วิศวะเมียเด็ก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

"เอาเสื้อตัวนี้คลุมไว้ก่อนครับ"เซลีนมองแจ็กเก็ตในมือเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสื้อ"แล้วคุณล่ะ?""ผมไม่เป็นไรครับ""แต่ถ้าให้ฉัน แล้วคุณจะใส่อะไร?""ผมเป็นคนทำเสื้อคุณเปียกเอง จะให้ยืนดูเฉยๆ ได้ยังไงครับ"ชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆ พลางส่ายหน้า มีนารับแจ็กเก็ตมาจากเขาแล้วรีบคลุมให้เซลีนทันที"ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยก็ยังมีความรับผิดชอบ""ต้องขอโทษจริงๆ ครับ"เซลีนถอนหายใจ ก่อนจะมองเสื้อแจ็กเก็ตที่คลุมตัวอยู่แล้วพยักหน้าเบาๆ"ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่คราวหน้าก็เดินช้าลงหน่อยแล้วกัน""ครับ คราวหน้าผมจะระวังมากกว่านี้"ชายหนุ่มรีบพยักหน้ารัวๆ มีนามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปกระซิบกับเซลีน"อย่างน้อยก็เจอคนมีความรับผิดชอบนะแก""เอาเป็นว่าขอบคุณสำหรับเสื้อนะคะ เดี๋ยวฉันซักแล้วจะเอามาคืน""ไม่ต้องก็ได้ครับ""ไม่ได้ค่ะ คุณให้ยืม ฉันก็ต้องคืน""งั้น...ก็ได้ครับ" ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางทั้งสามคนวิ่งจนมาถึงลานกิจกรรม ภาพตรงหน้าคือรุ่นน้องปีหนึ่งนั่งเรียงแถวหน้ากระดานกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีนาและชายหนุ่มคนนั้นแทรกตัวเข้าไปนั่งลงในแถวได้ทันเวลาพอดี มีนารีบหั

เมื่อรุ่นพี่ระเบียบซาลง ความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลาย เปิดทางให้กลุ่มรุ่นพี่ฝ่ายสันทนาการเข้ามาคุมบรรยากาศต่อหญิงสาวสี่คนก้าวขึ้นมายืนด้านหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใส และท่าทางกระฉับกระเฉง แต่ละคนเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองเพื่อละลายพฤติกรรมรุ่นน้องพวกเธอเริ่มชี้แจงถึงกำหนดการกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ ซึ่งจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า แม้จะย้ำชัดเจนว่ายังไม่มีมติสรุปเรื่องสถานที่แน่ชัดก็ตาม"นี่แก..." มีนายื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเซลีนเบาๆ "ฉันว่านะ ไม่พ้นทะเลชัวร์ เหมือนปีก่อนๆ ไง มหาลัยไหนก็ชอบพาไปทะเลทั้งนั้นแหละ""อาจจะไม่ใช่ก็ได้มั้ง""แล้วแกอยากไปไหนอ่ะ?" มีนายิ้มกริ่มก่อนเอ่ยถามต่อเซลีนหลุดยิ้มบางๆ สายตามองตรงไปข้างหน้าพลางตอบเสียงเรียบ"เลือกได้ด้วยเหรอว่าอยากไปไหน?""เอ้า ก็เผื่อพี่เขาเปิดให้โหวตไงแก ไม่แน่นะ ปีนี้เราอาจจะได้ไปที่ที่อยากไปจริงๆ ก็ได้" มีนาหัวเราะคิกคัก"ฝันไปเถอะ" เซลีนส่ายหน้าช้าๆ "รุ่นพี่เขาก็คงเลือกที่ที่ตัวเองอยากไปเที่ยวมากกว่านั่นแหละ จะมานั่งถามความเห็นพวกเราทำไม"มีนาชะงัก คิดตามคำตอบเพื่อนรักแล้วพยักหน้าเห็นพ้อง"เออว่ะ จริงของแก..."เวลาล่วงเลยไปจนกระท

เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลงมากระทบหน้าตึกคณะ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับหม่นหมองไร้ชีวิตชีวาดวงตากลมโตบวมช้ำและแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ผลพวงมาจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน จนกระทั่งฟ้าสาง เธอทำได้เพียงฝืนพาร่างอันอ่อนล้า ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาเรียนตามหน้าที่"ลีน! แกไปทำอะไรมาเนี่ย?!"เสียงของมีนา ร้องทักขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพเพื่อนรัก ที่ก้าวเท้าลงจากรถด้วยท่าทางอิดโรยราวกับร่างไร้วิญญาณ ผิวหน้าขาวผ่องดูซีดเซียว ขอบตาคล้ำอย่างคนอดนอน"ฉัน... ไม่ได้นอน นอนไม่หลับเลย" เซลีนฝืนยิ้มบาง พลางหลุบสายตาลงต่ำ "ในหัวมันมีเรื่องให้คิดเยอะแยะไปหมด"มีนามองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความสงสารและเป็นห่วงจับใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องที่ทำให้เซลีนเป็นหนักขนาดนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องความรัก ทว่าในฐานะเพื่อน เธอเลือกที่จะไม่เซ้าซี้หรือคาดคั้น"งั้นวันนี้ไหวไหมแก ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาล""ไหวสิ... แค่คาบเช้าเอง สบายมาก"มีนาไม่ได้ซักไซ้ต่อ ทำเพียงบีบมือให้กำลังใจและคอยดูแลอยู่ข้างๆ ไม่ห่างทั้งสองคนพากันเดินขึ้นตึกเรียน เซลีนเปิดสมุดจดค้างไว้ แต่สายตากลับเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหม

โรมันที่ได้ยินดังนั้น ก็หันไปจ้องหน้าเดี่ยวทันที คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงสั่ง คล้ายจะบอกว่า หาวิธีให้กูไปส่งให้ได้ ไม่งั้นพวกมึงตาย! เดี่ยวสะดุ้ง เมื่อเห็นสายตาของเจ้านาย"เอ่อ... คุณลีนครับ! ทางออกจากซอยนี้มันเปลี่ยวมากเลยนะครับ แท็กซี่ก็ไม่มีผ่านเข้ามาเลย เดินออกไปมันอันตรายมากครับ... พอดีผมยังไม่ว่างไปส่ง งั้น... ให้คุณลูกค้าท่านนี้ช่วยไปส่งปากทางไหมครับ? ทางเดียวกันพอดีเลย""ไม่ต้องค่ะ ลีนเรียกแกร็บหรือเดินออกไปเองได้ ไม่รบกวนใครดีกว่า" เซลีนปฏิเสธเสียงแข็งอย่างไม่ไยดีเดี่ยวหน้าซีดเผือด รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากมีนา โรมันเองก็ส่งสายตากดดันมาที่เธอ จนมีนาเริ่มทำตัวไม่ถูก หญิงสาวจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ"เอ่อ... ฉันยังไงก็ได้นะแก ถ้าพี่เขาผ่านไปทางนั้น...""มีนนน!" เซลีนหันไปเอ็ดเพื่อน ก่อนจะหันมามองข้ามหัวโรมัน "ลีนจะกลับเองค่ะ ไม่ต้องให้ใครไปส่งทั้งนั้น"พูดจบ เซลีนก็ดึงแขนมีนาแล้วหมุนตัวเพื่อเดินหนี ท่าทีรังเกียจและหมางเมินนั้น ทำให้โรมันใจหาย แววตาของเขาตัดพ้อและเจ็บปวดทว่าความต้องการที่จะปกป้องและอยู่ใกล้เธอมันมีมากกว่า เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะเดินขึ้นไปดักหน้าพวกเธอไว้ทัน

พอโรมันเดินกลับมาที่โต๊ะ สงครามกับเรย์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เมื่อเห็นรอยช้ำกับเลือดสดๆ ที่ยังซึมอยู่ตรงมุมปากของเพื่อนสนิท"ไปโดนหมาตัวไหนฟัดมาวะไอ้โรม?" เรย์ถามขึ้นทว่าโรมันกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง ชายหนุ่มนั่งนิ่ง คว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกต่อหน้าตาเฉย สงครามเหลือบมองสภาพเลือดกลบปากของเพื่อนแล้วแอบสะกิดแขนเรย์เบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงเตือน"ช่างแม่งเถอะ... ปล่อยมัน มึงถามตอนนี้ก็ไม่ได้คำตอบหรอก"หลังจากนั้น โรมันก็ก้มหน้าก้มตาเทเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า จนเวลาล่วงเลยไปดึกดื่น ปริมาณแอลกอฮอล์ที่กรอกลงกระเพาะหนักหน่วง บวกกับความเครียดในหัวทำให้คนคอแข็งอย่างเขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ อาการเมาเข้าครอบงำจนตาเริ่มปรือ และก้าวขาแทบไม่ไหว สุดท้ายเพื่อนรักทั้งสองคนเลยต้องช่วยกันหิ้วปีกพยุงร่างสูงโซซัดโซเซออกจากผับแต่พอพ้นประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าออกมา ลมดึกที่พัดวูบเข้ามาปะทะหน้าก็ต้องชะงักไป พร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันตากลุ่มวัยรุ่นและชายฉกรรจ์เกือบยี่สิบคนยืนออดักหน้าผับเป็นแถวหน้ากระดาน ในมือแต่ละคนถืออาวุธครบมือ ทั้งไม้เบสบอล ท่อนเหล็ก และมีดพกสั้น ท่าทางคุกคามพร้อมเปิ