All Chapters of บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว: Chapter 11 - Chapter 20

“…หรือจริงๆ แล้ว พี่อยากเลิกกับหนูอยู่แล้วคะ”คำถามนั้นทำให้ทางเดินหน้าอาคารเรียนเงียบลงทันทีพายุยืนนิ่ง ดวงตาคมสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของพะพายเขาไม่เคยคิดเลยว่า—ความนิ่งของตัวเอง จะทำให้เธอเข้าใจผิดได้มากขนาดนี้“พะพาย”เสียงทุ้มเรียกเบาๆแต่เด็กสาวกลับหลบสายตา“…หนูเหนื่อยแล้วค่ะ”แค่พูดออกมา เสียงก็สั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่องพายุเม้มปากแน่น ก่อนก้าวเข้าไปใกล้เธอช้าๆ“ฟังพี่ก่อน”พะพายกำกระดาษในมือแน่น แต่สุดท้ายก็ยอมเงียบพายุถอนหายใจเบาๆก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เคยมีมา“พี่ไม่ได้อยากเลิกกับเรา และไม่เคยคิดด้วย”หัวใจของพะพายกระตุกทันที“แล้วพี่กับพี่มุกดา—”“มันไม่ใช่อย่างที่คิด”พายุสบตาเธอตรงๆ“ขอเวลาอีกนิดนะ”“…?”“พี่จะทำให้ทุกอย่างชัดเจนเอง”สายตาของเขานิ่งและหนักแน่นมากหนักแน่นจนพะพายเริ่มลังเลแต่ถึงอย่างนั้น ความเสียใจในใจเธอก็ยังไม่หายไปง่ายๆ“…หนูเชื่อพี่ได้จริงๆ ใช่ไหมคะ”พายุชะงักไปนิดหนึ่งก่อนยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน“ได้สิ”น้ำเสียงนั้นทำให้หัวใจของพะพายสั่นอีกครั้งแม้จะยังเจ็บอยู่แต่ลึกๆ เธอก็ยังอยากเชื่อคนตรงหน้า

ความตึงเครียดในใจของมุกดายังคงคุกรุ่นไม่จางหาย หลังจากเหตุการณ์สารภาพรักและเรื่องราวต่าง ๆ ที่ทำให้เธอต้องหน้าแตกต่อหน้ากลุ่มเพื่อน รวมไปถึงความจริงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพายุก็เด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ ความอับอายเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น และผู้รับผลกรรมนั้นในสายตาของเธอก็คือพะพาย เด็กสาว ม.4 ที่ดูไม่มีอะไรคู่ควรกับประธานนักเรียนสุดฮอตเลยสักนิด “เพราะแก นังพะพาย… ฉันไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ หรอก” มุกดาพึมพำกับตัวเองด้วยแววตามาดร้าย ขณะแอบมองพะพายจากระยะไกลที่หน้าตึกเรียน เธอแอบตามทั้งพายุและพะพายไปที่คาเฟ่แมวหลายครั้งทำให้ได้รู้ว่าสิ่งที่เชื่อมโยงระหว่างพะพายและพายุเข้าด้วยกัน นั่นก็คือ “เจ้าพีนัท” ลูกแมวที่พายุเป็นคนเก็บมาและฝากพะพายเลี้ยงดูไว้ที่คาเฟ่แมว มุกดารู้ดีว่าพายุและพะพายรักและผูกพันกับเจ้าแมวตัวนี้มากแค่ไหน แผนการเอาคืนอันแสนโหดร้ายจึงเริ่มต้นขึ้นในหัวของเธอเพื่อสร้างความเจ็บปวดให้ทั้งสองคนอย่างถึงที่สุดเย็นวันพฤหัสบดี บรรยากาศภายในคาเฟ่แมวค่อนข้างวุ่นวาย พะพายกำลังง่วนอยู่กับการดูแลลูกค้าที่ทยอยเข้ามาแน่นร้าน โดยไม่ทันสังเกตเห็นบุคคลภายนอกที่สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า แอบอาศัยจัง

หลังจากผ่านพ้นมรสุมข่าวลือและเรื่องราววุ่นวายของมุกดาไปได้ โรงเรียนในตอนนี้ก็กลับคืนสู่ความสงบสุข—หรือจะพูดให้ถูกคือ สงบสุขสำหรับพะพาย แต่กลับสร้างความอิจฉาตาร้อนให้กับสาวๆทั้งโรงเรียนแทน เพราะในตอนนี้ ‘พี่พายุ’ ประธานนักเรียนสุดฮอตได้ประกาศคบกับ ‘พะพาย’ เด็กสาว ม.4 อย่างเปิดเผยชนิดที่ไม่มีปิดบังอีกต่อไปช่วงพักกลางวันบางวันพายุก็จะลากกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งล้วนแต่เป็นแก๊งนักบาสและกรรมการสภานักเรียนหน้าตาดี ย้ายฝั่งจากโต๊ะประจำของรุ่นพี่ ม.6 มานั่งร่วมโต๊ะกับพะพายและกลุ่มเพื่อน ม.4 ภายในโรงอาหารของโรงเรียน“แหม~ ตั้งแต่เปิดตัวนี่ไม่ห่างเลยนะไอ้ประธาน ข้าวโรงอาหารฝั่ง ม.6 มันไม่อร่อยหรือไงวะ ต้องเดินมาข้ามฝั่งมาถึงนี่” ‘ซัน’ เพื่อนสนิทในสภานักเรียนเอ่ยแซวพลางคีบลูกชิ้นเข้าปาก“เงียบไปเลยไอ้ซัน กินๆ ไปเถอะน่า” พายุตอบเรียบๆ แต่สายตาคอยคีบเนื้อหมูทอดจากจานตัวเองไปวางบนจานข้าวของพะพายอย่างเอาใจ “กินเยอะๆ หน่อยพะพาย ช่วงนี้ดูเธอผอมไปนะ”“พอแล้วค่ะพี่พายุ ข้าวหนูจะล้นจานแล้ว” พะพายหน้าแดงแจ๋ พยายามก้มหน้าหลบสายตาเฉียบคมของรุ่นพี่สาวๆ โต๊ะข้างๆ ที่มองมาด้วยความอิจฉาปนหมั่นไส้ เสียงซุบซิบก

‘น่ารักเป็นบ้าเลย’ พีทคิดในใจ สมองสั่งการหยุดชะงักไปดื้อๆ ราวกับโดนลูกบาสอัดเข้าที่หัวใจอย่างจัง มันคือความรู้สึก ‘ตกหลุมรักแรกพบ’ อย่างแท้จริงที่เขาไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริง“อ...เอ่อ คือ ปล่อยก่อนได้ไหมคะ” เสียงหวานใสของพะพายดังขึ้นทำลายความเงียบ ดึงสติที่หลุดลอยของพีทให้กลับคืนมา“อ๊ะ! ขอโทษครับๆ เป็นอะไรไหมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” พีทรีบปล่อยมือออกทันที ท่าทางกะล่อนขี้เล่นเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความลนลานจนทำตัวไม่ถูก“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ทันมองทางเอง ต้องขอโทษด้วยนะคะ” พะพายรีบยกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่ตรงหน้าตามมารยาท ก่อนจะก้มลงเก็บสมุดการบ้านที่กระจายอยู่บนพื้นด้วยความเร่งรีบพีทที่เห็นแบบนั้นก็รีบย่อตัวลงนั่งคุกเข่าช่วยเธอเก็บสมุดทันที มือหนาหยิบสมุดเล่มแล้วเล่มเล่ามาซ้อนกันอย่างระมัดระวัง จังหวะหนึ่งที่มือของทั้งคู่บังเอิญแตะถูกกัน พีทสะดุ้งน้อยๆ รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั้งตัว ขณะที่พะพายไม่ได้คิดอะไรนอกจากอยากรีบเก็บให้เสร็จ“..เอ่อ คือ ฉันชื่อพีทนะ อยู่ ม.6 ห้อง 2 เพิ่งย้ายมาวันนี้วันแรกเลย” พีทชวนคุยพลางส่งยิ้มทรงเสน่ห์ที่เคยทำสาวๆ โรงเรียนเก่ากรี๊ดสลบมาให้“อ๋อ

เช้าวันสุดท้ายของการเข้าค่ายบำเพ็ญประโยชน์ที่จังหวัดระยอง ลมทะเลพัดพาความสดชื่นมาแต่เช้าตรู่ หลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนหวานและตลบอบอวลไปด้วยความหึงหวงของท่านประธานนักเรียน กิจกรรมสุดท้ายของค่ายในวันนี้คือ “การเดินป่าศึกษาเส้นทางธรรมชาติและเก็บขยะรอบชายหาด” ซึ่งท้าทายพละกำลังของทุกคนไม่น้อย‘พีท’ ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสบายๆ ก้าวฉับๆ เดินนำอยู่แถวกลางของขบวน แม้เมื่อคืนเขาจะโดนพายุสกัดดาวรุ่งจนต้องถอยทัพกลับห้องพัก แต่หัวใจนักกีฬาที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ก็ยังคงทำให้เขาแอบมองหา ‘พะพาย’ อยู่เป็นระยะ ในใจของพีทยังคงคิดว่าเขามีดีพอที่จะพิสูจน์ตัวเอง จนกระทั่งเหตุการณ์ในสายวันนี้ได้เปลี่ยนความคิดของเขาไปตลอดกาลทางเดินเลียบชายหาดเริ่มเปลี่ยนจากทรายนุ่มเป็นโขดหินลาดชันและลื่นจากตะไคร่น้ำ แดดเริ่มแรงขึ้นจนทำให้หลายคนเริ่มเหนื่อยล้า พะพายเดินรั้งท้ายกลุ่ม ม.4 มือบางคอยก้มเก็บเศษขยะพลาสติกใส่ถุงดำอย่างตั้งใจ โดยมีพายุเดินคุมสถานการณ์อยู่ห่างๆ ในฐานะประธานนักเรียน แต่สายตาคมกริบคอยจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กทุกฝีก้าว“พะพาย ระวังตรงนั้นหินมันลื่นนะ” พีทที่แกล้งเดินเนียนๆ ชะลอความเร็วลงมาจนถึงท้ายขบวน เอ่ยเตื