บททั้งหมดของ Secretary of Mr. Caleb: บทที่ 491 - บทที่ 500

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)May mga bagay sa mundong ito na hindi mo kailanman pwedeng ipaubaya sa simpleng “bahala na.”Hindi dahil sa isa kang control freak—kundi dahil alam na alam mo sa sarili mo na kapag hinayaan mo ang mga bagay-bagay sa gitna ng gulo, may isang taong mawawala at mawawasak.At si Ysabelle… halos naroroon na siya sa mismong gilid ng bangin.Kaya noong umagang iyon, bago pa man siya tuluyang magising at mag-imulat ng kanyang mga mata, nakahanda at nakalatag na ang buo at pormal niyang schedule.Hindi iyon isang uri ng parusa para sa kanya.Structure.Dahil ang mga taong nanggaling sa napakatinding chaos at kaguluhan, kailangan muna ng matatag na structure bago nila tunay na maramdaman at maunawaan ang kahulugan ng kalayaan.At kung gusto niyang matutong huminga nang maluwag sa mundong ito, kailangan muna niyang magkaroon ng matibay na tuntungan.Pagbaba ko sa malawak na sala ng villa ni Kianna, nadatnan ko si Ysabelle na nakaupo sa dining table—nakaupo nang t

Lucas Ian Anderson (Lucien)Her smile faltered. Just a fraction.Then she switched tactics.“Lucien…” she whispered, tears forming in her eyes like magic. “Kagigising ko lang. Huwag mo naman akong i-interrogate nang ganito.”I stared at her.The old me would have backed down immediately.Dahil sa matinding guilt.Dahil sa paniniwalang “fragile” at kawawa siya.Dahil siya ang itinuturing kong “first love.”Pero sa gitna ng pag-iinarte niya, biglang sumilip at kumislap ang imahe ni Ysabelle sa utak ko—kung paano sinusubukan ni Ysa na maging matatag at matapang kahit pawasak at durog na durog na ang buo niyang pagkatao—nang hindi ginagawang sandata ang sarili niyang sakit para lang mambaliktad.And suddenly, I couldn’t unsee the glaring difference between them.“Give me the phone,” sabi ko sa malamig at pormal na boses.Mia’s eyes widened in shock. “What?”“Give me the phone,” I repeated, slower, more madiin.She shook her head, clutching the device tighter. “You don’t trust me?”“I’m tr

I looked through the glass wall of the office—Ysabelle was in the study room, reading a paragraph out loud to her tutor, stumbling over words but continuously trying.Fix it.Lucien always says that.And then breaks something or someone again right after.“Not today,” sabi ko.“Gavin—” he warned, his tone darkening.I didn’t flinch. “Not today, Lucien. She’s currently learning how to stand on her own two feet. Kung lalapit ka sa kanya ngayon, you’ll just shake her world and break her again.”Victor added in a calm, immovable voice: “Give her time.”Lucien’s heavy breathing echoed through the speaker.Then, in a voice that sounded like total surrender: “Fine.”He paused for a second.“Tell her… I’m sorry.”I looked at Victor. Victor gave a single, firm nod.“I will,” sabi ko.Then I ended the call.Ysabelle Cuevas (Ysa)Nung hapon, dinala ako ni Victor sa office space para turuan mag-file ng mga pormal na documents.Ang daming papel.Ang daming malalalim na terms.Pero hindi siya nagma

Sa wakas, tiningnan niya ako—chin up, and her eyes suddenly went wet again. “Why are you doing this to me, Lucien? Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko?”Hindi niya sinagot ang tanong ko.And that non-answer was the crystal-clear truth.Naramdaman ko ang isang matinding bigat sa aking dibdib—hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil sa matinding galit sa sarili ko kung bakit sobrang tagal kong piniling maging bulag at tanga.“Lucien…” bulong niya habang umaagos na naman ang luha, “don’t leave me. Please. You’re the only one I have left in this world.”At doon ko naramdaman ang panibagong klase ng pagkasuklam—hindi sa kanya, kundi sa sarili kong pagkatao.Dahil ilang beses ko nang narinig sa kanya ang linyang iyon.At ilang beses ko na ring ginamit ang linyang iyon bilang dahilan para iwan, kalimutan, at saktan si Ysabelle sa gilid.“Hindi ako umaalis nang dahil lang may problema,” sabi ko sa mababa at basag na boses. “Umaalis ako dahil paulit-ulit ka nang nagsisinungaling sa akin.”N

Gavin Paglabas ko ng garage area, nakita ko agad si Ysabelle sa corridor—may hawak na folder, naka-tuck 'yung buhok sa likod ng tainga niya, at may seryosong mukha habang binabasa 'yung printed sheet.May progress nga.Hindi lang sa skills. Sa posture. Sa buong presence niya.Nakakainis.Kasi habang nag-i-improve siya, mas lalo kong nararamdaman 'yung isang bagay na ayaw na ayaw kong aminin:Mas lalo siyang nagiging… unsafe para sa puso ko.“Hey,” sabi ko sa casual at pilit na kalmadong boses.Nagulat siya nang kaunti, tapos ay dahan-dahang ngumiti. “Hi, Gavin.”'Yung ngiti niya ngayon… mas totoo at mas maliwanag kaysa kahapon.At doon ako biglang tinamaan.“May assignment ka?” tanong ko habang itinuturo ng tingin ang folder na hawak niya.“Yes,” sabi niya, proud at may bahagyang saya pero pilit na pinalalabas na kalmado. “Report.”“Nice,” sagot ko. “CEO track ka na niyan.”Natawa siya nang mahina. “OA mo naman.”Isinandig ko ang balikat ko sa pader sa tabi niya, habang pinananatil