Crazy Doctor 12

(WARM TALK)

เฮอะ ! ชีวิตของผม วาดฝันว่ากลับมาไทยจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก แต่สุดท้ายเจ้าสาวกลับเป็นอีกคนที่ใช้หัวใจของคนรักผม

‘เลิกเสียใจได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายังไงหัวใจของมิเกลก็ยังอยู่ เพียงแค่อยู่ในร่างของมอร์ฟีน ถ้าวอร์มรักมิเกล ก็แต่งงานกับมอร์ฟีนแล้วก็ถือซะว่าดูแลหัวใจของมิเกล’

พอผมกลับมาถึงบ้าน ผมก็นั่งนิ่งฟังป๊าของผมพูด และสิ่งที่ท่านบัญชาก็คือบอกให้ผมแต่งงาน กับคนที่ใช้หัวใจของคนรักผม

‘ป๊าไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้า ป๊าแค่สั่งมาเลยว่าให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น แค่นั้นผมก็ทำตามแล้ว ไม่เห็นต้องสาธยาย เพราะยังไงผมก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ’

‘น้องวอร์ม ที่พูดอยู่น่ะป๊านะลูก พูดอะไรให้มันดีกว่านี้หน่อยสิ’ มัมรีบพูดแทรกเมื่อเห็นท่าไม่ดี

‘ป๊าก็แค่หวังดี แต่ก็นะ ยังไงก็แต่งไปซะ หรือวอร์มอยากให้หัวใจของมิเกลที่อยู่ในร่างมอร์ฟีนไปเป็นของผู้ชายอื่น’

‘มิเกลก็คือมิเกล ผมรักมิเกลที่เป็นมิเกล ไม่ได้รักมิเกลที่อยู่ในร่างกายมอร์ฟีน ผมแต่งให้ก็ได้ แต่ผมจะไม่มีทางรักผู้หญิงที่ชื่อมอร์ฟีนเด็ดขาด’

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอม เพราะผมขัดอะไรไม่เคยได้อยู่แล้ว ป๊าก็ยังเป็นป๊าวันยังค่ำ

“ฝากดูแลมอร์ฟีนด้วยนะวอร์ม อาเชื่อว่าวอร์มจะดูแลมอร์ฟีนเป็นอย่างดี” เสียงของอาหมอพ่อบุญธรรมของมิเกลเอ่ย

หลังจากที่งานแต่งงานเสร็จสิ้น และตอนนี้ถึงขั้นตอนส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาว

คนมีเงินสามารถเสกงานแต่งขึ้นได้ภายในเวลา 3 วัน ผมไม่ต้องทำอะไรมาก นอกจากลองชุด ส่วนเจ้าสาวก็เจอวันงานเลย หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่รู้ ถึงจะเคยเจอตอนเด็ก แต่ตอนนี้ผมลืมไปหมดแล้ว

แล้วเมื่อผมได้เจอ ก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยล่ะ ผิวเธอมันขาวราวหิมะ ริมฝีปากสีแดงตัดรับกับสีผิวขาว ๆ ของเธอซะจริง

เธอสวย แต่ไม่มีทางที่ผมจะรัก

“ครับ” ผมพูดแค่นั้น จะบอกว่าไม่ครับ ก็คงจะไม่ได้ ครับ ๆ ไปให้มันจบ ๆ เพราะยังไงผมก็ไม่คิดสนใจผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว

“จำไว้ว่าสิ่งที่ป๊าให้วอร์ม คือสิ่งที่ดีที่สุด ดูแลมอร์ฟีนให้ดี เพราะตอนนี้ทั้งสองเหมือนเป็นคนคนเดียวกันแล้ว” ป๊าบอกผมก่อนจะมองไปที่เจ้าสาวหน้านิ่ง ซึ่งภายในงานเธอไม่ยิ้มไม่พูด ไม่อะไรทั้งนั้นนอกจากยืนทำหน้าที่ของตัวเอง

ถ้าเปรียบสีผิวเธอคือหิมะ จิตใจเธอคงเป็นดั่งน้ำแข็ง ที่รู้สึกเย็นเยือกยามได้อยู่ใกล้

ผู้หญิงเย็นชา

“ถ้าลูกชายป๊าทำอะไรให้มอร์ฟีนไม่สบายใจ ป๊าอนุญาตให้จัดการได้เลยนะลูก” ป๊าพูดกับเจ้าสาวของผมด้วยน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยน

“ค่ะ” เธอตอนแสนสั้น ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มสักนิด และแทบไม่แสดงความรู้สึกอะไรทั้งนั้น

“ต่อไปนี้เราก็เป็นครอบครัวกันแล้วนะจ๊ะหนูมอร์ฟีน มีอะไรคุยกับแม่ได้เลยนะ แม่พร้อมจะรับฟังหนูตลอด” มัมของผมเดินเข้าไปสวมกอดเธอ

กอดลงไปได้ยังไง แค่ผมกอดและแกล้งทำเป็นจูบกลางเวทีผมก็กลั้นใจแทบแย่