جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ตอนออกจากประตูเมืองหลวง ชั่วขณะที่ทหารเรียกก็ระทึกขวัญมากแล้ว ทว่ายามชายชุดดำสะกดรอยตาม หัวใจจ้าวเหมยแทบร่วงหล่น อีกฝ่ายเป็นคนของพรรคบัวดำ วรยุทธ์ล้ำเลิศ เขาแค่คว้าดาบออกมาบั่นหัวนาง โจวหมินเซิน และจูหงก็จบแล้ว แต่เมื่อเรียกสติกลับมาได้ การที่อีกฝ่ายจะสังหารตนต้องมั่นใจว่าสามารถกลบร่องรอยได้ จ้าวเหมยจึงสูดลมหายใจเข้าลึก เปลี่ยนแผนการโดยไปเปลี่ยนรถม้าที่เมืองเจิ้นสวี จ้าวเหมยใช้เงินที่มีจ้างงานคนบังคับรถม้า นางตกลงกับเขาว่างานมีการเสี่ยงชีวิต หากถึงจุดที่อันตรายให้รีบกระโดดลงไปยังเบื้องล่างทันที เพราะค่าจ้างสูงมาก คนบังคับรถม้ายอมเสี่ยง ส่วนจ้าวเหมยแสร้งทำเหมือนพาลูกชายและจูหงไปขึ้นรถม้าทว่าไม่ได้ขึ้นไปจริง นางเตรียมหุ่นปั้นดินพรางตา นำอาภรณ์ตนเอง โจวหมินเซิน และจูหงสวมใส่ให้หุ่นทั้งสาม แผนซ้อนแผนนี้คนในพรรคบัวดำหลงกล เขาตามรถม้าไปอย่างไม่ลดละ กระทั่งภายหลังนางทราบว่าคนชั่วตัดสินใจยิงเข็มที่มียาพิษใส่ขาอาชา รถม้าจึงเสียหลักตกลงไปในหุบเหวลึก หากไม่ซ้อนแผน เกรงว่าคนที่จบชีวิตก็คือนาง โจวหมินเซินและจูหง ไหนเลยจะมีชีวิตใหม่ที่ดิน

จ้าวเหมยมองสบตาบุรุษตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป กงเจี้ยนชิงในนิยายอาจเป็นเพียงตัวประกอบที่โผล่มาเพียงชั่วครู่เพื่อให้คนอ่านรู้ว่านางร้ายก็เคยมีคนรักจริงหวังแต่ง แต่สำหรับนางในยามนี้ เขาคือเกราะคุ้มภัยชั้นดีในดินแดนใต้“มื้อนี้ให้ข้าเลี้ยงเถิดเจ้าค่ะ ถือเป็นความใจกว้างที่คุณชายกงยอมรักษาความลับให้ข้า” นางคลี่ยิ้ม พลางเดินไปที่ประตู สั่งเสี่ยวเอ้อให้จัดสำรับอาหารที่เลิศรสที่สุดของโรงน้ำชาแห่งนี้ขึ้นมากงเจี้ยนชิงมองตามแผ่นหลังบอบบางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม จ้าวเหมยคนเดิมนอบน้อมและขี้อาย ทว่าสตรีตรงหน้ากลับมีความเด็ดเดี่ยว แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทักท้วง เพราะไม่ว่านางเป็นใคร เขาก็ยินดีที่จะให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยครั้นจ้าวเหมยเดินกลับมานั่งประจำที่ กงเจี้ยนชิงก็ถามต่อ “เจ้ากำลังมองหาลู่ทางทำสิ่งใดที่อาคารร้างหลังนั้นหรือ” เอ่ยจบก็จิบชา รสขมฝาดของใบชาทางใต้ช่วยให้เขาสงบสติอารมณ์ในสิ่งที่จ้าวเหมยพบมาได้บ้าง“ข้าจะเปิดหอโฉมสะคราญเจ้าค่ะ” จ้าวเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น “ดินแดนใต้แดดแรง สตรีที่นี่ผิวเสียกันหมด ข้ามีสูตรลับประทินโฉมที่จะทำให้พวกนางกลับมางดงามล่มเมืองได้อีกค

กงเจี้ยนชิงหาได้ใส่ใจคำลวงนั้นไม่ เขาหันไปมองจ้าวเหมย เรียกนางด้วยนามใหม่ “แม่นางหลิน เจ้าจะให้ข้าจัดการคนเหล่านี้อย่างไรดี ในฐานะที่เจ้าเป็นราษฎรที่ถูกคุกคาม”จ้าวเหมยเดินเข้าไปใกล้หวังต้าพลางกอดอก แววตาของนางบัดนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อพี่ชายหวังบอกว่าตนเองคือกฎหมายบนถนนเส้นนี้ เช่นนั้นข้าก็ขอมอบหมายงานให้ท่านรักษาความปลอดภัยรอบหอโฉมสะคราญเป็นเวลาสามเดือน หากมีใครเข้ามาสร้างความวุ่นวาย ข้าจะถือว่าเป็นความบกพร่องของท่าน ส่วนเรื่องค่าตอบแทน ข้าจะให้เป็นสิทธิพิเศษในการรักษาแผลเป็นบนหน้าท่านให้จางลง ดีหรือไม่”หวังต้าได้ยินดังนั้นก็รีบรับปากทันที ดีกว่าต้องไปกินข้าวในคุกเป็นไหน ๆ “ขอบคุณแม่นางหลิน ขอบคุณใต้เท้ากง ข้าจะดูแลที่นี่เป็นอย่างดี มิให้มดสักตัวเล็ดลอดเข้ามา”เมื่อกลุ่มอันธพาลรีบออกไปทำหน้าที่ยามด้านนอกอย่างแข็งขัน ความเงียบสงบก็กลับคืนมาสู่หอโฉมสะคราญ กงเจี้ยนชิงเดินตามจ้าวเหมยขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวที่ชั้นสอง“ท่านจัดเต็มยศมาเชียวคุณชายกง” จ้าวเหมยเอ่ยเย้าพลางรินน้ำชาให้เขา “ขอบคุณที่ช่วย ข้าจึงไม่ต้องลงมือหนัก”กงเจี้ยนชิงมองจ้าวเหมยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

หุ่นตัวใหญ่ถูกสวมใส่ด้วยชุดสีแดงที่ขาดวิ่น ชุดที่เขายังจำสัมผัสของมันได้ดีในคืนสุดท้าย หุ่นตัวเล็กที่คล้ายโจวหมินเซิน และหุ่นตัวสุดท้ายในชุดสาวใช้ กลมกลืนไปกับเศษซากรถม้า หากมองผิวเผินด้วยสายตาคนธรรมดา ย่อมเข้าใจผิดว่าเป็นศพที่เน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา“นี่มัน...หมายความว่าอย่างไร”หัวใจของโจวเหล่ยเต้นผิดจังหวะ มือที่เปื้อนเลือดหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ปักติดกับหุ่นดินปั้นขึ้นมา ใต้มีดเล่มนั้นมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ถูกห่อไว้อย่างดีเขาคลี่ผ้าผืนนั้นออก แสงจากคบเพลิงเผยให้เห็นตัวอักษรที่เขียนด้วยชาดสีแดงสดดุจเลือด ลายมือนั้นช่างสง่างาม มั่นคง และเด็ดเดี่ยวเป็นลายมือของจ้าวเหมยไม่ผิดเพี้ยนแน่'หากท่านพบจดหมายฉบับนี้ก็จงรู้ไว้ ข้าขอให้ท่านครองรักกับน้องสาวข้าให้สมใจในนรกบนดิน วาสนาของท่านและข้าขาดสะบั้น อย่าได้พบเจอกันอีกเลย'“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”เสียงหัวเราะกึกก้องสะท้อนไปมาในหุบเหว โจวเหล่ยทรุดกายลงบนพื้น หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งคนเสียสติ น้ำตาไหลรินออกมาอาบแก้มเขาทั้งดีใจ... ดีใจจนแทบอยากจะกราบไหว้สรวงสวรรค์ที่รู้ว่าพวกนางยังมีชีวิตอยู่ทว่าเขาก็ใจสลายจนไม่เหลือชิ้นดีที่เห็นจดหมายจากจ้

โจวเหล่ยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นเสียงหัวเราะที่ชวนให้คนฟังหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ “กงเจี้ยนชิง ขุนนางชั้นผู้น้อย ใช้ราชโองการลับของฝ่าบาทไปเป็นโล่กำบังให้เมียและลูกของข้าหรือ จ้าวเหมย เจ้าช่างเก่งกาจนัก หนีไปพร้อมลูก แล้วยังไปออดอ้อนขอความคุ้มครองจากชายที่แอบรักเจ้ามาตลอด คิดว่าหนานเฉิงไกลเพียงนั้น ข้าจะตามไปไม่ถึงหรืออย่างไร!”โจวเหล่ยเดินวนไปมาในห้องหนังสือด้วยความว้าวุ่นใจ ความเป็นอยู่ของจ้าวเหมยและโจวหมินเซินทำให้เขากังวล แต่เรื่องที่กงเจี้ยนชิงใกล้ชิดจ้าวเหมยกลับทำให้เขาหวั่นวิตกยิ่งกว่าตอนจ้าวเหมยอยู่เมืองหลวง นางอยู่ในสายตาเขา จะทำสิ่งใดตนล่วงรู้ ทว่ายามนี้นางอยู่ไกลถึงเมืองหนานเฉิง หากพลอดรักกับกงเจี้ยนชิง เขาไม่เห็นสักนิดมือหนาของโจวเหล่ยกำเข้าหากันจนแน่น ในหัวเขามีภาพจ้าวเหมยและกงเจี้ยนชิงพะเน้าพะนอกันทุกขณะ“ท่านอ๋อง จะให้ข้าน้อยนำกำลังองครักษ์เงาบุกไปที่หนานเฉิงคืนนี้เลยหรือไม่ขอรับ” ฉินฟงถามเพื่อรอรับคำสั่งโจวเหล่ยหยุดนิ่ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ “หนานเฉิงคือดินแดนที่ขุนนางท้องถิ่นมีอิทธิพลมหาศาล และมีกงเจี้ยนชิงคอยคุ้มครองนางอยู่ หากข้าไปบุกถล่มโต้ง ๆ นางย่อ