LOGINShare
กลับจวนตระกูลไป๋ (3)
publish date:
2026-09-20 19:02:45ไป๋เสวี่ยก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิดที่ตนเองมัวแต่เสียเวลาเก็บสมบัติอยู่ภายในถ้ำตั้งนานสองนาน
Latest chapter
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด โดนความร่ำรวยฟาดใส่หน้า (3)
แต่แล้วความคิดซุกซนของเมิ่งหลานก็หยุดชะงัก เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่หนาแน่นเป็นอย่างมากทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูจวนเข้ามาด้านในเมื่อเป็นเช่นนั้นเมิ่งหลานก็เบิกตากว้างและรีบมองสำรวจไปรอบ ๆ จวนตระกูลไป๋ทันทีจวนตระกูลไป๋ยามนี้มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งออกมารอต้อนรับคุณหนูใหญ่และคุณชายใหญ่ที่กลับมาแล้ว และหากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าทุกคนล้วนแล้วแต่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงขึ้นไปทั้งสิ้นไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กที่มีอายุเพียงแค่ห้าหนาวและเด็กคนนั้นก็คือไป๋เทียนส่วนไป๋หลันนั้นไม่คิดเอาดีทางด้านพลังยุทธ์และมุ่งมั่นในการปรุงยาเป็นอย่างมาก ทำให้นางเป็นผู้เดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้และมีพลังอยู่ในระดับต่ำ แต่กลับเป็นผู้ใช้โอสถระดับสูง ทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อยเช่นกัน นี่ถือเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะอย่างแท้จริงเมิ่งหลานและคนอื่น ๆ ยังถูกความเก่งกาจของเด็กทั้งสองตีเข้าใส่หน้าไม่พอ ก็เหลือบไปเห็นต้นไม้วิญญาณที่ปลูกอยู่มากมายทั่วทุกทิศทั้งยังมีสมุนไพรหายากที่ทำให้เส้าหว่านโจวเห็นแล้วถึงกับเหงื่อไหลซึมไปทั่วทั้งร่างกายเส้าหว่านโจวเป็นผู้ใช้โอสถ ประสาทการรับรู้
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด โดนความร่ำรวยฟาดใส่หน้า (2)
“ช่างเถิด แต่คราวหลังจะทำสิ่งใดก็ต้องแจ้งให้ข้าหรือพี่ใหญ่รู้ก่อน หากข้ากับพี่ใหญ่ไม่อยู่ ก็ให้ไปบอกท่านปู่ อย่าทำอันใดโดยพลการเช่นนี้อีก เพราะบางทีเรื่องเล็ก ๆ ที่เจ้าไม่คาดคิด อาจจะทำให้เกิดปัญหาขึ้นในภายหลังก็เป็นได้ เข้าใจหรือไม่”“ขอรับคุณหนูใหญ่”ไป๋เสวี่ยไม่ใช่พวกที่ชอบแก้ปัญหา นางอยากจะป้องกันไม่ให้มีปัญหาเกิดขึ้นมากกว่า การดำรงชีวิตอยู่ภายใต้ความไม่ประมาทถือเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วหลังจากกล่าวเตือนเวรยามสองสามประโยคแล้ว ไป๋เสวี่ยก็ไม่รั้งอยู่ต่อและเดินเข้าจวนทันทีโดยมีจื่อซู่เดินตามไปเงียบ ๆที่นางไม่กล่าวเตือนพวกเขาทันทีต่อหน้าผู้คน เป็นเพราะนางไม่ได้ต้องการสร้างความอับอายให้เหล่าเวรยาม ต่อหน้าคนภายนอก นางเป็นเพียงแค่สตรีตัวเล็ก ๆ แม้ว่าผู้เป็นนายจะมีสิทธิ์ด่าทอ ลงโทษ หรือทำร้ายบ่าวของตนได้แต่ไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากสร้างความอับอายให้คนของตนเองต่อหน้าผู้ใดเช่นกัน เรื่องภายในเหตุใดจะต้องให้คนภายนอกรับรู้ด้วย นางไม่มีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้นเลยไป๋ซานเดินนำเมิ่งหลานและคนอื่น ๆ ผ่านม่านหมอกเข้ามาในจวนก่อน ยามเมื่อเขาเดินผ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด โดนความร่ำรวยฟาดใส่หน้า (1)
หลังจากที่ทุกคนได้รับแผ่นป้ายเรียบร้อยแล้ว ไป๋ซานก็เดินนำคนทั้งหมดมุ่งตรงมายังทางเข้าจวน เวรยามเมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่และคุณชายใหญ่กลับมาแล้วก็เร่งรุดมาทำความเคารพพิราบเวหาสัตว์วิญญาณระดับต่ำที่เหล่าเวรยามนำมาเลี้ยงได้ส่งเสียงร้องขับขานต้อนรับการกลับมาของเจ้าของจวนและแจ้งไปยังคนในจวนว่ายามนี้คุณหนูคุณชายของพวกเขาได้กลับมาแล้วพิราบเวหาเป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำที่มีอยู่มากในป่าร้อยอสูร เมิ่งหลานและคนอื่น ๆ เมื่อได้เห็นพิราบเวหา จึงไม่รู้สึกแปลกใจเท่าใดนัก เพราะจวนตระกูลไป๋อยู่ติดกับป่าร้อยอสูร คงไม่ใช่เรื่องแปลกหากจะได้เห็นพิราบเวหาที่นี่“คุณชายใหญ่ คุณหนูใหญ่” เวรยามทั้งหมดประสานมือทำความเคารพไป๋ซานและไป๋เสวี่ย เมื่อเจ้านายทั้งสองมาหยุดอยู่เบื้องหน้า“อืม” ไป๋ซานพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำแขกทั้งหมดผ่านม่านหมอกหนาทึบเข้าไปในจวน“เหตุใดพิราบเวหาจึงมีมากขึ้น” ไป๋เสวี่ยรั้งอยู่ด้านหลังสุดโดยมีจื่อซู่อยู่เคียงข้างในฐานะองครักษ์ประจำกายเมื่อทุกคนไปหมดแล้วนางจึงถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะคราก่อนที่เวรยามได้พิราบเวหามา เป็นเพรา
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ร่ำรวยเกินไปแล้ว (3)
ไป๋เสวี่ยยิ้มหวาน เมล็ดพันธุ์ส่วนมากที่เมิ่งหลานหามาล้วนแล้วแต่มีอยู่ในมิติจิต แต่การได้ทดลองปลูกเองถือเป็นความชอบมากกว่าเวลาว่างหากไม่ได้ฝึกปรือพลังยุทธ์ ฝึกปรุงยา อ่านตำรา หรือฝึกวรยุทธ์ นางมักจะใช้เวลาทั้งหมดของตนหมดไปกับการดูแลพืชพรรณต่าง ๆ ที่นางเป็นผู้ลงมือปลูกเองจนมันเติบใหญ่ขึ้นนี่เป็นความสามารถอย่างหนึ่งที่ติดตัวของไป๋เสวี่ยมา ไม่ว่านางจะปลูกสิ่งใดมันก็มักจะเติบโตเป็นอย่างดี เพราะเหตุนี้เวลาที่ได้เมล็ดพันธุ์ที่เล่าลือว่าปลูกยากนักหนามาลองปลูกดู ไป๋เสวี่ยยิ่งรู้สึกถึงความท้าทาย ยิ่งเป็นสมุนไพรพิษก็ยิ่งปลูกยาก ไป๋เสวี่ยจึงยินดีที่เมิ่งหลานจะหาเมล็ดพันธุ์สมุนไพรพิษมาให้นางต้องทราบก่อนว่าสมุนไพรพิษไม่ใช่สมุนไพรที่วางขายอยู่เกลื่อนตลาด เพราะพวกมันมีพิษ ทำให้ยากที่จะหาคนครอบครองได้เนื่องจากว่ามีหลายครั้งที่ผู้ใช้โอสถต้องตายตกไปเพราะสมุนไพรพิษที่ตนเองปลูกขึ้นมาแต่ถึงอย่างนั้นสมุนไพรพิษก็เป็นดั่งยารักษา หากสกัดพิษออกไปได้มันก็ไม่ต่างอันใดกับสมุนไพรชั้นเลิศที่เป็นส่วนผสมในการปรุงยาอีกทั้งยังสามารถนำพิษไปใช้ประโยชน์ได้อีกมากไป๋เสวี่ยปลูกสมุนไพรพิษเพราะความท้าทายและปลูกเพื่อให้เ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ร่ำรวยเกินไปแล้ว (2)
แต่หากสังเกตดี ๆ จะพบว่าพิษหายากทั้งหมดต่างเรียงกันเป็นระเบียบ ต่างจากพิษชนิดอื่น ๆ ราวกับว่ามีผู้นำมันมาจัดวางและที่สำคัญมีเพียงเส้นทางที่พวกเขากำลังเดินผ่านไปเท่านั้นที่ไม่มีพิษชนิดใดขวางกั้นอยู่เลยแม้แต่ต้นเดียว“ทางไปจวนตระกูลไป๋ช่างเสี่ยงอันตรายยิ่งนัก” หวังลู่เจ๋อเอ่ยพึมพำแม้เสียงของเขาจะไม่ดังมากนัก แต่ทุกคนก็ได้ยินสิ่งที่เขาพูดชัดเจน“นั่นสิ คราวก่อนที่ข้ามายังไม่มีพิษมากมายเช่นนี้เลย” เมิ่งหลานขานรับอย่างเห็นด้วย“เสวี่ยเอ๋อร์นำมาปลูกเล่น ๆ น่ะ ไม่มีอันตรายอันใด หากพวกเจ้ามาถูกทาง” ไป๋ซานเป็นคนคลายข้อสงสัยทั้งหมด แต่นั่นยิ่งทำให้ผู้ที่ได้ยินตกตะลึงมากกว่าเดิมอันใดคือนำมาปลูกเล่น ๆ ผู้ใดเขาปลูกพืชพิษเล่น ๆ กัน อันใดคือไม่เป็นอันตรายหากมาถูกทาง! แล้วหากมาไม่ถูกทางเล่า จะไม่ตายก่อนจะถึงจวนตระกูลไป๋รึ?อีกทั้งพิษอันตรายพวกนี้กลับได้มือเล็กของเด็กหญิงผู้หนึ่งเป็นผู้ปลูก!นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดท่านไม่ให้บุตรหลานของท่านปลูกสิ่งอื่น คนปกติที่ใดจะปลูกของพรรค์นี้กันเล่า!อันตราย...อันตรายยิ่งนัก“เพียงแค่ป้องกันจวนจากสัตว์อสูรและสัตว์วิญญาณเท่านั้นเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยที่ได้ยินบุรุ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ร่ำรวยเกินไปแล้ว (1)
กลุ่มของไป๋เสวี่ยเดินทางกลับจวนตระกูลไป๋อย่างไม่เร่งรีบเพราะยามนี้ทุกคนล้วนบาดเจ็บและคนที่บาดเจ็บหนักที่สุดก็คือหวังลู่เจ๋อกับจื่อซู่ โดยปกติแล้วกว่าพลังยุทธ์จะฟื้นคืนก็มักจะใช้เวลาหลายชั่วยาม คราแรกไป๋ซานคิดจะให้ทุกคนหยุดพัก เพื่อรอให้พลังทั้งหมดของพวกเขาฟื้นคืนกลับมาเสียก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อแต่ไป๋เสวี่ยไม่เห็นด้วย เพราะว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วทั้งป่า จะทำให้สัตว์วิญญาณทั้งหลายต่างคลุ้มคลั่ง ยามนี้รีบกลับจวนตระกูลไป๋ ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะมีโอสถที่ช่วยกันไม่ให้สัตว์วิญญาณเข้ามายุ่งวุ่นวายได้ แต่เหตุการณ์ในป่าร้อยอสูรนั้นมันวุ่นวายมากเกินไป ไป๋เสวี่ยไม่อยากเสี่ยงอยู่ต่อให้เกิดปัญหาใดที่คาดการณ์ไม่ถึงสุดท้ายแล้วคนทั้งหมดก็เห็นด้วย อีกหนึ่งเหตุผลที่พวกเขาไม่หยุดพัก เป็นเพราะว่าจวนตระกูลไป๋นั้นอยู่ที่ป่าร้อยอสูรชั้นนอก คงจะใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก ไว้ไปพักที่จวนตระกูลไป๋เลยทีเดียวจะดีกว่าครั้งแรกที่เส้าหว่านโจว ศิษย์จากสำนักจันทราและองครักษ์ตระกูลเมิ่งได้ยินว่าจวนตระกูลไป๋นั้นตั้งอยู่ในเขตป่าร้อยอสูรพวกเขาต่างก็ชะงัก นัยน์ตาฉายแววตื่นตะลึงระคนแปลกใจแม้
You May Also Like
ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.3K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.3K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.1K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.0K viewsหมดแรงรัก
ปกแดง499 viewsเกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม
ต้ายวี่332 viewsดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน
กัวซืออวี่77 viewsยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา453 views
