ANMELDENเวลาหกโมงเย็น ในห้องเริ่มมืดสลัว ส่วนไลลาก็หลับสนิท ซีอีโอหนุ่มก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงหยิบกางเกงที่กองกับพื้นข้างเตียงมาล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วหยิบบุหรี่กับไฟแช็กในลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงเดินออกไประเบียงห้องต่อบุหรี่ดูดและต่อสายหาผู้ช่วยของตนเองเพื่อสั่งงาน
“พรุ่งนี้ไปเชิญนายทะเบียนด้วยหวัน”
แดนกรอกเสียงเข้มสั่งงานแล้วปล่อยควันสีเทาลอยออกปากแล้วเขี่ยบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่ที่วางบนราวระเบียงห้อง
‘เชิญมาทำไมครับท่านประธาน?’
“จดทะเบียนสมรส และนายไปเอาทะเบียนบ้านของไลลากับแม่เธอมาด้วยล่ะ” น้ำเสียงเยือกเย็นส่งไปในสาย
‘จดทะเบียนสมรส แล้วผมจะเอาทะเบียนบ้านเธอมาได้ยังไงครับ?’ ผู้ช่วยหนุ่มถามกลับด้วยไม่รู้จะไปเอามายังไง
“มันเรื่องของนาย พรุ่งนี้ฉันต้องได้จดทะเบียนสมรส ถ้าคิดไม่ออกก็โทรหาไอ้สิงห์ ให้มันช่วย ไปแต่งเรื่องสร้างเรื่องอะไรก็ได้ แต่พรุ่งนี้ฉันต้องได้จดทะเบียนสมรส”
‘แล้วคุณไลลา เธอ...’ หวันยังพูดไม่จบความ เสียงเข้มห้วนก็แทรกตัดประโยคส่งมาในสาย
“ห่วงเธอทำไม ส่วนพยาน นายก็หามาก็แล้วกัน เพราะต้องใช้พยานสองคน อีกอย่างตอนนี้ซื้อมื้อเย็นมาส่งด้วย เอามาแขวนไว้หน้าประตูห้อง”
‘ครับ ท่านประธาน’
พอผู้ช่วยรับคำสั่ง ซีอีโอหนุ่มก็กดวางสายแล้วดูดบุหรี่ในมือต่อ ก่อนจะทิ้งบุหรี่ในมือกับที่เขี่ยบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อนอนกอดคนหมดแรงหลับบนเตียงต่อ
ร้อนถึงสิงห์ต้องโกหกแม่ของไลลา ผู้ช่วยส่วนตัวของตนว่าตัวเองต้องการทะเบียนบ้านของเธอเพื่อไปประกอบกับเอกสารของบริษัท ส่วนตอนนี้เลขาเขานั้นถูกส่งไปทำงานต่างจังหวด เธอทำงานเสร็จก็จะกลับบ้านเอง และบอกท่านไม่ต้องเป็นห่วงลูกสาว หากติดต่อไม่ได้ไม่ต้องกังวล ที่นั่นสัญญาณไม่ดีหรือไม่ก็งานยุ่งอยู่เลยไม่สะดวกรับสายท่าน เมื่อได้ทะเบียนบ้าน ผู้ช่วยมาก็ส่งให้ผู้ช่วยของเพื่อนรักที่มากับตนด้วยวันนี้
“ประธานนายทำฉันปวดหัว เจอเมื่อวาน วันนี้จับเขาจดทะเบียนสมรส สมกับเป็นมันจริงๆ”
“ขอบคุณครับคุณสิงห์ แต่ผมรบกวนอีกอย่างได้ไหมครับ ไปเป็นพยานให้ท่านประธานผมอีกได้ไหมครับ เพราะต้องใช้พยานสองคนถึงจะจดทะเบียนสมรสได้”
“แล้วฉันปฏิเสธได้ไหมล่ะ”
“จดทะเบียนที่ไหน?”
“คอนโดท่านประธานครับ”
“อืม...งั้นเจอกันที่นั่น”
“ครับ เดี๋ยวผมจะไปรับนายทะเบียนแล้วจะตามไปครับ อ้อ...คุณสิงห์เตรียมสำเนาบัตรประชาชนไปด้วยนะครับ เพราะต้องใช้”
อืม!
แล้วซีอีโอหนุ่มก็เดินไปขึ้นรถคันหรูราคาสิบล้านของตนเองแล้วติดเครื่องยนต์ขับออกไป ส่วนหวันก็เดินไปยังรถเก่าๆ ตัวเองเพื่อจะขับไปรับนายทะเบียนไปคอนโดเจ้านาย
เมื่อคืนเธอขอกลับ เขาก็ไม่ยอมให้กลับ เขากักขังเธอไว้กับเตียง แม้แต่ข้าวก็ยังทานบนเตียง พอทานอิ่ม เขาก็อุ้มไปอาบน้ำ ไม่ใช่แค่อาบน้ำอย่างเดียว เขายังลวนลามหาความสุขจากร่างกายอ่อนเพลียของเธอด้วย พอตื่นเช้ามา เขาก็ไม่ยอมปล่อยกลับ แม้แต่โทรหาแม่ก็ไม่ยอมให้โทร ป่านนี้ท่านคงเป็นห่วงเธอแล้ว
“ประธานแดนต้องการอะไรอีกคะ”
“จดทะเบียนสมรส”
“ฮะ!”
“ได้ยินไม่ผิดหรอกทูนหัว ตอนนี้นายทะเบียนกับพยานกำลังเดินทางมา”
“คุณกำลังบังคับฉันอยู่นะคุณแดน”
“ถ้าไม่บังคับจะได้เมียเหรอ อยากออกจากห้องก็ต้องจดทะเบียนสมรสกันก่อน”
“ดิฉันไม่มีทะเบียนบ้าน” เธอรู้ขั้นตอนการจดทะเบียนสมรสว่าต้องใช้เอกสารอะไรจึงเอ่ยอ้างขึ้น
“ทำไมจะไม่มี แม่เธอเอาให้เองกับมือ”
“ไม่จริง!”
“จริงไม่จริงเดี๋ยวรู้กันตอนนายทะเบียนกับพยานทั้งสองมาถึง”
“ชั่วที่สุด!”
ไลลากำมือแน่นเข้าหากันด้วยความเดือดดาล ดวงตาสวยมองจ้องคนตัวสูงที่ยืนยิ้มข้างเตียงมองตัวเอง อยากจะกระโจนเข้าหาแล้วฉีกปากที่ยิ้มของเขานัก
“อยากกินผัวเหรอถึงมองจ้องขนาดนี้ แต่คืนนี้นะเข้าหอ อ้อ...ไอ้คู่หมั้นน่ะ ไปบอกเลิกมันซะ อย่าให้รู้ล่ะว่าติดต่อกับมันอยู่ ตอนนี้เธอเป็นของฉัน ไลลา”
เขาเดินเข้ามาโน้มตัวก้มหน้าลงมาใกล้ดวงหน้าสวยแล้วใช้มือจับคางเล็กบีบเชยขึ้นให้แหงนเงยรองรับแรงบดขยี้จากปากหนาตน
“อะ...อื้อ” ซีอีโอหนุ่มแค่อยากตอกย้ำกับไลลาเท่านั้นว่าตอนนี้ตัวเองเป็นเจ้าของเธอ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของใคร
“จำไว้! ตอนนี้เธอเป็นของฉัน ไลลา ไม่ว่าใครก็อย่าคิดจะได้ครอบครองเธอ ไอ้หนุ่มที่หมั้นด้วยแหวนทองกระจอกนั่นก็ไปเลิกกับมันซะ!”
“ป่าเถื่อน!”
มือน้อยยกผลักอกแกร่ง พอร่างใหญ่ขยับห่างก็ยกมือขึ้นลูบเช็ดปากที่เพิ่งถูกบดจูบดุดันก่อนหน้า
“เมื่อกี้เธอไม่ได้รังเกียจนะ เธอจูบตอบฉันด้วยซ้ำไลลา” เมื่อเห็นเธอลูบเช็ดเหมือนกับว่าจูบของเขามันน่าขยะแขยงจนต้องลูบเช็ดปาก
ไลลาเม้มปากแน่นมองจ้องซีอีโอถ่อยตรงหน้าตัวเองแล้วลุกขึ้นจากเตียงนอนที่นั่งเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าดับความโกรธของตนเอง
ปึก!
แดนมองดูประตูห้องน้ำปิดสนิทก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ที่สั่นเตือนในกางเกงออกมากดรับสายพร้อมทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงแทนที่ไลลา
“ครับแม่?” เป็นแม่ของเขาเองที่โทรหา
“ไม่มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ แล้วไปหาหมอกับแฟนเก่าเนี่ยนะ เลิกกับมันแล้ว ทำไมไม่บอกฉัน ทำไมให้ฉันรู้จากคนอื่นแยม เรานอนด้วยกันทุกวันแทนที่เธอจะบอกฉันว่าเธอไม่ได้คบกับมัน เธอปล่อยให้ฉันเข้าใจเธอกับมันผิดๆ ทำไมกัน เธอทำแบบนี้ทำไม” “ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องบอกนี่คะ เราสองคนก็แค่มี ‘เซ็กซ์’ กันเท่านั้น แยมเป็นแค่ของเล่นใกล้มือคุณธงรบเท่านั้น ทำไมแยมต้องใส่ใจด้วยคะ” เธอพูดพร้อมแกะมือสากกร้านออกจากแขนตัวเองเดินไปตู้เสื้อผ้าเพื่อจะแต่งตัว ธงรบเดินตามไปสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง เขาเกยคางกับไหล่เล็กคนตรงหน้าพร้อมกับเอ่ย “ที่เรานอนด้วยกันทุกคืน มันแค่ ‘เซ็กซ์’ งั้นเหรอแยม” เงียบ! เธอไม่ตอบ เขาจึงพูดต่อ “สำหรับฉันไม่ใช่นะ เธอไ
เมื่อมองดูเวลาเป็นเวลาเลิกงาน ธงรบก็ปิดโน้ตบุ๊ก ปิดไฟในห้องทำงาน หยิบกุญแจรถกับโทรศัพท์ออกจากห้องทำงานด้วยความเร่งรีบ เพราะกลัวว่าจะไม่ทันกิรณา แต่พอออกมาเห็นแค่เพ็ญพร ผู้ช่วยหลักของตนอยู่หน้าห้องคนเดียว “แยมกลับแล้วเหรอคุณเพ็ญพร?” “น้องแยมลาช่วงบ่ายค่ะท่านประธาน” เพ็ญพรตอบซีอีโอของตน “ทำไมผมไม่รู้ว่าแยมลา แล้วบอกไหมว่าลาไปทำไมช่วงบ่าย” “เห็นว่าไปโรงพยาบาลค่ะ น้องแยมบอกว่าประจำเดือนไม่มาเลยจะไปหาหมอ” เพ็ญพรเอ่ยตามที่ตนได้พูดคุยกับกิรณาก่อนหน้านี้ “ประจำเดือนไม่มา คงไม่ได้ท้องหรอกนะ แล้วไปกับใครครับ” “ดิฉันก็คิดว่าน่าจะท้องค่ะ แต่จะท้องกับใครคะ เพราะว่าน้องแยมไม่มีแฟน” เพ็ญพรเอ่ย “ท้องได้
ธงรบดีใจกับเพื่อนรักที่จะได้เป็นพ่อ และก็ขำเพื่อนสุดๆ ที่ภรรยาแพ้ท้องเหม็นสามี เห็นหน้าก็อาเจียน ได้กลิ่นก็อาเจียนจนต้องแยกห้องนอนกัน คิดแล้วก็สมน้ำหน้าเพื่อนนัก “รักเมียไม่มากพอเลยไม่แพ้ท้องแทนเมีย” ธงรบพูด ส่วนคนฟังที่มีหน้าเศร้าคอตกก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เฮ้อ! “ใครบอกว่าฉันรักไม่มากพอธงรบ แกเถอะ กับน้องแยมยังไงกัน นี่น้องแยมก็มาทำงานเป็นผู้ช่วยแกสองเดือนแล้วนะธงรบ” “ก็อย่างที่แกเห็นนั่นแหละ เด็กนั่นมีแฟน แต่มีฉันเป็นผัว” ธงรบบอกเพื่อน จริงๆ เขารู้อยู่แล้วว่าไทม์นั้นรู้เรื่องตัวเองกับกิรณามาพอสมควร ถึงไม่เล่า ไทม์ก็พอจะมองออก “คู่นอนเถอะไม่ใช่ผัว ถ้าผัวต้องแบบฉันกับญาดาเว้ย แต่ก็นั่นแหละ เด็กสมัยนี้เขาไม่สนใจกันแล้วธงรบว่าจะนอนกับใครหรือไม่นอนกับใคร อย่างน้องแยมนอนกับแก แต่มีแฟน สงสัยจะรักแ
“อะ...อื้อ คุณธงรบ อะ...อื้อ” เขาพูดถูกว่าเสียวก็ร้องออกมาและเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอร้องครางเสียวบิดร่างเปลือยเปล่าไปมา แล้วก็ต้องสูดปากร้องครางสยิวซ่านปั่นป่วนท้องน้อยเมื่อใบหน้าหล่อซุกไซ้ลากลิ้นถูไถกับกลีบสวาทเปียกแฉะของเธอกลางหว่างขา “อื้อ...แยม ของเธอหวานมากแยม อ่า...ทั้งเหนียวทั้งเข้มข้นทั้งเยอะ อื้ม...อ่า...ซี้ด” ปากหนาดูดคลึงเม็ดเกสรกลางกลีบดอกบัวอวบอูมกลางหว่างขาพร้อมตวัดลิ้นกวาดกลืนกินแยมสีขาวเข้มข้นกิรณาเข้าปากตน “อื้อ...หยุดทรมานแยมได้แล้วคุณธงรบ อ่า...ยะ...หยุดทีเถอะ อื้อ...” “ถ้าฉันหยุดตอนนี้เธอนอนไม่หลับแน่แยม และฉันก็ด้วย”พูดจบซีอีโอหนุ่มก็ผละตัวออกห่างเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าน่ารำคาญตัวเอง พอเปลือยเปล่าก็โถมร่างเปลือยกดทับร่างน้อยไว้ใต้ร่างอีกครั้ง ก่อนหน้าที่โรงแรม เธอเรียกเขาท่านประธานอย่างห่างเหิน และแน่นอนเขาเก็บความรู้สึกน้อยใจ ไม่พอใจมาใส่อารมณ์กับเธอบนเตียงตอนนี้ และแถมเธอก็เมินส
“เป็นเหมือนฉันมันไม่ดีตรงไหนมิทราบ” “เห็นแก่ตัว” “อะไรที่บอกว่าฉันเห็นแก่ตัวแยม” “ที่คุณทำตอนนี้ไงล่ะ” “ยังไง?” “ต้องให้แยมอธิบายอีกเหรอคะว่ายังไง คุณธงรบเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเห็นแก่ตัวยังไง และทำอะไรไว้มั่ง ทั้งๆ ที่คนเขาไม่เต็มใจยังจะบังคับ ถ้าต้องการ ‘เซ็กซ์’ ทำไมไม่ไปหาคนที่เขาพร้อมเสนอตัวให้ ทำไมต้องมาบังคับข่มเหงน้ำใจกันแบบนี้ด้วย ทำไมกันคะ คนอื่นที่พร้อมเข้าหาคุณมีตั้งเยอะ ทำไมไม่ไปหาพวกหล่อน แล้วจะมาทำแบบนี้กับคนที่คุณบอกว่าจืดชืดและไม่นานก็เบื่อแบบแยมทำไมคะ ทำไมไม่ปล่อยแยมให้มีอิสระและเลือกชีวิตของแยม” “ให้เธอเลือกไอ้แสนน่ะเหรอ ให้เธอเลือกมันเป็นผัวและมีลูกกับมันงั้นเหรอ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ลูกของฉันก
เป็นเวลาสี่ทุ่มเกือบห้าทุ่มแล้วกิรณาก็ยังไม่กลับถึงบ้าน ธงรบนั่งดื่มเงียบๆ คนเดียวลำพังในห้องนั่งเล่น และมุมที่เขานั่งก็นั่งหันหน้าออกมาทางหน้าห้องนั่งเล่น และเวลากิรณากลับมาบ้านก็จะเดินผ่านห้องโถงใหญ่ของบ้านผ่านหน้าห้องนั่งเล่นก่อนถึงจะถึงบันไดเพื่อขึ้นชั้นสองของบ้าน และแล้วคนที่รอคอยก็มาถึง เมื่อสาวเจ้าเดินผ่านหน้าห้องพอดี “แยม!” เท้าเล็กหยุดก้าวเดินหันหน้าไปทางห้องนั่งเล่นที่ยังเปิดไฟอยู่ ปกติเวลานี้ห้องนั่งเล่นจะปิดไฟ แต่พอหันไปมองก็เห็นธงรบนั่งมองจ้องมาทางตนด้วยสายตาขุ่นเคือง “ไปทำอะไรกับมันมา ทำไมกลับดึก?” เขาถามพร้อมลุกขึ้นเดินมาหากิรณา กิรณารู้ทันทีว่าความอันตรายจะมาถึงตัวเอง เธอรีบเดินสาวเท้าเร็วๆ ตรงขึ้นบันไดไม่รอให้ธงรบเดินมาถึงตัวเอง ส่วนธงรบเมื่อเห็นคนตัวเล็กรีบสาวเท้าเดินหนีขึ้นบันไดก็รีบก้าวสาวเท้าเดินเร็วๆ ตาม







