ตอนที่ 4 : โลกของเรา [1]

ในทุ่งดอกเดซี่แห่งนั้น เวลาไม่เคยเดินเหมือนโลกใบเดิม

ไม่มีเช้า ไม่มีค่ำ ไม่มีคืนมืดสนิทให้ต้องหวาดกลัว มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอดลงมาบนกลีบดอกไม้สีขาว สายลมเย็นสบายที่พัดผ่านผิวกาย และท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ทุกอย่างยังคงงดงามเหมือนวันแรกที่เดซี่และแทโอลืมตาขึ้นมาในสถานที่แห่งนี้ เพียงแต่ความรู้สึกของพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ช่วงแรก ทั้งสองยังเฝ้ารอ รอว่าจะมีใครสักคนมารับ รอว่าจะมีประตูสักบานเปิดออก รอว่าอาจมีเสียงของเทวดา ยมทูต หรือใครก็ตามปรากฏขึ้นมาเพื่อบอกพวกเขาว่าควรไปทางไหน แต่ไม่ว่ารอไปนานเพียงใด ทุ่งดอกเดซี่ก็ยังมีเพียงความเงียบตอบกลับมาเสมอ

พวกเขาเคยเดินไปไกลจนสุดสายตา แต่ทุ่งดอกไม้ก็ยังทอดยาวออกไปไม่รู้จบ เคยลองตะโกนเรียกหาใครบางคน เสียงของพวกเขาก็เพียงสะท้อนกลับมาเบา ๆ ก่อนจะจางหายไปกับสายลม ที่นี่ไม่มีความหิว ไม่มีความเจ็บ ไม่มีความเหนื่อย และไม่มีสิ่งใดทำร้ายพวกเขาได้

แรก ๆ มันดูเหมือนความฝัน

แต่เมื่ออยู่ไปนานเข้า ความฝันที่สวยงามเกินจริงก็เริ่มกลายเป็นชีวิตประจำวัน

ตอนแรกเดซี่พยายามนับวันอย่างจริงจัง เธอเก็บก้อนหินเล็ก ๆ ไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทุกครั้งที่คิดว่าผ่านไปหนึ่งวัน เธอก็จะวางก้อนหินเพิ่มหนึ่งก้อน

แทโอเองก็ช่วยเธอนับอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานทั้งสองก็เริ่มสับสน เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีเดิม แสงแดดก็ยังอ่อนโยนเท่าเดิม และร่างกายของพวกเขาก็ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยหิว ไม่เคยง่วงอย่างจริงจังเหมือนมนุษย์บนโลกจริง

“แทโอคะ...” เดซี่นั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตากลมโตจ้องก้อนหินตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด “คุณว่าก้อนนี้คือวันที่เท่าไรแล้วคะ”

แทโอนั่งพิงลำต้นอยู่ไม่ไกล มือถือสมุดเพลงที่เพิ่งนึกขึ้นมาได้เมื่อครู่ ก่อนจะมองกองหินตรงหน้าแล้วเงียบไปพักหนึ่ง

“ผมว่า...น่าจะประมาณวันที่ยี่สิบสามครับ”

“ไม่ใช่ค่ะ” เธอหันขวับมามองเขาทันที “เมื่อกี้ฉันนับได้สามสิบสอง”

“งั้นสามสิบสองก็ได้ครับ”

“คุณไม่จริงจังเลยอะ”

แทโอหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเธอทำแก้มพองใส่เขาเหมือนเด็กถูกขัดใจ

“ก็ที่นี่ไม่มีอะไรให้ใช้นับเวลาเลยนี่ครับ ถ้าคุณนับได้สามสิบสอง ผมก็เชื่อคุณ”

เดซี่ก้มมองก้อนหินอีกครั้ง สีหน้าจริงจังของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความสับสน ก่อนจะถอนหายใจยาวเหมือนคนยอมแพ้ให้กับโลกทั้งใบ

“แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ บางทีฉันอาจจะนับซ้ำไปแล้วก็ได้ หรือไม่ก็ลืมวางหินไปหลายครั้ง...โอ๊ย ทำไมโลกหลังความตายต้องไม่มีนาฬิกาด้วยนะ”

เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า ท่าทางหมดแรงทั้งที่ร่างกายของเธอไม่มีทางหมดแรงจริง ๆ แทโอมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่การมีเธอนั่งบ่นอยู่ใกล้ ๆ กลายเป็นเรื่องปกติของเขาไปแล้ว

// ถ้าไม่มีเธอ ที่นี่คงเงียบมากจริง ๆ //

หลังจากพยายามนับวันอยู่หลายครั้ง สุดท้ายพวกเขาก็เลิกนับไปเอง ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ แต่เพราะไม่มีอะไรให้ยืนยันได้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน บางครั้งมันเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน แต่บางครั้งกลับรู้สึกเหมือนพวกเขารู้จักกันมานานมากแล้ว นานเสียจนจำไม่ได้ว่าก่อนมีอีกฝ่าย โลกว่างเปล่าแห่งนี้เคยเงียบขนาดไหน

พวกเขาค่อย ๆ เรียนรู้กฎแปลก ๆ ของสถานที่แห่งนี้ไปทีละอย่าง อย่างแรกคือที่นี่สามารถเนรมิตสิ่งของได้ตามความคิด เพียงแค่พวกเขานึกถึงมันอย่างชัดเจน ของสิ่งนั้นก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้า ตอนแรกเดซี่ไม่เชื่อ เธอลองนึกถึงแก้วน้ำหนึ่งใบ แล้วแก้วใสใบเล็กก็ปรากฏขึ้นบนพื้นหญ้าจริง ๆ เธอกรีดร้องด้วยความตกใจจนแทโอเกือบทำสมุดเพลงหลุดมือ

“แทโอ! แทโอคะ! มันมาแล้วค่ะ แก้วน้ำมาแล้ว!”

เธอชี้แก้วใบนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับเพิ่งค้นพบสมบัติของโลก แทโอเดินเข้าไปหยิบแก้วขึ้นมาดู ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ดูเหมือนที่นี่จะทำให้สิ่งที่เราคิดกลายเป็นจริงได้ครับ”

“จริงเหรอคะ”

“น่าจะจริงครับ”

เดซี่เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตค่อย ๆ เปล่งประกายแปลก ๆ จนแทโอเริ่มรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจ

“งั้นถ้าฉันนึกถึงเค้ก...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เค้กก้อนเล็กสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนพื้นหญ้าตรงหน้า เธอนิ่งค้างไปหนึ่งวินาที ก่อนจะร้องออกมาอย่างดีใจ

“เค้กกก!”

แทโอหัวเราะทันที

“คุณนี่นะ”

“ก็ฉันอยากรู้นี่คะว่ามันทำได้จริงไหม”

“แล้วได้คำตอบหรือยังครับ”

เดซี่หยิบเค้กขึ้นมามองด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ได้แล้วค่ะ โลกหลังความตายมีเค้ก แปลว่าไม่แย่เท่าไร”

คำตอบของเธอทำให้แทโอหัวเราะอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็น ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในที่แห่งนี้ เขามีความกลัวอยู่ในใจตลอดเวลา กลัวว่าตัวเองจะตายแล้วจริง ๆ กลัวว่าจะไม่มีวันได้กลับไปขึ้นเวที กลัวว่าจะไม่มีใครจำเขาได้อีก แต่เดซี่กลับทำให้ความกลัวพวกนั้นเบาลงทีละนิด ด้วยคำพูดประหลาด ๆ และรอยยิ้มที่ดูจริงใจเกินกว่าจะเป็นแค่ภาพในความฝัน

หลังจากรู้ว่าที่นี่สามารถสร้างสิ่งของได้ตามใจ พวกเขาก็เริ่มมีสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น จากสมุดเพลงของแทโอ กลายเป็นโต๊ะไม้ตัวเล็ก จากแก้วน้ำของเดซี่ กลายเป็นชุดน้ำชา จากผ้าห่มผืนหนึ่ง กลายเป็นหมอนนุ่ม ๆ หลายใบ และในที่สุด วันหนึ่งเดซี่ก็ยืนเท้าเอวกลางทุ่งดอกไม้แล้วประกาศออกมาอย่างจริงจังว่า

“แทโอคะ เราควรมีบ้านค่ะ”

แทโอหันไปมองเธอ

“บ้าน?”

“ใช่ค่ะ บ้าน” เธอพยักหน้าแรง ๆ “ถึงเราจะเป็นเพื่อนผี แต่เพื่อนผีก็ควรมีที่อยู่เป็นหลักแหล่งนะคะ จะให้นั่งใต้ต้นไม้ไปตลอดก็คงไม่ไหว”

แทโอมองต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาพวกเขามาตลอด แล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง

“แล้วคุณอยากได้บ้านแบบไหนครับ”

เดซี่นิ่งคิด ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบ ๆ ทุ่งดอกเดซี่สีขาว ก่อนจะชี้ไปยังเนินเล็ก ๆ ใกล้ต้นไม้ใหญ่

“ตรงนั้นค่ะ อยากได้บ้านเล็ก ๆ ตรงนั้น มีหน้าต่างมองเห็นทุ่งดอกไม้ มีระเบียงไว้นั่งเล่น แล้วก็มีห้องให้คุณแต่งเพลงด้วย”

แทโอชะงักไปเล็กน้อย

“ห้องให้ผมแต่งเพลง?”

“ค่ะ” เธอหันมายิ้มให้เขา “คุณชอบเขียนเพลงนี่นา ถ้ามีห้องทำงานดี ๆ คุณอาจจะรู้สึกดีขึ้นก็ได้ ถึงที่นี่จะไม่มีเวที แต่คุณก็ยังแต่งเพลงได้นะคะ”

คำพูดธรรมดาของเธอกลับทำให้หัวใจของเขาเงียบลงอย่างประหลาด เดซี่ไม่ได้พูดเพื่อปลอบแบบขอไปที เธอจำได้ว่าเขารักอะไร จำได้ว่าเขาเคยเสียใจกับอะไร และพยายามหาที่ว่างเล็ก ๆ ให้ความฝันของเขายังอยู่ต่อในโลกที่เหมือนไม่เหลืออนาคต

// ผู้หญิงคนนี้...ใจดีกว่าที่ตัวเองรู้เสียอีก //

แทโอหันไปมองเนินตรงนั้นอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“งั้นมาลองสร้างบ้านกันครับ”