Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 121 - Bab 130

ตระกูลหยางจัดการทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับตระกูลเฉินที่มารับเจ้าสาวตรงเวลาช่วงเวลาสามวันก่อนถึงกำหนดมารับตัวเจ้าสาว หยางจี้เยว่ถือโอกาสนี้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้มาก ทำทุกอย่างที่อยากไป ไปเยือนหลาย ๆ สถานที่ที่ไม่เคยได้ไปกับครอบครัวและเมื่อวันแห่งสัญญามาถึงหยางจี้เยว่ภายใต้อาภรณ์สีแดงงดงามก้าวออกมายืนรอการมาเยือนของตระกูลเจ้าบ่าวขบวนรับเจ้าสาวยิ่งใหญ่เกินกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก นางนึกว่าเขาจะมาเพียงลำพังหรือไม่ก็คงมาพร้อมกับผู้ติดตามไม่กี่คนทว่าเหนือท้องฟ้าตระกูลหยางวันนี้กลับมีขบวนสัตว์วิเศษนับสิบลากสินสอดมากมายมามอบให้ ผ้าแพรแดงพลิ้วไหว เสียงร้องคำรามของสัตว์วิญญาณดังกึกก้อง ชาวบ้านไปจนถึงตระกูลผู้ฝึกปราณต่างหยุดมองความยิ่งใหญ่ตรงหน้าพลางคาดเดาว่าบนท้องฟ้าเกิดสิ่งใดขึ้นกระทั่งพวกเขาเห็นขบวนรถสีแดงหยุดเหนือบ้านตระกูลหยาง บรรดาตระกูลฝึกปราณจึงกระจ่างแจ้งพวกเขาล้วนได้รับข่าวเรื่องการแต่งงานระหว่างตระกูลหยางและตระกูลเซียนเฉินแต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ทุกคนล้วนรู้ดีปกติแล้วตระกูลเซียนไม่มีทางมาเกี่ยวดองกับตระกูลผู้ฝึกปราณธรรมดา แต่เมื่อได้เห็นขบวนสัตว์วิเศษประดับประ

“ไม่คิดว่าจะได้มาเจอท่านที่นี่พอดีเลยข้ากำลังจะไปกินข้าวกับท่านพ่อและท่านแม่ ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”หยางจี้เยว่ฉีกยิ้มมองเขา สีหน้าไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดจนแล้วจนรอดเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้กลับมานอนด้วยกัน แถมยังไม่รู้ว่าหายตัวไปไหนด้วย ถึงกระนั้นหยางจี้เยว่ก็หาได้เสียใจหรือรู้สึกแย่คนไม่รักกันจะให้มาแสร้งทำเป็นรู้สึกดีต่อกันก็กระไรอยู่ การที่เขาแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ต่างหากที่เรียกว่าดีกับทั้งสองฝ่ายส่วนคนที่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่มาเจอหยางจี้เยว่จ้องมองสีหน้าเรียบเฉยของนางนิ่ง ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย“ว่าอย่างไร หรือท่านไม่สะดวกใจ”หยางจี้เยว่เลิกคิ้วมองรอคอยคำตอบ“ไม่อยากไปบอกข้าได้นะ เวลาท่านพ่อท่านแม่เอ่ยถามข้าจะได้พยายามหาข้อแก้ตัวให้ท่านได้”เฉินโจวฮ่าวเกือบหลุดขำออกมา นางนะหรือจะสามารถคิดข้อแก้ตัวให้ตนได้ คนที่รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมดจะไปโกหกบิดามารดาของตนได้อย่างไรแต่ไหน ๆ นางก็เอ่ยปากชวนแล้วถ้าปฏิเสธคงจะเป็นการเสียมารยาท เขาจะไปด้วยก็แล้วกันจะได้ตัดปัญหาที่อาจเกิดตามหลังด้วยส่วนเรื่องที่ตั้งใจไม่มาเจอหน้านางอีก ไว้หลังจากนี้ค่อยว่ากัน“เจ้ารออยู่ตรงนี

“เหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งเดือนถึงจะได้กินผลไม้เซียนสินะ ระหว่างนี้คงต้องเร่งฝึกปราณสร้างรากฐานเอาไว้ก่อน ถึงเวลาร่างกายจะได้ทนต่อการเปลี่ยนถ่ายกระดูกได้”หยางจี้เยว่นั่งคิดตรึกตรองภายในห้องนอนของตนหญิงสาวยืดตัวขึ้นนำหินวิญญาณสองสามก้อนออกมาจากแหวนมิติ หยิบขึ้นมาพิจารณาดูใกล้ ๆ พลางถอดถอนใจออกมา“เฮ้อ...เกิดในตระกูลร่ำรวยฐานะทางบ้านดีมันดีอย่างนี้สินะ หินวิญญาณระดับสูงคุณภาพดีเช่นนี้ในดินแดนเบื้องล่างกว่าจะหาได้สักก้อนเลือดตาแทบกระเด็นดินแดนเซียนกลับหาได้ง่ายดายกว่านัก”มองหินวิญญาณระดับสูงคุณภาพดีสองสามก้อนตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาถอดถอนใจในโชควาสนาของแต่ละคน“เอาเถอะ ถึงจะรู้สึกแย่ไปบ้างแต่ตอนนี้เราก็มีหินวิญญาณระดับสูงเหมือนกันแล้วไม่ใช่หรือ ไม่เพียงแค่นั้นกระทั่งของวิเศษคุณภาพดีก็ยังมีในครอบครอง ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องเศร้า ๆ มาบั่นทอดจิตใจตนเอง ขอแค่หลังจากนี้ทำตัวดี ไม่สร้างเรื่องให้พวกเขาหมองใจ ชีวิตหลังจากนี้ก็มีแต่จะดียิ่งขึ้น!”เอ่ยให้กำลังตนเองเสร็จแล้วก็หยิบหินวิญญาณทั้งสามก้อนขึ้นมา ลุกขึ้นเดินไปหย่อนตัวนั่งบนเตียงหลังใหญ่ขัดสมาธิเริ่มฝึกฝนหินวิญญาณระดับสูงในมือลอยขึ้น

“เยว่เอ๋อร์!!”กุยโม่ฉีพุ่งตัวเข้ามาประคองลูกสะใภ้ลุกขึ้นยืน ตวัดสายตามองสตรีอีกคน “เหมยอี้นี่มันหมายความว่าอย่างไร”“ท่านป้า คือว่าข้า”“ท่านแม่...”น้ำเสียงสั่นเครือ ท่าทางสั่นกลัว หยางจี้เยว่ใช้มือสั่น ๆ ของตนดึงชายแขนเสื้อกุยโม่ฉี หลุบตามองพื้น ท่าทีราวกับสัตว์ตัวเองที่กำลังหวาดกลัวกุยโม่ฉีมองท่าทางของนางหัวใจพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมายิ่งเมื่อได้เห็นรอยสีแดงทั้งห้าเป็นทางยาวบนหน้าลูกสะใภ้ โทสะในใจยิ่งลุกโชน“ดี ! เจ้าถึงกับกล้าลงมือรังแกลูกสะใภ้ข้า ใครก็ได้จับนางไปยังห้องโถงกลาง ข้าจะลงโทษนางด้วยตนเอง!”“ท่านป้าเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ทำเป็นนางที่ลงมือทำร้ายตนเอง ข้าไม่ได้ตีนางนะเจ้าคะ”“พูดจาเหลวไหลอันใด ! เยว่เอ๋อร์เป็นเด็กอ่อนโยนรู้ความซ้ำยังรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร นางจะกล้าทำร้ายตนเองได้อย่างไรกัน อย่าคิดว่าข้ามัวแต่ยุ่งเรื่องตระกูลแล้วจะไม่รู้เรื่องไม่น่าฟังที่เจ้ากระทำเอาไว้นอกจวน พอข้าปล่อยปละละเลยไม่ลงมือสั่งสอน ความกล้าของเจ้าถึงได้เพิ่มพูดจนตอนนี้ถึงขั้นกล้าลงไม้ลงมือกับลูกสะใภ้ของแล้วข้าสินะ วันนี้ข้าจะสอนให้เจ้าสำนึกและจดจำถึงความสำคัญของสิ่งที่เรียกว่าลำดับขั้นในตร

นัยน์ตาแฝงเร้นไปด้วยประกายบางอย่างของเขาทำหยางจี้เยว่รู้สึกไม่ไว้ใจเฉินโจวฮ่าวคิดอะไรอยู่กันแน่ คนปกติที่ไหนจะยอมช่วยเหลือคนที่แสร้งหลอกตนเองมาตลอดตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอไม่สิ นางไม่ได้หลอกพวกเขาเสียหน่อย ทุกอย่างที่แสดงออกมาล้วนมาจากใจจริงทั้งนั้น ส่วนการกระทำเมื่อสักครู่...ใครใช้ให้สตรีผู้นั้นมาหาเรื่องตนก่อนเล่า ถ้าต่างคนต่างอยู่เรื่องราวมีหรือจะดำเนินมาจนถึงจุดนี้นัยน์ตางดงามสะท้อนใบหน้าเฉินโจวฮ่าวเอ่ยถามย้ำออกมาเพื่อความมั่นใจ “ท่านพูดจริงหรือ?”“ตัวข้าไม่เคยโกหก”ถึงเขาจะยืนยันหนักแน่นแต่ก็ยังน่ากังวลใจอยู่ดี“ไม่เชื่ออย่างนั้นหรือ” ปลายเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อย“จะให้เชื่อได้อย่างไรในเมื่อท่านไม่ชอบข้า ข้าถึงขั้นคิดว่าท่านอยากให้ข้ารีบ ๆ ขอหย่าแล้วจากไปเสียด้วยซ้ำ”นัยน์ตาคมกริบวูบไหวเล็กน้อยเพียงไม่นานก็หายไปเฉินโจวฮ่าวนั่งลงบนเตียง จ้องมองสตรีข้างกายนิ่ง“ท่านคิดจะทำอะไร?” หยางจี้เยว่ถดตัวถอยหนีใช้สายตาระแวดระวังมองเขา“ควรเป็นข้าที่ต้องมองเจ้าเช่นนั้นไม่ใช่หรือ” เขาหลุดยิ้มขำ วางศอกบนหน้าขา เท้าคางบนหลังมือ “คนที่บ้านเจ้ารู้หรือไม่”เมื่อเห็นว่าเขาเพียงแค่มองมานิ่ง ๆ ไร้ซึ่งท่