เข้าสู่ระบบโรมันโน้มตัวลงมาทาบทับร่างบอบบางอย่างช้าๆ แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเบียดแนบชิดกับทรวดทรงอวบอิ่มจนแทบไม่เหลือช่องว่างปลายนิ้วหนาลูบไล้ไปตามแนวสีข้าง ปลุกเร้าความร้อนผ่าวให้แล่นพล่านไปทั่วผิวกายเนียนละเอียด ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะก้มลงซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้าหาทรวงอกอวบสล้าง ริมฝีปากหยักอุ่นจัดอ้ารับยอดปทุมถันสีหวานเข้าไปในโพรงปาก พร้อมกับดูดดึงและตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าอย่างหิวกระหาย"อ๊ะ... อ๊า... เฮียโรม..."เซลีนหลุดเสียงครางหวานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สองมือน้อยเลื่อนขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่มของเขาไว้แน่น ร่างกายแอ่นโค้งขึ้นโดยสัญชาตญาณ เพื่อเปิดทางให้คนตัวโตได้ละเลงลิ้นและปรนเปรอได้อย่างถนัดถี่เสียงดูดดึงอันฉ่ำชื้นดังแว่วสะท้อนก้องทั่วห้องนอน ความต้องการดิบในอกของโรมันพุ่งสูงขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ดวงตาสีเทาจางปรือเยิ้มฉายแววเจ้าเล่ห์ ทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ"ก่อนจะไปให้พวกรุ่นพี่ที่ค่ายรับน้อง... วันนี้ต้องให้เฮียรับน้องคนดีก่อนนะครับ""เฮียโรมคนบ้า!" เซลีนส่งค้อนให้ทั้งที่ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้ มือบางฟาดลงบนแผ่นหลังกว้างเบาๆ"...""พูดจาอะไรน
ตอนที่47 เอาแต่ใจหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แผลของโรมันค่อยๆ สมานตัวดีขึ้นตามลำดับ จากที่ต้องเทียวไปล้างแผลที่โรงพยาบาลแทบทุกวัน จนถึงตอนนี้ ปากแผลทั้งบนศีรษะและหน้าท้องปิดสนิท เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นจางๆแม้ช่วงก่อนหน้าร่างกายจะไม่สมบูรณ์เต็มที่ แต่ความเอาแต่ใจของเขาก็ไม่เคยลดละลงเลยแม้แต่น้อย แทบจะทุกคืนที่อยู่ด้วยกัน เขาก็จะหาเรื่องเข้ามาคลอเคลียไม่ยอมห่างภายในห้องนอน เซลีนกำลังนั่งพับเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก เธอจัดเตรียมสัมภาระสำหรับทั้งของตัวเองและของเขา วันนี้เป็นวันแรกที่คณะจัดกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ ที่ทะเล โรมันในฐานะรุ่นพี่ต้องออกไปมหาลัยตั้งแต่เช้า เพื่อเตรียมสถานที่และขนย้ายอุปกรณ์แกร๊ก...ยังไม่ทันที่เซลีนจะรูดซิปปิดกระเป๋า ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก โรมันก้าวเข้ามาในห้อง นัยน์ตาสีเทาจางกวาดมองสัมภาระบนพื้นก่อนจะเอ่ยปากถาม"เก็บของเสร็จยัง""เสร็จพอดีเลยค่ะ" เซลีนเงยหน้าตอบโรมันอยู่ในชุดเสื้อสตาฟสีดำ กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งและกล้ามเนื้อให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมสันและลำคอแกร่ง เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อย
เซลีนนอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างหนา ร่างกายหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกพายุหมุนพัดไปหลายตลบ เขาปรนเปรอและตักตวงจากเธอจนแทบจะขาดอากาศหายใจใบหน้าหวานแดงก่ำ ปอยผมเปียกชื้นแนบไปกับขมับเนียน โรมันกดจูบลงบนขมับบางอย่างแสนรัก มือหนาลูบไล้เส้นผมของเธออย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักพร่ำบอกคำว่ารักซ้ำๆ อยู่ข้างหูไม่ยอมห่าง"พี่รักหนู... รักที่สุดเลยครับ""อื้อ... พอแล้วค่ะ พี่โรมขยับออกไปก่อน ลีนหนัก..." เซลีนครางประท้วงเสียงแผ่ว สองมือดันแผงอกแกร่งเบาๆ ให้เขาถอยห่างทว่าจังหวะที่ดันตัวออก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น...ผ้ากอซสีขาวตรงหน้าท้องของเขาบัดนี้ถูกย้อมไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน รอยเย็บสดๆ ปริแตกจนของเหลวสีสดเริ่มซึมทะลักออกมาเป็นวงกว้าง"...""กรี๊ด! พี่โรม!" เซลีนตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอรีบออกแรงผลักเขาออกทันทีอย่างลืมตัว"...""เลือด! เลือดพี่ไหล"ร่างบางรีบถดตัวถอยออกมา นั่งคุกเข่าจ้องมองแผลตรงหน้าท้องแกร่งด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นไปหมด ทว่าคนเจ็บอย่างโรมันกลับเพียงแค่ก้มลงมองรอยเลือดที่ซึมเปื้อนหน้าท้องตัวเองนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ห
มือหนาเลื่อนลงไปแตะแผ่นหลังบาง แล้วกดเบาๆ ให้เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้า สองมือน้อยของเซลีนต้องยันขอบอ่างล้างหน้าไว้เพื่อพยุงตัว ท่าทางที่เปิดเปลือยทำให้ร่างกายส่วนล่างแอ่นรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่อาจเลี่ยง"อ้าขาออกอีกนิดสิคะคนดี..."เสียงทุ้มพร่ากระซิบสั่งชิดแผ่นหลัง เซลีนหน้าร้อนผ่าว ขยับเรียวขาแยกออกจากกันตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย ลมหายใจร้อนระอุของโรมันเป่ารดผิวเนียนจนเธอสะท้านไปทั้งร่าง แก่นกายขนาดใหญ่ที่ตื่นตัวเต็มที่ ดุนดันเข้าหาความคับแคบอย่างช้าๆ"อ๊ะ... พี่โรม..."เซลีนหลุดเสียงครางแผ่วพร้อมกับสะดุ้งตัว เกร็งสะโพกหนีเล็กน้อยเพราะความคับแน่นและไร้การเบิกร่องล่วงหน้า ทำให้ความรู้สึกเจ็บแล่นปราดขึ้นมาในวินาทีแรกทว่าโรมันไม่ปล่อยให้เธอถอยหนี แขนแกร่งข้างหนึ่งสอดเข้าโอบรัดเอวคอดไว้แน่น อีกมือหนึ่งจับสะโพกมนไว้มั่น ก่อนจะค่อยๆ ดันกายแทรกผ่านความคับแน่นเข้าไปทีละนิด"ซี้ด... อย่าเกร็งสิลีน แน่นชิบหาย...อ่าา"โรมันครางต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาสูดปากด้วยความเสียวซ่าน เมื่อช่องทางอุ่นร้อนตอดรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มกัดฟันกดสะโพกสอดแทรกลึกเข้าไปจน
"เรื่องนี้เหรอ ที่ทำให้หนูบอกเลิกพี่..."โรมันมองดวงหน้าหวาน ที่มือน้อยๆ ยังทาบปิดปากเขาอยู่ แววตาของเขาฉายแววเอ็นดูปนโล่งอก เซลีนค่อยๆ ลดมือลงแล้วพยักหน้ารับเบาๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน"ก็วันนั้นลีนตกใจนี่คะ... ทั้งตกใจ ทั้งเสียใจ นึกว่าพี่แอบไปมีคนอื่นจริงๆ"โรมันหลุดหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะรวบเอวบาง ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบอก กดจูบลงบนขมับบางฟอดใหญ่จนคนตัวเล็กต้องเอียงคอหนี"เด็กโง่... พี่รักหนูจะตายอยู่แล้ว ต่อให้หนูจะบอกเลิกพี่อีกกี่ร้อยรอบ พี่ก็ไม่มีทางปล่อยหนูไป จำไว้เลยนะ ว่าคนอย่างไอ้โรมไม่มีวันนอกใจเมียเด็ดขาด""ไม่เชื่อหรอกค่ะ" เซลีนเบะปากใส่ "ผู้ชายเวลาอยากได้ก็พูดจาหวานล้อมแบบนี้ทุกคนนั่นแหละ""พี่พูดจริงครับ" โรมันช้อนคางมนขึ้นมา สบตาเธอด้วยแววตาจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่นจนคนฟังใจสั่น"...""ชีวิตนี้พี่ยกให้หนูไปหมดแล้ว มีแค่หนูคนเดียวจริงๆ"เซลีนมองแววตามุ่งมั่นคู่นั้นแล้วแอบอมยิ้ม แต่ก็ยังไม่วายแกล้งเชิดหน้าขู่ฟ่อ"งั้นก็จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีนะคะ ถ้าวันไหนพี่โรมกล้านอกใจลีนแม้แต่นิดเดียว... ลีนจะหนีไปหาผัวใหม่ทันที เอาให้ทั้งรวย ทั้งใหญ่กว่าพี่เลยคอยดู!""หึ..
เวลา 15.00 น. เข็มนาฬิกาบนผนังห้องขยับผ่านเลขสามไปทีละนิด แดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทว่าร่างบางที่ลั่นสัญญาไว้ดิบดีก็ยังไร้วี่แวว โรมันนอนหน้าง้ำหน้างออยู่บนเตียง โดยที่สายตาก็มองหน้าปัดนาฬิกาสลับกับบานประตูห้องแทบจะทุกๆ สามวินาที จนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนโซฟา ต้องพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความระอา "มึงจะจ้องนาฬิกาหาพ่อมึงเหรอไอ้โรม!" เรย์ด่าขึ้นมาอย่างเหลืออด "มองจนเข็มจะทะลุติดหน้าผากมึงอยู่แล้ว กระวนกระวายเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง" โรมันไม่แม้แต่จะปรายสายตาไปมองเพื่อน ชายหนุ่มนอนขบกรามแน่น ริมฝีปากแห้งผากเม้มเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด คนที่เขารอมาทั้งวันยังไม่มาสักที ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มตีรวนจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ "น้องเขาอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้ ใจเย็นๆ ดิวะ" สงครามช่วยเอ่ยปลอบ "ไม่อ่ะ" โรมันเถียงสวนทันควัน เสียงทุ้มห้วนกร้าว "..." "บ่ายสามแล้วเนี่ย! มหาลัยอยู่แค่นี้ ขับรถสิบนาทีก็ถึง ถ้าคิดจะมาจริงป่านนี้ถึงนานแล้วเหอะ โกหกกูชัดๆ" "โถ... ไอ้สัสเอ๊ย กูอุตส่าห์แหกขี้ตามานั่งเฝ้ามึง แทบจะเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ทั้งวัน ไม่เห็นมึงจะซึ้งใจหรือหันมาขอบใจกูกับไอ้ครามสักคำ ในสมองกล







