ไอสังหารอันรุนแรงพุ่งเข้าปะทะร่างกายของจ้าวเหมย โจวเหล่ยในชุดลำลองสีดำก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ดวงตาลึกล้ำวาวโรจน์โจวเหล่ยปรี่เข้าไปกระชากต้นแขนของจ้าวเหมยจนตัวลอย “กล้าดีอย่างไรเอาเรื่องเซินเอ๋อร์มาขู่ข้า เรื่องที่เซินเอ๋อร์เป็นลูกแท้ ๆ ของจ้าวโม่ อย่าให้แพร่งพรายเด็ดขาด แม้แต่คนสกุลจ้าวก็ตาม”จ้าวเหมยแค่นยิ้ม ดูเอาเถิด โจวเหล่ยรักจ้าวโม่มากเพียงใด น้องสาวนางเป็นสตรีที่พลาดไปท้องกับชายอื่น เขายังรักและปกป้อง กลัวจ้าวโม่เสื่อมเสียชื่อเสียง แม้แต่สกุลจ้าวก็ห้ามรับรู้

จ้าวเหมยตัวแข็งทื่อ นางหยุดการค้นหาป้ายหยกโดยพลัน แล้วค่อย ๆ หันใบหน้าไปมองคนบนเตียงแล้วส่งยิ้มให้เขา พยายามปกปิดพิรุธโดยการคลานกลับขึ้นบนเตียงในร่างเปล่าเปลือย หญิงสาวสวมกอดเขาไว้แน่น อกอวบเต่งตึงถูไปมากับแผงอกแกร่ง เอ่ยกระซิบข้างหูแผ่วเบา “ข้าเพียงแต่จะจัดอาภรณ์ให้เข้าที่ เพราะกลัวของสำคัญหายแล้วท่านอ๋องจะกล่าวโทษข้า” โจวเหล่ยตาปรือ หัวสมองเขาตื้อไปหมด มิรู้ว่าเพราะหมดแรงจากพายุเร่าร้อนหรือเหนื่อยล้าจากงานวันนี้ “อย่าให้ข้ารู้ว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวมาไม่เป็นความจริง” “ท่านอ๋องปวดหัวหรือเจ้าคะ สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี” นางเงยหน้ามองเขา แสดงความเป็นห่วงเป็นใยด้วยแววตาหวานเชื่อม “ข้าไม่รู้ว่าตัวข้าเป็นอะไร” เขารู้สึกทรมาน เมื่อครู่คล้ายจะหลับไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็ตื่นขึ้นมา จ้าวเหมยสบถในใจ ร่างกายพระเอกธงแดงแข็งแรงกว่ายานอนหลับที่ใส่ลงไปในสุราอีกหรือ วิธีแก้เดียวคือทำให้เขาอ่อนเพลียยิ่งกว่าเดิม มิเช่นนั้นแผนการหนีของนางจะไม่สำเร็จ “เช่นนั้นข้าจะทำให้ท่านอ๋องสบายตัว รับรองว่าหลับสบายแน่นอน” ไม่รอโจวอ๋องตอบกลับ หญิงสาวขยับกายไปยังส

“ท่านอ๋องยังหมดสติที่เรือนเหมยเขียวหรือ”“เจ้าค่ะ”“หึ พี่สาวข้าเปลี่ยนไปมาก สตรีที่เคยไร้เล่ห์เหลี่ยม ยามนี้กลับเต็มไปด้วยแผนการร้าย ถึงขั้นวางยาท่านอ๋อง พาเด็กคนนั้นหนีไป” นางมิรู้ว่าเบื้องลึกในจิตใจจ้าวเหมยคิดสิ่งใดอยู่ การหนีครั้งนี้อาจเพื่อทำให้โจวอ๋องสนใจ คิดจะแย่งความโปรดปรานไปจากนาง“พระชายาโจวอ๋องหนีไปเช่นนี้ หากท่านอ๋องตื่นขึ้นมาแล้วยกเลิกงานแต่งกับคุณหนูรองเล่าเจ้าคะ” สาวรับใช้คนสนิทของจ้าวโม่มีสีหน้าเคร่งเครียด หากผู้เป็นนายประสบความสำเร็จ ก้าวไปถึงตำแหน่งภรรยาท่านอ๋อง ตนก็จะมีเกียรติเพราะรับใช้คนยศสูง“เตรียมรถม้าให้ข้า” สั่งสาวรับใช้ทันที แผนการเดิมไม่ได้ผลแล้ว ยามนี้มีเพียงปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ระหว่างนั่งรถม้าออกจากจวนอ๋อง จ้าวโม่พลันย้อนคิดความอัดอั้นภายในใจ เดิมทีตอนที่มารดาของจ้าวเหมยยังอยู่ นางเป็นเพียงบุตรสาวอนุ แม้คือลูกสาวเสนาบดีฝ่ายซ้ายในราชสำนัก ทว่าเกียรติยศต่างกับบุตรสาวภรรยาเอก ห่างราวกับสรวงสวรรค์และหุบเหว ท่านพ่อรักท่านแม่ออกปานนั้น ในจวนตระกูลจ้าว นางรู้สึกเหมือนนั่งบนบัลลังก์หงส์ หากแต่ยามออกจากจวน ผู้ที่มีเกียรติกลับเป็นฮูหยินเอกและจ้าวเห

ตอนที่โจวอ๋องตื่นขึ้นมายามสายในเรือนท้ายจวน หัวสมองชายหนุ่มตื้อไปหมด พอสายตาปรับกับความสว่างเบื้องหน้าได้แล้ว ชายหนุ่มก็กวาดมองรอบ ๆ จึงเห็นเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย เขาขยับกายลุกนั่ง ร่องรอยร่วมรักยังติดผิวกาย ทั้งรอยดูดและรอยขบกัด หากแต่คนที่ทำให้เป็นเช่นนี้ไม่อยู่แล้ว โจวเหล่ยหยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่จนเรียบร้อย แล้วก้าวเท้าออกไปด้านนอก เรียกทหารยามมาสอบถาม “พระชายาอยู่ไหน” ทหารนายหนึ่งตาโต มิใช่ท่านอ๋องพูดคุยกับพระชายาจนกระจ่างแล้วหรอกหรือ ไยจึงถามเขา “พระชายาพาคุณชายโจวไปอารามบนเขาขอรับท่านอ๋อง” กระนั้นก็ยอมตอบคำถามผู้บังคับบัญชาว่าพระชายาไปที่ใด คิ้วโจวเหล่ยย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย เขากำชับทหารเหล่านี้ไว้แล้ว ห้ามพระชายาออกจากเรือนเหมยเขียวเด็ดขาด อีกทั้งห้ามพบโจวหมินเซิน นอกจากพบเด็กชายได้ นางยังพาบุตรชายบุญธรรมเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อไปยังอารามบนเขาได้อีกหรือ “ใครสั่งให้พวกเจ้าปล่อยตัวพระชายา” เอ่ยลอดไรฟัน คนเหล่านี้ไม่ทำตามคำสั่งเขา มีโทษโบยหนัก! ทหารตกใจ รีบคุกเข่าลงแล้วประสานมือเอ่ย ดวงตากลอกกลิ้งด้วยควา

สามวันสามคืนที่โจวเหล่ยนอนหมดเรี่ยวแรงในเรือนเหมยเขียวท้ายจวน ข้าวสักคำเขาก็กินไม่ลง มีเพียงลุกขึ้นจิบน้ำบางเวลาเท่านั้น ความรู้สึกที่ต้องสูญเสียคนหนึ่งไปช่างทรมานยิ่งนัก ตอนนั้นบิดาจากไปนับว่าแตกสลายแล้ว แต่เหตุใดพอเสียจ้าวเหมย เขากลับทรมานยิ่งกว่า อาจเพราะยังรู้สึกติดค้าง และสิ่งที่เขาเลือกทำลงไป กลับทำร้ายนางอย่างแสนสาหัส ยามนั้นเสียงสวบสาบก็ดังมาจากหน้าเรือนเหมยเขียว โจวเหล่ยรับรู้ว่ามีคนมา ทว่าเขาไม่สนใจ เพราะหมดแรงจะสนทนากับคนเหล่านั้น ที่ด้านนอกประตูเรือนเหมยเขียว จ้าวโม่สวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมสีแดง บนใบหน้านางแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมจนงดงาม พลางใช้เครื่องหอมเสริมความเย้ายวน หญิงสาวประสานมือไว้ตรงด้านหน้า สามวันแล้วที่โจวอ๋องเอาแต่ขังตนเองในเรือนเหมยเขียว คิดไม่ถึงว่าการจากไปของจ้าวเหมยจะสร้างแรงสั่นสะเทือนให้เขาถึงเพียงนี้ ลึก ๆ แล้วโจวอ๋องรักจ้าวเหมย แต่เพิ่งมารู้ตัวในวันที่สาย ในอกจ้าวโม่พลันร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟลุกโชน แต่อย่างไรจ้าวเหมยก็ตายไปแล้ว โจวอ๋องร้องไห้ก็ทำได้เพียงร้องไห้ ต่อ