Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 131 - Bab 140

“สหายเจ้าคิดจะปักหลักอยู่ที่บ้านข้าไม่ยอมกลับบ้านจริง ๆ หรือ คนที่ปกติมักเก็บตัวอยู่แต่ในวังน้ำแข็งของตนกว่าจะยอมออกมาพบปะสหายแต่ละครั้งก็ยากเสียเหลือเกิน คนเช่นนั้นหายไปไหนแล้ว เจ้าที่เป็นเช่นนี้ข้าไม่คุ้นชินยิ่งนัก” จงหยวนอวี้หันมองคนข้างกาย ชายหนุ่มกึ่งนั่งกึ่งนอนเท้าศอกกับหลังคาเรือนมองสหายของตนที่กำลังกวัดแกว่งฝึกวิชาดาบตามกิจวัตรประจำวันอยู่บนลานกว้าง พลางหยิบเมล็ดแตงโมของกินเล่นเข้าปาก“....”“คงไม่ใช่เพราะภรรยาผู้นั้นของเจ้าใช่ไหมที่ทำให้เจ้าต้องหนีออกจากบ้าน” จงหยวนอวี้ผุดตัวลุกขึ้น จ้องมองสหายพลันเห็นฝีดาบของอีกฝ่ายชะงักก่อนจะกลับมาลื่นไหลเช่นเดิม แต่ถึงแม้อาการชะงักของเขาจะเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียวจงหยวนอวี้ก็สังเกตเห็น ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อพูดออกมาอย่างอึ้ง ๆ “เรื่องจริงหรือ? ที่เจ้ายอมทิ้งวังน้ำแข็งของตนแล้วมาหลบอยู่บ้านข้าเพราะภรรยาผู้นั้น?!”จะไม่ให้จงหยวนอวี้ประหลาดใจได้อย่างไรในเมื่อเฉินโจวฮ่าวขึ้นชื่อเรื่องไม่สนใจและไม่แยแสผู้ใด การที่เขาไม่ยอมกลับบ้านเพียงเพราะการมีอยู่ของสตรีผู้หนึ่ง นั่นไม่เท่ากับว่านางส่งผลต่อความรู้สึกสหายหรือจวงหยวนอวี้กระโดดล

บรรยากาศกระอักกระอ่วนระหว่างคนทั้งสองทำสองคนที่อยู่นอกบทสนทนาถึงกลับทำตัวไม่ถูกจงหยวนอวี้ที่อยากจะมาดูภรรยาของสหายให้เห็นกับตาถึงกับยิ้มแห้งพูดไม่ออกชั่วขณะ‘นี่ตนคิดผิดทั้งหมดเลยหรือ ตกลงแล้วทั้งสองคนไม่ชอบหน้ากัน ส่วนสหายของตนที่ไปอาศัยบ้านตนอยู่ความจริงแล้วไม่ใช่เพราะมีความคิดอื่นใดในตัวภรรยาผู้นั้นแต่เพราะไม่ชอบหน้านางจริง ๆ จึงไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน?’ไม่ถูกสิ ถ้าเป็นเฉินโจวฮ่าวที่เขารู้จักมานานหลายสิบปีไม่มีทางหนีออกจากบ้านด้วยเหตุผลเพียงแค่นี้จะต้องมีอะไรมากกว่านั้นอย่างแน่นอนไม่ว่าจงหยวนอวี้จะคิดหาสาเหตุมากมายแค่ไหนก็คงคิดไม่ถึงวันสาเหตุจริง ๆ ที่เฉินโจวฮ่าวไม่ยอมกลับบ้านเพราะถูกหยางจี้เยว่จูบชายหนุ่มทำตัวไม่ถูกจึงไม่ยอมกลับบ้าน เขากลัวว่าถ้าอยู่บ้านแล้วบังเอิญพบหน้าหยางจี้เยว่จะเผลอแสดงอาการอะไรออกมา แค่นึกถึงท่าทางและสายตาของนางในวันนั้นหัวใจเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วเฉินโจวฮ่าวจึงไม่ยอมกลับบ้านเพราะต้องการสลัดความรู้สึกแปลก ๆ ในอกทิ้งจึงคิดรักษาระยะห่างระหว่างเขากับนางครั้นได้ยินสหายพูดว่าจะมาหาภรรยา ได้เห็นเขาพุ่งตัวออกมาไม่ยอมฟังคำห้ามปราม ร่างกายพลันขยั

“เจ้าเหมียวเจ้าคิดจะพาข้าไปไหน ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ รีบพาข้ากลับตระกูลเฉินเดี๋ยวนี้”จู่ ๆ ระหว่างเดินทางกลับห้องขณะไม่ทันได้ระวังตัวนางพลันถูกสิ่งมีชีวิตสี่ขาพุ่งเข้าใส่ ตกใจเผลอกรีดร้องออกมา ทว่าเสียงร้องยังไม่ทันหลุดจากปากลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนเองยืนอยู่กลางป่าและมีสัตว์สี่ขานั่งจ้องมองอยู่หยางจี้เยว่หย่อนตัวนั่งมอง จ้องตาเจ้าเหมียว “แมวน้อยเจ้าลักพาตัวข้ามาหรือ?”ดวงตาสีทองเป็นประกายสดใสจ้องมองกลับมาเอียงคอเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าแลบลิ้นสีแดงสากออกมาเลียอุ้งเท้าหน้า เงยหน้าขึ้นมอง“เมี๊ยว” ส่งเสียงออดอ้อนชวนให้หัวใจละลายหยางจี้เยว่ที่ชาติก่อนเป็นทาสแมวเต็มตัวหลงใหลกับท่าทางน่าเอ็นดูตรงหน้าไปชั่วขณะคิดยื่นมือออกมาลูบเส้นขนสีขาวสลวยตรงหน้า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ถูกต้องแมวน้อยตรงหน้าต้องไม่ใช่แมวน้อยธรรมดาแน่ไม่อย่างนั้นแล้วคงไม่สามารถหลีกหนีการตรวจจับของคนในตระกูลเฉินรวมไปถึงค่ายอาคมเข้ามาถึงตัวนางได้ ที่สำคัญยังพานางหายตัวผ่านเส้นทางเคลื่อนย้ายออกมาข้างนอกได้อีกหญิงสาวชักมือกลับก่อนฝ่ามือจะถึงตัว ถดตัวถอยห่างสายตาระแวดระวัง “เจ้าเหมียว...เจ้าเป็นตัว

“เยว่เอ๋อร์กลับมาแล้ว!” ทันทีที่ประตูห้องโถงเปิดออกเผยให้เห็นผู้มาใหม่ กุยโม่ฉีรีบผุดลุกขึ้นก้าวเร็ว ๆ เข้าใกล้ ดวงตาที่จ้องมองมาแดงก่ำ สองมือสั่นเทายื่นออกมาจับมือหยางจี้เยว่“ท่านแม่ทำให้ท่านเป็นห่วงแล้ว” หยางจี้เยว่เอ่ยเสียงเบา ใบหน้าประดับรอยยิ้มขออภัย“ขอแค่กลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ แค่ปลอดภัยกลับมาก็พอ” ตบหลังมือหยางจี้เยว่เบา ๆ สีหน้าผ่อนคลายลงหลายส่วน ก่อนสายตาจะหันมองบุตรชาย“ลูกพบตัวลูกสะใภ้ที่ใดหรือ?” เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ตระกูลเฉินขึ้นชื่อเรื่องค่ายกลเป็นอันดับหนึ่งยากนักจะมีใครลักลอบเข้ามาได้ก่อนได้รับอนุญาต ยิ่งเป็นคนสำคัญอย่างหยางจี้เยว่แล้วหากไม่ใช่มีคนในลอบช่วยเหลือย่อมไม่มีทางพาตัวคนออกไปอย่างไรร่องรอยเฉินโจวฮ่าวมองมารดาแล้วเอ่ย “เนินผาสูงชันขอรับ”“ไกลขนาดนั้นเชียว?” หัวคิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ “พบคนน่าสงสัยอยู่ใกล้ ๆ ลูกสะใภ้หรือไม่”เฉินโจวฮ่าวส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่พบขอรับ ยามที่ลูกไปถึงนางกำลังวิ่งหนีการไล่ล่าจากสัตว์อสูรงูอยู่ขอรับ”คนในห้องต่างพากันสูดหายใจเข้าปอด เนินผาสูงชันที่มีสัตว์อสูรประเภทงูอาศัยอยู่คงไม่ใช่ว่า...“คงไม่ใช่ว่าเพราะต้นไม้ศักดิ์สิท

“เรือนหลังนี้เป็นของข้า ข้าจะอยู่ที่ไหนก็ได้”ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนเขาหน้าหนาขึ้นนะ ปกติไม่เห็นจะอยากอยู่ด้วยกัน แต่งงานวันแรกทันทีที่ดื่มสุรามงคลเสร็จก็รีบเดินออกจากห้อง มาวันนี้กลับมาพูดว่าตนมีสิทธิ์อยู่ที่ไหนก็ได้แปลกเกินไปแล้ว !!“ท่านยกห้องนี้ให้ข้าแล้วพูดเช่นนี้ไม่ถูก”หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ตนแค่อยากอยู่กับนางนานขึ้นอีกหน่อยไม่ได้เลยหรืออย่างไร...เห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดีหยางจี้เยว่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค “โจวฮ่าวข้ามีเรื่องสงสัย เจ้าเหมียวเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหตุใดถึงไม่เด็ดผลไม้วิเศษลงมาเองแต่เลือกพาตัวข้าไปเด็ดให้” การที่เจ้าเหมียวน้อยตัวนั้นหยิบผลไม้วิเศษไปเพียงแค่ลูกเดียวก็คาดเดาได้แล้วว่ามันต้องการเท่านั้น ส่วนอีกลูกมอบให้นางเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ย่อมต้องมีความสามารถมากไม่ใช่หรือไม่อย่างนั้นคงหาต้นไม้วิเศษไม่เจอแล้วทำไม...มองหัวคิ้วเรียวขมวดแทบจะพันกันเป็นปมเฉินโจวฮ่าวจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดละ”หญิงสาวหน้าหงิกจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย “ข้าจะรู้ไหมล่ะ เรื่องในดินแดนเซียนของท่านมีตั้งหลายอย่างที่ข้าไม่รู้”เห็นสีหน้าหงุ