เข้าสู่ระบบบทที่ 58 ย้ายบ้าน (2)
เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว อู๋หลิ
บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ
บทที่ 70 นึกถึงเรื่องในอดีต (2)“พี่เซี่ย… ฮือ... ฮึก... ฉันคิดถึงพี่ ฉันอยากขอโทษพี่สักครั้ง เพราะฉันรู้สำนึกแล้ว ว่าฉันไม่ควรหาเรื่องพี่ ไม่ควรทำตัวอวดดีใส่พี่ ในตอนที่ตัวเองไปได้ดี ดูสิ! ตอนนี้พี่กลายเป็นคุณนายไปแล้ว แต่ฉันกลับกลายเป็นผู้หญิงตกอับ มีชีวิตเหมือนหนูจนตรอก ช่างน่าขำจริง ๆ”ค่ำคืนนี้จินเหยาร้องไห้ออกมาอย่างเงียบงัน อยู่ท่ามกลางเสียงกรนของสามีพิการคนที่หล่อนรักนักรักหนา...แสงแดดยามบ่ายร้อนระอุสาดส่องลงมากระทบราวตากผ้าไม้ไผ่ที่ผุพัง จินเหยาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อยืดตัวเก่าสีซีดและกางเกงขายาวเปื้อนคราบด่างดวง กำลังก้มหน้าก้มตาตากผ้าอ้อมผู้ใหญ่ที่ส่งกลิ่นเหม็นอับของสามี มือที่เคยเรียวสวยตอนนี้แดงเถือกและแตกระแหงเป็นแผล เพราะถูกน้ำยาล้างจานราคาถูกกัดเซาะจนพรุนจินเหยาสะบัดผ้าอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ ก่อนจะพาดมันไว้บนราวแบบลวก ๆ เพราะหล่อนยังมีงานบ้านอย่างอื่นรอให้ทำอีกเยอะบรื้น…เสียงเครื่องยนต์ที่เงียบกริบแต่ทรงพลังของรถยน
บทที่ 70 นึกถึงเรื่องในอดีต (1)หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว จินเหยาก็เดินมาทรุดตัวลง นั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้องมืด ๆ แล้วเฝ้ามองดูแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังบ้านความขมขื่นแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอยกมือที่หยาบกร้านขึ้นมาดู แล้วทันใดนั้นภาพในอดีตก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่รู้ว่าป่านนี้พี่เซี่ยของหล่อนจะเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่ากลายเป็นคุณนายไปแล้ว ชีวิตของคุณนายฟ่านคงสุขสำราญใช่ย่อย ผิดกับหล่อนที่มีชีวิตอยู่แต่เหมือนคนตายทั้งเป็นสำหรับจินเหยาแล้ว จินเซี่ย คือพี่สาวที่หล่อนรู้สึกเกลียดชังมาตั้งแต่เด็ก ๆ หล่อนอิจฉาริษยาพี่สาวของตัวเอง เพราะใคร ๆ ต่างก็บอกว่าพี่เซี่ยสวยกว่าหล่อน น่ารักกว่าหล่อนหนำซ้ำพ่อแม่ยังรุมรักรุมเอาใจพี่เซี่ยแค่คนเดียว เสื้อผ้าสวย ๆ พี่เซี่ยก็มักจะได้ใส่ก่อน พอพี่เซี่ยใส่จนเบื่อแล้ว ค่อยตกมาถึงมือหล่อน อาหารดี ๆ พี่เซี่ยก็มักได้กินก่อน ขอเพียงพี่เซี่ยเอ่ยปากบอกว่าอยากได้ ของสิ่งนั้นก็จะตกไปเป็นของพี่เซี่ยเสมอ ไม่เว้นแม้แต่ฟ่านอี้ ผู้ชายที่เป็นรักแรกของหล่อน
บทที่ 69 ตกอับ (2)“ใช่สิ! เพราะฉันกลายเป็นคนพิการแล้ว ทุกวันนี้แกเลยพูดจาข่มฉันได้สนุกปาก เหยาเหยา! ฉันไม่น่าแต่งกับแกเลยจริง ๆ ผู้หญิงแบบแกมันตัวซวย ถ้ามีพลังวิเศษหยั่งรู้อนาคตได้ล่วงหน้า ฉันคงจะเลือกตามจีบพี่สาวของแก แย่งมันมาจากไอ้งั่งฟ่านอี้ และขอพี่สาวของแกแต่งงานแทน ถ้าเป็นอย่างนั้นชีวิตของฉันมันคงจะดีกว่านี้” เขาตะคอกใส่หน้าเธอยกใหญ่เหมือนคนบ้าคลั่ง หนำซ้ำยังพูดจาจี้ปมในใจของจินเหยาอีกต่างหากพอจ้านเฟินถิงได้ยินข่าวว่าตอนนี้จินเซี่ยได้กลายเป็นเศรษฐินีของเมืองต้าเฉิงไปแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเธอคนนั้น และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายจินเซี่ย โดยที่ตัวเขาไม่รู้เอาซะเลยว่า... ตัวต้นเหตุที่แท้จริง ที่ทำให้ชีวิตของเขาต้องตกต่ำได้ถึงขั้นนี้ ก็คือผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละอู๋หลิวจ้างวานให้นักสืบคนหนึ่งตามติดชีวิตของจ้านเฟินถิง จากนั้นเก็บภาพถ่ายตอนที่จ้านเฟินถิงมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชู้รักทั้งสองคนไว้เป็นหลักฐาน เตรียมเล่นงานเขาในคราวเดียวนอกจากนี้อู๋หลิวยังปริ้นภาพถ่ายตอนที่จ้านเฟินถิงกับพวกเดินทางมาหาเรื่องหล่อนกับฟ่านอี้ถึงหน







