Crazy Doctor 13

‘ฉันจูบเธอไม่ลงหรอกนะ’ ผมพูดเบา ๆ ให้เราได้ยินกันแค่สองคน แล้วทำเหมือนเราจูบกัน ทั้งที่จริงเราไม่ได้สัมผัสริมฝีปากกันแม้แต่น้อย

“มอร์ฟีนอาจจะเป็นภรรยาที่ไม่ดีเท่าที่ควรนะวอร์ม เพราะมอร์ฟีนต้องอยู่ในห้องที่อาสร้างไว้ให้เป็นส่วนใหญ่ ยังไงอาก็ต้องขอโทษวอร์มล่วงหน้าด้วยนะ” พ่อบุญธรรมของมิเกลพูดขึ้น

“ครับ ผมก็ไม่ชินกับการนอนร่วมกับคนอื่นอยู่แล้ว”

“แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องนอนที่นี่ นอนด้วยกัน” เป็นมัมที่เอ่ยแทรกเสริมเข้ามา

“งั้นเราไปกันเถอะ ปล่อยให้เด็ก ๆ ได้พักผ่อน เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว” ป๊าของผมเอ่ย

“อย่าดื้อนะมอร์ฟีน พ่อรักหนูนะ” อาหมอเดินเข้าไปสวมกอดแล้วประทับจูบลงกลางหน้าผากของลูกสาว

จากนั้นป๊ากับมัม และอาหมอก็เดินออกจากห้องนอนที่ถูกจัดเป็นห้องหอ

ผมไม่เคยอยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นมานมนานตั้งแต่ที่ผมมีมิเกล

บอกตามตรงว่าผมไม่ชิน

หัวใจของมิเกลอยู่ในตัวของผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ดันทุรังมีชีวิตอยู่ จากการผ่าตัดหัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า นับครั้งไม่ถ้วน ที่ผมรู้เพราะมิเกลเล่าให้ผมฟัง

‘วอร์มรู้ไหมว่าที่เค้าได้เป็นลูกบุญธรรมของบ้านนี้ ก็เพราะคุณพ่อต้องการเอาหัวใจของเค้าให้ลูกสาวท่าน เค้ากลัว เค้าก็เลยเลือกที่จะหนีมาเรียนหมอที่นี่แล้วนาน ๆ ถึงกลับไปที มอร์ฟีนอยากได้หัวใจของเค้า เพราะหัวใจของเค้ามันเข้ากับร่างกายของมอร์ฟีนเป็นอย่างดี แต่คุณพ่อบอกเค้าว่าคุณพ่อจะไม่ทำ เพราะคุณพ่อรักเค้าเหมือนลูกเลยทำไม่ลง แต่ทุกครั้งที่เค้ากลับไป มอร์ฟีนก็ยังขู่ โวยวายจะเอาหัวใจของเค้าตลอด’

จู่ ๆ เรื่องที่มิเกลเคยบอกผมก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม เรื่องราวที่ผมได้ฟังแล้วนึกรังเกียจผู้หญิงที่ชื่อ ‘มอร์ฟีน’ ที่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อจนต้องเอาหัวใจของคนอื่นมายื้อชีวิตตัวเอง

ทั้ง ๆ ที่วัน ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่กักเก็บอุณหภูมิความเย็นคงที่ ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

นี่ถ้าผมไม่เห็นข่าวอุบัติเหตุของมิเกล ผมคงจะคิดว่ามิเกลถูกฆ่าแล้วเอาหัวใจมาใส่ให้ผู้หญิงคนนี้ ที่อยู่ตรงหน้าผม

“อย่าคิดว่าฉันจะอยากสัมผัสร่างกายเธอ มนุษย์ที่ชอบเอาหัวใจคนอื่นมาใส่ร่างกายตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ฉันขยะแขยง ถึงแม้หัวใจของผู้หญิงที่ฉันรักจะอยู่ในร่างกายเธอ แต่มันก็แค่หัวใจ ยังไงเธอก็ไม่ใช่มิเกล ฉันรักมิเกลที่เป็นมิเกล ไม่ใช่ผู้หญิงประหลาดอย่างเธอ” ผมพูดกับผู้หญิงตรงหน้าที่ตอนนี้เธอมองหน้าผมนิ่ง ๆ

ใบหน้าของเธอมันไร้ความรู้สึก เธอไม่ตอบโต้สิ่งที่ผมได้พูดออกไป สิ่งที่เธอทำคือเดินผ่านผมไปแล้วเข้าห้องน้ำ

หรือเธอจะหูหนวกด้วย ถึงไม่ได้ยินเรื่องที่ผมพูด

แต่ถ้าหูหนวกทำไมพูดกับป๊าผมรู้เรื่อง

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มมันดูสวยจนผมละสายตาแทบไม่ได้ ดวงตาของเธอมันกลมโต จมูกเธอมันสวย ริมฝีปากของเธอมันยังคงเป็นสีแดงระเรื่อ ใบหน้าขาวผ่อง ผมยาวสลวยจนถึงกลางหลัง เธอเดินผ่านผมไปแล้วล้มตัวนอนที่เตียงนอน

เธอทำเหมือนผมนั้นไม่มีตัวตน เหมือนทั้งห้องนั้นมีแค่เธอคนเดียว

นี่คงกำลังจะเรียกร้องความสนใจสินะ คิดว่าผมจะหลงกลเธอหรือไง ไม่มีทางเด็ดขาด ผู้หญิงที่ผมรักจะมีแค่มิเกลคนเดียว และเรื่องที่แน่นอนที่สุดคือ ผมจะไม่มีทางรักผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้แน่นอน

ต่อให้เธอมีความสวยเป็นเครื่องล่อตาล่อใจ ผมก็ไม่มีทางสนใจ

(END WARM)