جميع فصول : الفصل -الفصل 70

บรรยากาศในวันฝังศพของสิริภัทรปกคลุมไปด้วยความโศกเศร้าและมืดมน แขกเหรื่อมาร่วมงานกันด้วยความอาลัย ไม่ว่าจะเป็นคุณหญิงญาดา คุณลดาวัลย์ สุดเขต ฐากูล แคเธอริน รวมไปถึงบิดามารดาของทั้งสองฝ่ายและเหล่าบรรดาคนใช้และพี่เลี้ยงฟาร์เรลเองก็เดินทางมาร่วมงานพร้อมกับภรรยาที่เพิ่งคลอดบุตรสาวได้ไม่กี่วัน ทุกคนต่างอยู่ในชุดสีดำละม้ายคล้ายสายฝนที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝนพร้อมจะตกลงมาได้ทุกเมื่อสุดเขตในชุดสูทสีดำสนิท จูงมือลูกชายตัวน้อยที่อุ้มตุ๊กตาหมีขนสีขาวปุกปุยไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความแหลกสลาย นัยน์ตาที่แสนบอบช้ำถูกปิดบังไว้ด้วยแว่นกันแดดสีเข้ม ช่อดอกกุหลาบขาวจำนวนยี่สิบห้าดอกเท่ากับอายุของเธอ ถูกวางลงอย่างเบามือหน้าหลุมศพ แผ่นป้ายหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่สุดเขตเป็นคนคัดเลือกด้วยตัวเอง ถูกจารึกคำอาลัยแด่สิริภัทรเอาไว้ด้วยหัวใจที่แตกสลาย“ภัทร... พี่ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไป หากวิญญาณของภัทรยังคงอยู่แถวนี้และได้ยินเสียงของพี่... พี่หวังว่าเธอจะยอมอภัยให้พี่สักครั้ง...” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ สะอื้นไห้“ไม่ต้องห่วงน้องคุณนะ... พอแกโตขึ้น พี่จะบอกแกเองว่า แม่ของแกอยู่บนสวรรค์ คอยมองดูเรา

“ขอโทษครับ! ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับคุณเลยจริง ๆ เพียงแต่ว่า... คุณคล้ายกับภรรยาของผมมาก เวลาที่ได้คุยกับคุณ ผมรู้สึกเหมือนเธอยังอยู่ใกล้ ๆ ไม่ได้จากไปไหนเลย”“ฉันควรจะดีใจไหมคะเนี่ย... ที่จู่ ๆ คุณก็มองฉันเป็นแค่ ตัวแทนของใคร”“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ! ผมแค่อยากจะขอโอกาส... ขอเป็นเพื่อนกับคุณ ตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ” น้ำเสียงสลดสลดเว้าวอนทำให้พิมรภัสทอดสายตามองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ“ไม่ต้องขอหรอกค่ะ... เพราะฉันสามารถเป็นเพื่อนกับทุกคนได้อยู่แล้ว”“คุณจะไปไหนต่อครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”“คิดเสียว่าเพื่อนไปส่งเพื่อนได้ไหมครับ” สุดเขตพยายามยื้อเวลา ชายหนุ่มอยากสตัฟฟ์ช่วงเวลานี้เอาไว้ อย่างน้อยก็หลอกตัวเองได้ชั่วครู่ว่าสิริภัทรยังคงอยู่ข้างกาย“ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไป” หญิงสาวเอ่ยบอกชื่อคอนโดหรูหรา ซึ่งสุดเขตนึกออกทันทีว่ามันตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโรงแรมของเขาพอดี“บังเอิญจังครับ ผมกำลังจะแวะเข้าไปที่โรงแรมพอดี โรงแรมของผมอยู่ตรงข้ามคอนโดคุณเลย”“ฉันทราบตั้งแต่แรกแล้วค่ะว่าคุณทำงานที่นั่น” คำตอบนิ่งสงบของเธอทำเอาสุดเขตชะงักอึ้ง“ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะ” พิมรภัสมองอาการอ

บรรดานักข่าวที่มารอทำข่าวประชาสัมพันธ์ต่างพากันชมเชยเป็นเสียงเดียวกันว่า พระนางคู่นี้เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ทำเอาฐากูลที่นั่งอยู่แถวหน้าถึงกับหน้าร้อนผ่าวด้วยความหึงหวง ยิ่งเห็นคฆาเทพส่งสายตาหวานเยิ้มและแสดงได้เข้าถึงอารมณ์เกินบทบาท เขายิ่งอยากจะพุ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อประเคนหมัดใส่หน้า แล้วรับบทเป็นโรมิโอแทนเสียเอง!“คุณขำอะไรเหรอครับ” สุดเขตหันไปถามหญิงสาวข้างกายเมื่อเห็นเธอกลั้นยิ้ม“ดูท่าคุณฐากูลจะรักแฟนเขามากเลยนะคะ” คำตอบที่ออกจากปากเธอนั้น มันฟังดูขัดหูชายหนุ่มอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยถาม“คุณรู้ได้ยังไงครับว่าเขาสองคนเป็นแฟนกัน” เหมือนเป็นคำถามลอย ๆ แต่นั่นเป็นคำถามจำผิด จนพิมรภัสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะกลบเกลื่อน“ก็... คุณไม่เห็นเหรอคะว่าคุณฐากูลดูหึงคุณแคทซะขนาดนั้น”“เหมือนคุณจะสนิทกับพวกเขามากเลยนะครับ” สุดเขตทักด้วยน้ำเสียงจับผิด และแอบคิดในใจ... สนิทกันเกินไปหรือเปล่า ทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่ วันสองวันเท่านั้น“ไม่หรอกค่ะ ฉันว่าคุณแคเธอรินเธอน่ารักดี... อัธยาศัยก็ดีด้วย” หญิงสาวยิ้มหวาน มองไปยังแคเธอริน“ภัทรจ๋า... เอ่อ ผมหมายถึงภรรยาของผม เธอเป็นเพื่อ

“ผมก็คิดว่าคุณน่าจะชอบครับ เพราะดูเหมือนคุณจะทำงานหนัก ใช้สมองวางแผนเยอะ ทานปลาเยอะ ๆ นะครับ โดยเฉพาะแซลมอน... เขาว่าช่วยบำรุงสมองให้ฉลาดขึ้น” สุดเขตพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับตบหน้าผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งสามคนจนสะดุ้งโหยงอย่างมีพิรุธ!เมื่อมื้ออาหารกลางวันจบลง สิริภัทรก็รีบขอตัวไปทำธุระ โดยส่งสายตาเป็นนัยให้แคเธอรินรู้และธุระที่เธออ้างก็คือการหลบหน้าสุดเขตต่างหาก! ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น มือหนาของสุดเขตก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวไว้แน่น!“ให้ผมไปส่งคุณนะครับ” คำพูดของเขาทำเอาฐากูลและแคเธอรินหันมามองหน้ากัน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก!“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ!” สิริภัทรรีบปฏิเสธเมื่อสบประสานสายตาคู่คมที่ทอดมองมาอย่างท้าทาย ชายหนุ่มส่งสายตารู้ทันและต้อนเธอจนจนมุม“คุณไม่ได้เอารถมาไม่ใช่เหรอครับ” สุดเขตดักคอ เพราะได้ยินตอนแคเธอรินโทรคุยกับเธอว่านั่งรถแท็กซี่มา“ก็ได้ค่ะ...” เธอตอบรับอย่างจำใจ หากอิดออดมากกว่านี้ มันจะกลายเป็นเปิดเผยพิรุธให้จับได้เปล่า ๆสุดเขตขับรถมาจอดบริเวณหน้าคอนโดหรูหราของสิริภัทร ทว่าทันทีที่หญิงสาวเอ่ยขอบคุณและก้าวจะลงจากรถ เขาก็รีบขัดขึ้นเสียก่อน“เอ่อ...

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของคนทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันอย่างตั้งใจ สุดเขตบรรจงจูบอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องไหวระริกขึ้นเรื่อยๆ สิริภัทรไม่ได้ขัดขืน ผ้าพันคอผืนยาวหลุดลุ่ยร่วงหล่นไปตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบได้ มือเรียวสวยสอดประสานกันไว้ที่ท้ายทอยของเขา ก่อนจะดึงร่างสูงให้ขยับเข้ามาชิดแนบแน่น เขาค่อยๆ ละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง พรมจูบลากผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มขึ้นไปจนถึงหลังใบหู ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน“พี่รักน้องภัทร... รักน้องภัทรคนเดียวมาตลอด...”สิริภัทรยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอชะโงกตัวขึ้นหอมแก้มชายหนุ่มเบาๆ ถ้อยคำทัดทานหลังจากนั้นถูกกลืนหายไปในลำคอ มีเพียงสัมผัสอันอ่อนโยนและรุ่มร้อนเข้ามาแทนที่“ภัทรยกโทษให้พี่เขตค่ะ...”“พี่เขต... อื้อ!...” เธอทำท่าจะพูดต่อ แต่เขาก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากแนบแน่น ปิดกั้นทุกถ้อยคำบ่นพึมพำ“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว... ที่รัก”“เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด”ฝ่ามือร้อนผ่าวของสุดเขตสอดแทรกเข้าไปใต้ขอบเสื้อเชิ้ตผ้าชีฟองแขนยาวตัวบาง เสื้อเนื้อนุ่มร่นขึ้นไปกองอยู่เกือบถึงทรวงอกอวบอิ่ม จนหญิงสาวต้องสะดุ้งตั