ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด のすべてのチャプター: チャプター 321 - チャプター 330

แม้ปกติแล้วคนที่ไร้พลังยุทธ์และไร้ซึ่งพลังธาตุ จะไม่อาจกินผลไม้วิญญาณได้ แต่หูเจียอิงนั้นต่างออกไป เพราะร่างกายของนางมีต่อมพิษอยู่ นี่เป็นสิ่งที่ช่วยทดแทนร่างกายที่ไม่มีพลังของนาง ไป๋เสวี่ยจะให้หูเจียอิงกินผลเมฆหวานแทนขนมก็คงจะไม่เป็นอันใดอีกประการผลเมฆหวานก็เป็นผลไม้วิญญาณระดับต่ำ นอกจากมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของหูเจียอิงแล้ว ไป๋เสวี่ยยังประหยัดมากกว่าปล่อยให้คุณหนูหูผู้นี้ได้กินขนมดอกกุ้ยของนางจนหมดสิ้นหูเจียอิงเมื่อเห็นผลเมฆหวานในมือของไป๋เสวี่ยก็มองตาไม่กะพริบ ร่างบางยกยิ้มที่มุมปากและยื่นผลเมฆหวานในมือให้กับหูเจียอิงไป ผลไม้วิญญาณจะช่วยให้หูเจียอิงอิ่มได้โดยง่าย อีกทั้งยังมีประโยชน์มากเพราะมันจะช่วยเปลี่ยนให้เด็กคนนี้สนใจผลเมฆหวานแทนที่จะเป็นนางอย่างไรเล่า“หือ ขนม?”“ผลไม้ แต่อร่อยเหมือนขนม กินเสียสิ”“กิน ๆ”พอได้ยินว่าเป็นผลไม้ที่เหมือนขนมหูเจียอิงก็รีบนำผลเมฆหวานเข้าปากไปโดยเร็ว เหมือนขนมก็คือขนมไยต้องเรียกผลไม้ หูเจียอิงไม่เข้าใจ แต่นางกินอย่างเอร็ดอร่อย และเลิกสนใจไป๋เสวี่ยอย่างที่ไป๋เสวี่ยต้องการ 

หูเจียอิงชะงักและทำจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นคล้ายลูกหมูและทันทีที่นางได้กลิ่นหอมหวานของขนมลอยออกมาจากภายในจวนตระกูลหู ดวงตาของเด็กน้อยก็เปล่งประกายสดใสทันทีทันใด“ไปเสียสิ ต่อจากนี้ไปเจ้าสามารถวิ่งเล่นได้เท่าที่ตัวเจ้าต้องการ” ไป๋เสวี่ยกล่าวต่อและเมื่อสิ้นคำของนาง หูเจียอิงก็เริ่มวิ่งตรงไปหาบิดามารดาที่รอคอยอยู่ เริ่มแรกนางก็ออกวิ่งช้า ๆ ด้วยกลัวว่าจะหลับใหลไปอีก แต่พอแน่ใจว่าตนไม่หลับไปจริง ๆ อย่างที่พี่สาวคนสวยพูด หูเจียอิงก็รีบวิ่งให้เร็วมากยิ่งขึ้นอืม วิ่งเร็วดุจดั่งหมูป่า ร่างเล็กที่ยามนี้ยังคงผอมบางแต่ตะกละยิ่งนัก วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของมารดาตนเองด้วยรอยยิ้มที่เต็มใบหน้า นางวิ่งได้แล้วจริง ๆ อีกทั้งนางยังได้กินขนมอีกด้วย หูเจียอิงคิดอย่างยินดี“อิงเอ๋อร์!” คนตระกูลหูเมื่อเห็นว่าหูเจียอิงสามารถวิ่งได้โดยที่อาการป่วยของนางไม่กำเริบจริง ๆ ก็กอดกันทั้งน้ำตาฮูหยินหูร้องไห้หนักที่สุด รองลงมาคือหูอี้เทียน หูเจียนน้ำตาซึมเล็กน้อย แต่ยังคงรักษากิริยาเอาไว้ได้ เช่นเดียวกับหูลี่ซงที่ดวงตาแดงก่ำแต่ไม่ยอมร่ำไห้ออกมาให้ผู

หลายวันก่อนในเกาะสายลมที่เงียบสงบมีข่าวลือว่ามีผู้ใช้โอสถเดินทางมาเยือนที่แห่งนี้ เพื่อรักษาอาการป่วยของคุณหนูหูที่ป่วยมาตั้งแต่กำเนิด แต่ข่าวลือแรกยังไม่ทันกระจ่างดี ไม่กี่วันต่อมาก็มีประกาศจากหูลี่ซง ประมุขตระกูลหูคนปัจจุบันว่าท่านผู้ใช้โอสถไป๋เสวี่ย ต้องการรับคนไปเป็นองครักษ์ ให้ผู้ที่สนใจมารวมตัวกันที่ลานหินกลางเกาะในอีกสามวันข้างหน้าในประกาศยังบอกอีกว่าทุกคนมีสิทธิ์เข้าร่วม แม้จะร่างกายพิการ หรือว่าไร้ซึ่งพลังก็สามารถมาร่วมการคัดเลือกครั้งนี้ได้ เพราะท่านผู้ใช้โอสถไป๋เสวี่ยไม่ปิดกั้น แต่มีข้อบังคับเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือต้องซื่อสัตย์ภักดีและไม่คิดคดทรยศหลายคนเมื่อได้เห็นประกาศก็ตื่นเต้นยิ่งนัก การได้ติดตามรับใช้ผู้ใช้โอสถ โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีมาง่าย ๆ พวกเขาจึงรีบร้อนเตรียมตัวกันทันทีแม้ว่าจะไม่รู้ว่าท่านผู้ใช้โอสถจะใช้วิธีใดคัดเลือกคน มีหลายคนต้องการติดตามผู้ใช้โอสถเพราะอยากรักษาอาการป่วยของตนเอง คนที่ไร้พลังเองก็ฮึกเหิม แม้ไร้พลังแต่หากได้รับใช้ผู้ใช้โอสถ ใครบ้างเล่าจะกล้าดูถูกแต่ก็มีบางส่วนที่ไม่ไว้ใจผู้ใช้โอสถคนนี้ เพราะไม่เชื่อว่าจะมีคนอยากจะได้คนชนชั้นต่ำที่ไร้

“จื่อซู่”“ขอรับคุณหนู”“ประลองฝีมือกับคุณชายหู”“ขอรับ” จื่อซู่รับคำอย่างไร้ซึ่งความสงสัย หากถามว่าผู้ใดรู้ใจไป๋เสวี่ยมากที่สุด ก็คงจะต้องตอบตามตรงว่าเป็นจื่อซู่ที่ไป๋เสวี่ยมอบหน้าที่นี้ให้จื่อซู่ ประการแรกเป็นเพราะระดับพลังของนางสูงกว่าหูเจียนมาก ถึงสู้กันไปอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ หูเจียนไม่ทันได้ประลองก็คงจะแพ้ไปแล้วดังนั้นนางจึงเลือกให้จื่อซู่เป็นผู้ประลองแทน ส่วนประการที่สองที่นางเลือกจื่อซู่ นั่นเป็นเพราะว่านอกจากจื่อซู่แล้ว ผู้อื่นย่อมไม่เหมาะสมจื่อถิงยามนี้มีพลังอยู่ในระดับสูง ส่วนเฟิ่งจิ่ว รายนั้นออมมือให้ผู้ใดไม่เป็น ไม่แน่ว่าหากเลือกเฟิ่งจิ่วอาจจะมีการเสียเลือดเสียเนื้อเกิดขึ้นจริง เพราะเป็นเช่นนี้ จื่อซู่จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด“จื่อซู่มีระดับพลังเทียบเท่าเจ้า หากชนะเขาได้เมื่อใดก็ค่อยมาประลองกับข้า” ไป๋เสวี่ยหันไปบอกหูเจียน ซึ่งหูเจียนเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธ“ขอรับ” เขาอยากจะสู้กับคนที่แข็งแกร่ง เพื่อให้ตัวเองแกร่งขึ้น จะเป็นผู้ใดก็ได้หูเจียนย่อมไม่ขัดข้องแล้วหลังจากนั้นบุรุษทั้งสองก็เริ่มประลองฝีมือกันอย่างจริงจัง ท่ามกลางดวงตาที่เปล่งประกายของหูเจียอิงและหูอี้เทียน

ร่างบางนั่งละเลียดชิมขนมหวานและน้ำชาอย่างไม่รีบร้อน จนในที่สุดขนมหวานตรงหน้าก็หมดลง พร้อมกับรถม้าที่มาจนถึงจุดมุ่งหมายพอดีการเดินทางมายังลานหินครั้งนี้ นอกจากไป๋เสวี่ยและคนของนางแล้ว ก็มีบุรุษตระกูลหูอันได้แก่หูลี่ซง หูเจียนและหูอี้เทียนติดตามมาด้วย ส่วนเด็กตะกละหูเจียอิงและฮูหยินหูนั้นไม่ได้มาเมื่อรถม้าหยุดลงจื่อซู่และเฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านนอกอยู่แล้วก็กระโดดลงมาเตรียมพร้อมปกป้องดูแลผู้เป็นนาย หลังจากนั้นไม่นานจื่อถิงก็ลงมาจากรถม้า และคนสุดท้ายที่ปรากฏกายออกมาก็คือไป๋เสวี่ยดวงตากลมโตที่แสนจะบริสุทธิ์ของไป๋เสวี่ย กวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณที่คล้ายกับกำลังเงียบสงัด แล้วนางก็ได้มองเห็นคนจำนวนมากที่บัดนี้กำลังมองตรงมาที่พวกนางด้วยความสนอกสนใจซึ่งพวกเขาทั้งหมดก็คือชาวบ้านบนเกาะสายลม เกือบทุกคนกำลังยืนนิ่งและไม่ยอมมีผู้ใดปริปากพูดออกมาสักคน เมื่อไป๋เสวี่ยปรากฏกาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่แม้ยามนี้บริเวณนี้จะมีคนอยู่มากมาย แต่กลับเงียบสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อส่วนชาวบ้านเหล่านี้นั้น พวกเขามารอดูผู้ใช้โอสถอยู่หลายชั่วยามแล้วเพราะความตื่นเต้นไม่ต่างกับการได้พบเจอบุคคลลึกลับในตำนาน ด้วยตัวตนของผู้ใช้โ