บทที่ 4.2 นายหญิง

“ว่าไงล่ะนายหญิง มีของฉันไหม” ฝ่ามือสีขาวซีดยื่นออกมาเบื้องหน้ากระดิกปลายนิ้วเล็กน้อย บนฝ่ามือนั้นมีเพียงบาดแผลเล็กๆ  แต่เซย์รันเป็นคนแรกที่ยื่นมือมาให้เธอ ดังนั้นไนร่าจึงไม่ลังเลที่จะใช้มีดกระดูกตัดชายกระโปรงหนังสัตว์ของตนเป็นเส้นยาว แล้วพันฝ่ามือให้เขาอย่างรวดเร็ว

“แผลของนายไม่ลึกมาก พันแผลแล้วกดไว้ก็พอ ฉันไปดูคนที่เหลือก่อนนะ” พูดจบเธอก็ปล่อยมือเขาทันที ทว่าเซย์รันกลับยังคงมองหนังสัตว์บนฝ่ามือตนเองนิ่ง รอยยิ้มบางที่มักประดับอยู่บนใบหน้าพลันจางหายไป ดวงตาสีฟ้าตวัดมองตามแผ่นหลังบางที่เร่งฝีเท้าเดินไปดูคนด้านล่าง

ไนร่าไม่ใช่คนที่หวงชุดตนเองที่สุดหรอกหรือ ครั้งนี้เธอถึงกับตัดเสื้อหนังนิ่มตัวโปรดให้อาเคลกดแผลห้ามเลือด อีกทั้งยังตัดกระโปรงหนังสัตว์มาพันมือให้เขา หรือว่าเธอจะกำลังวางแผนใช้เหตุการณ์นี้บังคับถลกเอาหนังงูของเขาไปทำชุดใหม่

ไนร่าเร่งฝีเท้ากลับมาที่ทางขึ้นเนินหินอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้ชะโงกดูคนที่เหลือแผ่นหินใหญ่ก็สั่นสะเทือนจนเธอเซถลาอีกครั้ง เซย์รันรีบตวัดแขนโอบตัวเธอเข้ามาไว้แนบอก มุมปากยกยิ้มบาง เตรียมรับคำด่าทอของหญิงสาวเหมือนทุกครั้ง

ไอ้งูสกปรก ตัวแกมีแต่พิษ อย่าได้คิดมาแตะต้องตัวฉันอีก!

เป็นคำที่เขาได้ยินจนคุ้นชิน แต่ไม่คิดว่าวันนี้คำพูดที่ได้ยินกับต่างออกไป

“ขอบคุณนะเซย์รัน” เธอบอกเสียงเบา หากแต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของอสูรงูขาว ในแววตาสีฟ้าครามพลันมีแววประหลาดบางอย่างพาดผ่าน ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้ม ก้มลงกระซิบเสียงเบาที่ข้างใบหูเล็ก

“ยินดีรับใช้ นายหญิงเสมอ” แต่ไหนแต่ไรมาหญิงร้ายกาจคนนี้รังเกียจเขาที่สุด หรือพูดให้ถูกก็คืออสูรงูขาวอย่างเขาล้วนถูกทุกคนรังเกียจ ดังนั้นในวันที่หัวหน้าเผ่าเลือกเขาเป็นคู่พันธะของไนร่า ในใจของเขาจึงยินดีเป็นอย่างยิ่ง คิดว่าชีวิตนี้ในที่สุดก็สามารถค้นพบหญิงสาวที่ไม่รังเกียจสายเลือดอสูรงูขาวของตน ไม่คิดว่าทันทีที่พ้นพิธี สิ่งที่เขาพบเจอกลับโหดร้ายเสียยิ่งกว่าเดิม

เกล็ดงูสกปรก หากเจ้าอยากขึ้นเตียงนอนข้าก็ถอดมันออกให้หมด 

คำพูดที่โหดร้ายในคืนแรก กลับทำให้เขาหลงเชื่อ ยอมทนความทรมานถอดเกล็ดบนตัวออกจนหมด ไม่คิดว่าทำขนาดนั้น ไม่เพียงไม่ได้รับความเมตตาจากไนร่า เธอยังหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของเขา อีกทั้งไล่ให้เขาออกมานอนในโพรงดินอันหนาวเหน็บนอกถ้ำ ความหนาวเหน็บจากอากาศและความเจ็บปวดจากบาดแผล ทั้งหมดที่เขาเคยได้รับ แน่นอนว่าจะต้องทวงคืนจากเธออย่างสาสม

ไม่รู้เพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่ไนร่าเห็นรอยยิ้มกว้างของเซย์รัน เธอกลับรู้สึกถึงอันตรายมากกว่าความอ่อนโยน หญิงสาวจึงค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนของเเขา อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ไม่ต้องหรอก นายช่วยมาเยอะแล้วไปพักเถอะ"

ผู้ชายคนนี้ยากจะคาดเดาอารมณ์ เธออยู่ห่างเขาเอาไว้หน่อยย่อมดีที่สุด

“ทุกคนใกล้จะขึ้นมาครบแล้ว เธอไม่ต้องกังวล” คารันบอกพลางปลายตามองไปทางเซย์รัน รอยยิ้มที่อ่อนโยนของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเขากวาง และ อสูรหมีดำกับอสูรแกะภูเขาขึ้นมาบนแผ่นหินได้สำเร็จแล้วก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“ซาลิน เข้ามาหลบด้านใน อย่ายืนใกล้ขอบเนินหิน!” ไนร่าเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกไปโดยอัตโนมัติ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความทรงจำของร่างเดิม หญิงสาวเขากวางสะดุ้ง ก่อนรีบถอยเข้าไปด้านในตามคำของไนร่า ในแววตาของเธอมีความสับสนและหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย ไนร่าไม่ได้แปลกใจกับท่าทีนี้ของอีกฝ่ายนัก นั่นเพราะคาดเดาได้ว่าเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้กับทุกคนคงมีไม่น้อยไปกว่าที่ลงมือกับสามีสัตว์อสูรทั้งสี่

เมื่อได้ยินไนร่าห้ามซาลินไม่ให้ยืนใกล้ขอบเนินหิน คารันก็ดึงแขนไนร่าให้ถอยเข้ามาด้วยเช่นกัน ทว่าแม้เท้าของเธอจะขยับตามแรงดึงของเขาแต่สายตากลับยังไม่ละไปจากด้านล่าง

ปึง! ปึง! ช้างป่าสามตัวยังคงพุ่งชนเชิงเนินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่หน้าผากแตกจนเลือดไหลอาบงวง และงาข้างหนึ่งของช้างตัวหน้าสุดยังเริ่มมีรอยร้าว

“นี่ไม่ถูกต้อง...” ไนร่าขมวดคิ้ว “ต่อให้ช้างป่าดุร้ายแค่ไหน มันก็ไม่ควรทำร้ายตัวเองแบบนี้ พวกมันเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเลย” ดวงตาของไนร่าจับจ้องไปยังดวงตาสีแดงก่ำของช้างป่าเหล่านั้นพลางขบคิดหาสาเหตุอยู่ในใจ “ช้างป่าพวกนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ”

“พวกมันถูกพิษจากผลโลหิตหมอก ย่อมไร้ความรู้สึก” เสียงนุ่มเย็นของเซย์รันดังขึ้นจากด้านหลัง ไนร่าหันไปมองเขาในทันที ก่อนจะถามต่อด้วยท่าทางร้อนรน

“เซย์รันผลโลหิตหมอก คืออะไร”

เซย์รันยกมือข้างที่ถูกพันแผลขึ้นกอดอก ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองไปยังโขลงช้างด้านล่างสลับกับหญิงสาวตรงหน้า ริมฝีปากบางยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไปไม่ถึงดวงตา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หญิงสาวร้ายกาจเช่นเธอเสแสร้งได้เก่งกาจเช่นนี้

........................................................................................................