جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ครึ่งเดือนหลังจากโจวอ๋องเริ่มเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้ามายังเมืองหนานเฉิง ณ ดินแดนใต้สายลมจากมหาสมุทรทางใต้พัดพาเอาความชื้นปะทะกับเปลวไฟจากโคมไฟนับพันดวงที่ประดับประดาอยู่ทั่วจวนเจ้าเมืองหนานเฉิงค่ำคืนนี้คึกคักยิ่งกว่าคืนใดในรอบปี เนื่องจากเจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลุ่มพ่อค้าหลวง[1]ที่เดินทางมาจากเมืองหลวงเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีด้านการค้า แสงสีทองจากโคมไฟสาดส่องกระทบเครื่องเรือน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งจ้าวเหมยในนามหลินเยี่ยนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างามที่หน้าประตูจวนเจ้าเมือง นางสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลวดลายเกลียวคลื่นด้วยด้ายเงินวาววับ ผ้าคลุมหน้าสีขาวมุกโปร่งบางบดบังใบหน้าส่วนล่างไว้ ทว่าดวงตาที่แต่งแต้มอย่างประณีตกลับดูโฉบเฉี่ยวจนแขกเหรื่อในงานต้องเหลียวมองอย่างชื่นชม“นายหญิง ท่านดูราวกับเทพธิดาแห่งท้องทะเลเลยเจ้าค่ะ” จูหงกระซิบพลางปรับชายเสื้อของนายหญิง แววตาของสาวรับใช้เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่เห็นเจ้านายยืนหยัดได้อย่างภาคภูมิ“ระวังคำพูดด้วยจูจู วันนี้เรามาเพื่อหาลู่ทางขยายกิจการ ไม่ได้มาเพื่อดึงดูดสายตาใคร” จ้าวเหมยเอ่ยเสี

ทว่าพยายามปฏิเสธเท่าใด กลิ่นกำยานก็ยิ่งเด่นชัด“จะเป็นไปได้อย่างไร...” จ้าวเหมยพึมพำ ในสมองปรากฏภาพใบหน้าของโจวเหล่ยหญิงสาวรีบวางผ้าลงหมายจะก้าวถอยหลังออกจากห้อง ทว่าในจังหวะนั้น เงาดำสายหนึ่งก็เคลื่อนผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้างอยู่ จ้าวเหมยรีบเดินไปที่ขอบหน้าต่าง พลันเห็นแผ่นหลังกว้างในอาภรณ์สีดำกำลังทะยานข้ามหลังคาเรือนรับรองหายไปในความมืดมิดยามเช้าที่เมืองหนานเฉิงเริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย เสียงเกวียนสินค้าบดไปบนถนนดังตลอดเวลา ทว่าภายในหอโฉมสะคราญ กลับเป็นโลกอีกใบที่มีแต่ความอ่อนหวานและหรูหรา กลิ่นอายของกุ้ยฮวาผสมผสานกับน้ำมันถานเซียง[1]หอมโชยพัดอบอวลจ้าวเหมยอยู่ชั้นสอง สายตาของนางทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง เห็นเหล่าฮูหยินตระกูลใหญ่จับจ่ายซื้อเครื่องประทินผิวอย่างเพลิดเพลิน ทว่าในใจของนางกลับคล้ายมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับอยู่เพราะสิ่งที่สงสัยจากงานเลี้ยงค่ำคืนที่ผ่านมายังคงติดในใจไม่จาง“นายหญิงเจ้าคะ นี่คือตลับขี้ผึ้งชุดใหม่ที่ผสมผงไข่มุกใต้ตามสูตรที่นายหญิงกำชับเจ้าค่ะ” จูหงเดินเข้ามาอย่างนอบน้อมพร้อมถาดไม้ที่ประคองตลับกระเบื้องเคลือบสีขาวจ้าวเหมยรับมาพินิจมอง นางเปิดฝาออกแล้วตรวจสินค้า

คำพูดเมื่อครู่ทำให้บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านผ้าโปร่งส่องกระทบฝุ่นละอองที่ลอยในอากาศ หญิงสาวทอดสายตามองชายหนุ่มที่กำลังจิบชาด้วยท่าทีคุกคาม“เหมาเครื่องประทินผิวทั้งหมด คุณชายเฉินช่างใจป้ำนัก” จ้าวเหมยเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และห่างเหินหญิงสาวสบสายตาเขาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “ทว่าสินค้าของข้าส่วนใหญ่ทำจากสมุนไพรสดและน้ำมันสกัดเข้มข้น หากท่านนำกลับเมืองหลวงรวดเดียวเกรงว่าจะเสื่อมสภาพเสียก่อน มิสู้ค่อย ๆ สั่งซื้อตามลำดับมิดีกว่าหรือ ข้าเกรงว่าหากของเสียหาย พ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านจะขาดทุนย่อยยับเอาได้ ข้าเป็นแม่ค้า ย่อมเป็นห่วงผลประโยชน์ของลูกค้าเป็นสิ่งสำคัญ”“เงินทองข้ามีเหลือเฟือ ต่อให้มันเน่าเสียข้าก็ไม่เสียดาย” โจวเหล่ยวางจอกชาลงที่โต๊ะไม้ เขาโน้มใบหน้าไปใกล้หญิงสาว มองนางผ่านผ้าคลุมหน้าโปร่งบาง หมายจะค้นหาแววตาที่หวั่นไหว “ข้าเพียงแค่อยากหาข้ออ้างรั้งอยู่ที่นี่ เพื่อดูว่าเจ้าจะแสร้งทำเป็นจำสามีตัวเองไม่ได้ไปได้นานแค่ไหน จ้าวเหมย เจ้าเปลี่ยนไปมาก ท่าทางถือดีนี่เจ้าไปหัดมาจากที่ใด เจ้าคิดหรือว่าผ้าผืนบางจะปิดกั้นสายตาของข้าได้ตลอด

ฉับพลันมือเรียวบางคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนหมายจะปักผู้บุกรุกทว่าข้อมือของนางกลับถูกมือหยาบกร้านรวบไว้แน่นหนาด้วยพละกำลังที่ต่างกันลิบลับ มีดสั้นร่วงหล่นลงบนฟูกนุ่มทันทีเมื่อแรงบีบมหาศาลกดลงมาจ้าวเหมยมองเขาในความมืดแต่รู้ในทันใดว่าคือโจวอ๋อง“หลายเดือนที่เจ้าทิ้งข้าไว้กับการหลอกลวงว่าเจ้าตายไปแล้ว เจ้าคงลืมแล้วว่ารสสัมผัสของข้าเป็นเช่นไร” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยคุกคามอยู่ข้างใบหู เขาโมโหยิ่งนักที่ตอนเย็นจ้าวเหมยนั่งกินอาหารร่วมกับกงเจี้ยนชิง ตนมาที่นี่ก็เพื่อแสดงตัว อย่าได้ลืมว่าใครคือสามี“ปล่อยข้านะ! คนถ่อย” จ้าวเหมยดิ้นรนสุดกำลัง แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ฉายชัดให้เห็นใบหน้าคมคายของโจวเหล่ยที่บัดนี้เต็มไปด้วยโทสะและตัณหาที่ปิดไม่มิด “ข้าบอกแล้วว่าข้าคือหลินเยี่ยน ท่านมันเลอะเลือนจนกู่ไม่กลับแล้ว”โจวเหล่ยแค่นยิ้มเยือกเย็น เขาโน้มใบหน้าลงไปจนจมูกโด่งคลอเคลียกับซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนียนทำให้จ้าวเหมยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “เจ้าจะแสร้งเป็นใครก็ช่าง แต่กลิ่นกายของเจ้าและหัวใจที่เต้นรัวยามอยู่ใต้ร่างข้า มันไม่เคยโกหก”มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของนางไว้เ

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนที่เมืองหนานเฉิง หลังจากโจวเหล่ยไปแล้ว จ้าวเหมยซุกกายลงใต้ผ้าห่มผืนหนา เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้าหลังต่อกรกับเขาทว่าเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา โลกความจริงที่หนานเฉิงก็ถูกแทนที่ด้วยม่านหมอกสีขาวโพลน ก่อนจะสว่างวาบขึ้นกลายเป็นภาพเหตุการณ์แจ่มชัดในความฝัน ลมหนาวพัดกระโชกผ่านกำแพงสูงของเมืองหลวงแคว้นตงเซี่ย เสียงกลองมงคลดังระงมทั่วท้องถนนที่ประดับประดาด้วยผ้าสีแดงมงคล จ้าวเหมยพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวที่ประดับประดาอย่างงดงาม น้ำหนักของมงกุฎหงส์ที่สวมอยู่บนศีรษะนั้นหนักอึ้งบีบรัดขมับ ทว่าความหนักอึ้งในใจกลับรุนแรงยิ่งกว่านางก้มลงมองมือตนเองที่ประสานกันอยู่บนตัก แต่มันกลับสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่‘วันแต่งงานของข้ากับท่านอ๋อง...’ เสียงในความคิดของนางเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่แปลกนัก ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยราวกับนางเคยสัมผัสมันมาแล้วจริง ๆ ไม่ใช่แค่การอ่านผ่านตัวอักษรในนิยายออนไลน์บนหน้าจอมือถือ แต่มันคือความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว มันช่างสมจริงจนนางเริ่มสับสนเกี้ยวหยุดลงช้า ๆ ผ้าม่านสีแดงถูกเปิดอ