ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด のすべてのチャプター: チャプター 331 - チャプター 340

หูลี่ซงไม่มีหน้าที่ไปบังคับกะเกณฑ์ผู้ใด เพียงแต่ว่า หากจากไปแล้ว คงไม่อาจจะให้กลับมาที่เกาะสายลมได้อีกเป็นครั้งที่สอง ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของคนในเกาะสายลมนั่นเองซึ่งไป๋เสวี่ยก็เข้าใจดีแต่นางคงจะพาทุกคนกลับไปไม่ได้ แม้ว่าเสี่ยวหงจะตัวใหญ่ แต่อย่างมากก็สามารถพาคนกลับไปได้แค่เพียงห้าสิบคนเท่านั้น ไป๋เสวี่ยไม่อยากจะพึ่งพาเหยี่ยวเพลิงตัวอื่น แม้ว่าสัตว์วิญญาณจำนวนมากในมิติจิตจะเชื่อฟังคำสั่งของนาง แต่ไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากจะใช้งานสัตว์ที่ไม่ใช่สัตว์ในพันธสัญญาอยู่ดี“ดี เช่นนั้นข้าเลือกเจ้า เจ้า...แล้วก็เจ้า”เมื่อได้ยินคำตอบจากทุกคนชัดเจน ไป๋เสวี่ยก็มองไปยังคนที่ตนเลือกตามสัญชาตญาณ ส่วนพวกที่มีนัยน์ตากลิ้งกลอกไม่น่าไว้ใจ ไป๋เสวี่ยตัดทิ้งไปเป็นกลุ่มแรก ๆ“ท่าน...เหตุใดจึงไม่ทดสอบพวกข้าเลยขอรับ?” ผู้เฒ่าคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งมากชายชราคนนี้ผอมแห้งจนหนังแทบจะติดกระดูก เรือนผมมีสีขาวโพลน เนื้อตัวมีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัว ที่มากกว่านั้นคือเขายังมีท่าทางดูแก่ชรากว่าไป๋หลิงที่มีอายุราวร้อยปีเสียอีกและชายชราผู้

เพราะเขาน่าจะหลบซ่อนตัวมากกว่าจะออกไปเปิดเผยตัวตนให้ต้องถูกตามจับ จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอีกครั้ง หรือถิงฟงต้องการใช้นางเป็นโล่กำบังกัน? หึ สิ้นคิด“หากข้าเป็นคนของขุมอำนาจ เจ้าคงจะตายไปแล้วล่ะ...ถิงฟง” ไป๋เสวี่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและปรายตามองบุรุษเบื้องหน้าเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่มีค่าให้นางต้องสนทนาด้วย“!” ถิงฟงมองไป๋เสวี่ยอย่างตื่นตระหนก เพราะไม่คิดว่าไป๋เสวี่ยจะรู้จักตน“ตกใจรึ หรือว่าเจ้าไม่คิดว่าข้าจะรู้จักเจ้า?”“เจ้า เจ้า”“ใบประกาศจับของเจ้ากระจายไปทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ความชั่วช้าสามานย์ของเจ้านั้นยาวเหยียดเสียจนเขียนบรรยายออกมาไม่หมด แต่ความชั่วของเจ้าที่เด่นชัดที่สุดสำหรับข้าไม่ใช่เรื่องที่เจ้าร่วมมือกับขุมอำนาจเพื่อปล้นชิงข้าวของผู้อื่น จนทำให้ผู้ใช้โอสถคนนั้นต้องตายไป”“แต่เป็นการที่เจ้าจับเด็กบริสุทธิ์หลายคนที่อ่อนแอ ไร้หนทางสู้และไร้ซึ่งพลังเอาไว้ และบังคับให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายพวกนั้น”“ภายใต้ชื่อของโรงเตี๊ยมวิมานราตรี มีเด็กกี่คนที่ต้องจบชีวิตลงที่นั่นกันถิงฟง แล้วเช่นนี

เหล่าชาวบ้านที่มามุงดูพอเห็นว่าคนที่เข้าร่วมการคัดเลือกได้รับโอสถล้ำค่ามาเป็นของตอบแทน พวกเขาต่างก็ทำได้แค่เพียงมองตามอย่างอิจฉาและผิดหวัง หากพวกเขาเข้าร่วมการคัดเลือก ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับโอสถล้ำค่ามาไว้ในครอบครองก็ได้ผู้อาวุโสบางคนที่เตรียมจะลงโทษบุตรหลานที่ขัดคำสั่งของตนและแอบมาลงชื่อเข้าร่วมการคัดเลือก ต่างก็กลืนคำพูดลงคอจนหมดสิ้น ก็ผู้ใดใช้ให้ไป๋เสวี่ยมอบโอสถล้ำค่ามากเช่นนี้ให้กับพวกเขากันเล่าได้รับของตอบแทนเช่นนี้ แล้วพวกเขาจะกล้าพูดคำใดได้อีกและเมื่อการคัดเลือกจบลง ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับเรือนตน แต่ก็ยังมีคนที่ยังคงรั้งอยู่ เพื่อดูว่าไป๋เสวี่ยจะทำสิ่งใดกับคนที่นางได้คัดเลือกไปไป๋เสวี่ยมองหน้าคนทั้งสี่สิบเก้าที่นางคัดเลือกมา คนที่แก่ที่สุดคือชายชราที่กล้าถามคำถามกับไป๋เสวี่ยผู้นั้นส่วนคนที่เด็กที่สุดมีอายุเพียงห้าปีและไร้ซึ่งพลัง คาดว่าเด็กคนนี้คงจะพึ่งผ่านวันเกิดมาได้ไม่นาน“จื่อซู่ มอบแผ่นป้าย”“ขอรับคุณหนู” เมื่อได้ยินคำสั่ง จื่อซู่ก็เรียกเอาแผ่นป้ายออกมาจากแหวนมิติทั้งสี่สิบเก้าอันและนำไปมอบให้กับผู้ที่ผ่านการคัดเ

ไป๋เสวี่ยไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ และไม่มีความจำเป็นใดให้นางต้องอธิบายอยู่แล้ว เพราะไป๋เสวี่ยไม่ได้สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของผู้อื่นมากถึงเพียงนั้น หากไม่ใช่คนที่นางให้ความสำคัญนางก็ไม่จำเป็นต้องให้ค่า“ท่านไป๋เสวี่ย” หูเจียนเรียกไป๋เสวี่ยเมื่อทุกคนจากไปจนหมดแล้ว“?”“ท่านจะไปแล้วหรือขอรับ”“ใช่” ไป๋เสวี่ยผงกศีรษะ นางมองเห็นนัยน์ตาที่วูบไหวและเต็มไปด้วยความผิดหวังของหูเจียนเมื่อได้ยินคำตอบนั้น“ไม่อยากให้ข้าไปหรือ?” ไป๋เสวี่ยถามต่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกกับนางในเชิงที่บุรุษมีต่อสตรี เพราะหลายครั้งหลายคราที่หูเจียนลอบมองมา สายตาของเขาก็มีเพียงแค่ความเคารพและนับถือนางอยู่ในนั้นเท่านั้น“อิงเอ๋อร์กับเสี่ยวเทียนชอบท่านมาก” หูเจียนตอบกลับเสียงแผ่ว เขาเองก็ชอบไป๋เสวี่ยแต่ไม่กล้าพูดออกมา ด้วยกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจความรู้สึกของเขาผิดไปแม้ยามนี้เขาจะดูโตกว่าไป๋เสวี่ย แต่หากได้ลองใกล้ชิดไป๋เสวี่ยจริง ๆ จะรู้ได้ทันทีว่าคนที่โตกว่าย่อมต้องเป็นนาง หูเจียนเองก็เป็นอีกคนที่อยากจะเรียกไป๋เสวี่ยว่าพี่สาวและรู้สึกว่าตนเป็นเด็กยามได้อยู่ก

“รู้หรือไม่ว่ามันมาหาข้าเพราะเหตุใด” ไป๋เสวี่ยถามขึ้นแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความรู้สึกมืดมนยิ่งนัก แม้ว่ายามนี้จะเป็นเวลากลางวันก็ตาม‘นายหญิงพวกสัตว์วิญญาณสายเลือดผสมเข้าใจยากมากขอรับ’ เรื่องนี้เสี่ยวฮวนก็จนปัญญา แต่หากว่าสัตว์วิญญาณตัวนี้ไม่ได้มาดี เสี่ยวฮวนก็พร้อมที่จะสู้เช่นกัน“อืม ข้าเข้าใจแล้ว หากมาหาข้า เช่นนั้นก็มาดูกันว่ามันต้องการสิ่งใด”สัตว์วิญญาณสายเลือดผสม เกิดมาจากการผสมพันธุ์ที่ข้ามเผ่าพันธุ์ ในตัวของพวกมันจะมีสายเลือดสองสายไหลวนอยู่ บางตัวก็อาจจะมีถึงสามและสี่สายสัตว์วิญญาณสายเลือดผสมนั้นมีอยู่ไม่เยอะมาก เช่นเดียวกับสัตว์วิญญาณสายเลือดบริสุทธิ์ เพราะทั้งสองเผ่าพันธุ์นี้ มักจะมีปัญหาเรื่องการมีลูกยาก แตกต่างจากสัตว์วิญญาณทั่วไป ที่มีสายเลือดที่ธรรมดาสามัญ ทำให้พวกมันไม่มีปัญหาในเรื่องนี้ในตำราโบราณเคยกล่าวเอาไว้ว่าเคยมีสงครามระหว่างสัตว์วิญญาณทั้งสองเผ่าพันธุ์มาก่อน ในครั้งนั้นทั้งสัตว์วิญญาณสายเลือดบริสุทธิ์และสัตว์วิญญาณสายเลือดผสม ต่างก็บาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ที่แย่ที่สุดคือในสงครามครั้งนั้น