ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด のすべてのチャプター: チャプター 311 - チャプター 320

เท่านี้มันก็คุ้มค่าเสียจนเขามิจำเป็นจะต้องสนใจสายตาผู้ใดส่วนไป๋เสวี่ย นางกำลังจดจ่ออยู่กับหูเจียอิงจึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างใด ๆ เช่นกัน“ท่านไป๋เสวี่ย ถ้าเช่นนั้นแล้วคุณหนูเจียอิงป่วยเป็นโรคใดหรือขอรับ”คำถามนี้ไม่ใช่เพียงแค่ท่านหมอซ่งเท่านั้นที่อยากรู้ แต่บุรุษตระกูลหูทุกคนก็อยากจะรู้เช่นกัน ว่าตกลงแล้วอิงเอ๋อร์ป่วยเป็นโรคใดกันแน่“นี่มิใช่โรคภัยหรอก” ไป๋เสวี่ยพึมพำพร้อมลุกขึ้นยืน ก่อนจะละสายตาไปจากหูเจียอิง แล้วหันไปมองหูอี้เทียนแทน“ท่านไป๋เสวี่ย น้องสาวของข้าไม่ได้ป่วยหรือขอรับ จะเป็นไปได้อย่างไร” หูอี้เทียนถามด้วยความสับสน ตกลงว่าน้องสาวของเขาไม่ได้ป่วยไข้หรือ แล้วเหตุใดนางจึงเป็นเช่นนี้กัน“จะกล่าวว่าน้องสาวของเจ้าทั้งโชคดีและโชคร้ายก็ได้” “หมายความว่าอย่างไรกันแน่” ในที่สุดหูลี่ซงก็เป็นฝ่ายถามขึ้นมาบ้าง เพราะเขาไม่อาจทนรอต่อไปได้อีกแล้วหูลี่ซงอยากรู้ว่าบุตรสาวของตนแท้จริงแล้วเป็นอันใดกันแน่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้และที่สำคัญสิ่งที่หูเจียอิงเป็นมันสามารถรักษาได้หรือไม่“ในร่างกายของคุณหนูหูมี

คำพูดที่แสนจะกดดันคนอื่นเช่นนี้หากไม่ใช่ไป๋เสวี่ย ก็เกรงว่าคงจะไม่มีผู้ใดกล้าพูดมันออกมาอย่างแน่นอนหูลี่ซงเงยหน้าขึ้นมองไป๋เสวี่ยอีกครั้ง วิธีการรักษาที่ไม่เคยได้ยินกับชีวิตของบุตรสาวที่ต้องนำมาเดิมพัน แค่เพียงคิดหัวใจของหูลี่ซงก็แทบจะแหลกสลายอยู่แล้วแต่เพราะตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกใดเหลืออยู่เลย หากอยากให้หูเจียอิงรอด ก็คงจะต้องลองเสี่ยงดูเท่านั้น แม้จะรู้จักไป๋เสวี่ยได้ไม่นาน แต่นางก็เป็นถึงผู้ใช้โอสถระดับเทพ หาใช่คนธรรมดาที่ต้องมาร้องขอเพื่อรักษาผู้ใด หูลี่ซงมั่นใจว่าผู้ที่ต้องการให้ผู้ใช้โอสถระดับเทพรักษาโรคให้ย่อมมีมากจนไม่อาจนับได้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ทุกคนย่อมรู้ดีว่าการปลูกสมุนไพรว่ายากแล้ว การเป็นหมอกลับยากยิ่งกว่า แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการปรุงยา เพราะมีเพียงผู้ที่ถือครองธาตุพฤกษาเท่านั้นที่จะปรุงโอสถออกมาได้เพราะเหตุนี้ผู้ใช้โอสถส่วนมากจึงมุ่งเน้นไปที่การปรุงยาและศึกษาสมุนไพร จะมีก็เพียงส่วนน้อยที่จะศึกษาร่างกายมนุษย์ควบคู่ไปด้วย เพราะการศึกษาเรื่องทั้งสองพร้อมกันนั้นยากยิ่งนัก และไม่เคยมีผู้ใดทำได้มาก่อน หรืออาจจะมี แต่คนเหล่านั้นก็คงจะ

หูลี่ซงนิ่งเงียบ ก่อนจะหันไปมองหน้าบุตรชายคนโต ซึ่งยามนี้หูเจียนก็กำลังมองผู้เป็นบิดาอยู่เช่นกันเขาได้ยินสิ่งที่ไป๋เสวี่ยพูดอย่างชัดเจน และรู้ดีว่าที่ที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นมากที่สุดภายในเกาะสายลมแห่งนี้อยู่ที่ใด เพียงแต่ว่าเรื่องนี้เป็นความลับ หากไม่ใช่คนที่เข้าร่วมเป็นกองกำลังของเกาะ ก็ไม่อาจจะรู้เรื่องนี้ได้“เสี่ยวเจียน”“ขอรับท่านพ่อ”“พาน้องไป”หูเจียนมองหน้าบิดาเมื่อได้ยินคำสั่ง ก่อนจะพยักหน้าลงอย่างเชื่องช้าในตอนนี้หูลี่ซงได้เลือกแล้ว หูเจียนเองก็ไม่ขัดข้องอันใด ไม่ใช่เพียงแค่หวังจะให้น้องสาวของตนมีชีวิตรอด แต่ลึก ๆ ในใจของเขานั้น เขาไว้ใจไป๋เสวี่ยพอสมควรสตรีที่พึ่งจะได้พบหน้ากันเพียงไม่นานคนนี้ เขาเองไม่อาจบอกได้ว่าเพราะเหตุใด แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจ คือความรู้สึกที่ไว้ใจนาง มันไม่ผิดไปอย่างแน่นอน ไป๋เสวี่ยมองสำรวจไปรอบด้านอย่างใจเย็น ในสถานที่ที่หูเจียนนำทางนางมาพร้อมกับหูเจียอิง พวกเขาเรียกขานมันว่า ‘พื้นที่ลับ’พื้นที่ลับของตระกูลหู เป็นถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใต้พื้นดินของค่ายฝึกฝนของเหล่ากองกำลังข

ใบหน้าของไป๋เสวี่ยเริ่มซีดขาว แต่นางก็ไม่ได้เป็นอันใดมากนักและยังคงมุ่งมั่นอยู่กับการรักษาต่อไป จนในที่สุดต่อมพิษก็เริ่มมีปฏิกิริยาก้อนสีดำที่ถูกปกคลุมด้วยพลังของไป๋เสวี่ย ค่อย ๆ ขยับไปตามทิศทางที่นางต้องการและกำหนด ไป๋เสวี่ยได้เลือกบริเวณที่จะให้ต่อมพิษอยู่แล้ว นางจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยแล้วในที่สุดต่อมพิษก็หยุดลงตรงจุดที่ไป๋เสวี่ยต้องการ นางตรวจดูความเรียบร้อยอีกรอบ และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ไป๋เสวี่ยก็ดึงพลังของตนเองคืนกลับมา และมอบโอสถฟื้นฟูให้แก่หูเจียอิงอีกหนึ่งเม็ด เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น“นางหายดีแล้ว” ไป๋เสวี่ยหันไปมองหูเจียนที่รออยู่และเอ่ยออกมาชะงักสำหรับหูเจียนนั้น เขายืนรออยู่ทั้งวันจนไม่ได้พัก แต่ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงของไป๋เสวี่ยซึ่งเป็นดั่งเสียงจากสวรรค์ ที่ช่วยให้ความตึงเครียดทั้งหมดที่ตนเคยมีได้มลายหายไป“หากให้นางอยู่พักที่นี่ อีกสองหรือสามวันนางก็จะฟื้น แต่หากให้นางกลับไปพักที่เรือนนอนของนาง ไม่แน่ว่าอาจจะใช้เวลาประมาณเจ็ดวันก็ได้นางจึงจะตื่นขึ้นมา” ไป๋เสวี่ยพูดต่อ โดยไม่

ผ่านมาแล้วสองวันที่เฝ้าดูอาการของหูเจียอิง ยามนี้ร่างเล็กของเด็กน้อยดูดีขึ้นมาก เพราะนางได้รับทั้งพลังวิญญาณและโอสถฟื้นฟูจากไป๋เสวี่ย อีกทั้งไป๋เสวี่ยยังป้อนน้ำวารีพิสุทธิ์ให้หูเจียอิงอยู่ตลอดสองวันนี้ ทำให้ร่างกายที่เคยซูบผอมจนเห็นกระดูก กลับมามีเนื้อมีหนังมากยิ่งขึ้น ไม่ได้ดูอมโรคดังเช่นวันแรกที่ไป๋เสวี่ยได้พบกับหูเจียอิงส่วนอาการของฮูหยินหู ร่างกายของนางมิได้ต้องพิษอย่างเช่นที่ไป๋เสวี่ยคาดการณ์เอาไว้ เพียงแต่ความอ่อนล้าและจิตใจที่ปั่นป่วนเพราะความกังวลใจ ทำให้นางอ่อนแรงลงโชคยังดีที่ได้โอสถฟื้นฟูของไป๋เสวี่ยเข้าไปช่วยรักษาร่างกายที่ทรุดโทรม ทำให้ตอนนี้ฮูหยินหูร่างกายดีขึ้นและฟื้นขึ้นมาแล้วต่อจากนี้ก็เหลือแค่รอเวลาให้หูเจียอิงฟื้นคืนกลับมาก็พอ ซึ่งไป๋เสวี่ยคาดว่าคงอีกไม่นานนัก ระหว่างสองวันนี้ แม้ไป๋เสวี่ยจะต้องเฝ้าอยู่ข้างกายของหูเจียอิงไม่ห่าง แต่นางก็ได้ส่งให้เสี่ยวฮวนออกไปสืบความเกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ ภายนอกถ้ำแห่งนี้มาให้แล้วด้วยตอนนี้เสี่ยวฮวนเป็นถึงสัตว์วิญญาณระดับเทวะการจะรับรู้ถึงตัวตนของเสี่ยวฮวนนั้นคงจะเ