All Chapters of บทที่ชื่อว่า...ชีวิต: Chapter 11 - Chapter 20

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศอันสลัวและเย็นเยียบของระเบียงทางเดินยาวในตึกศัลยกรรมปลูกถ่ายอวัยวะ ไม่ได้ทำให้จิตใจของอริญรดาหวั่นไหวเหมือนในอดีต ภาพของเจ้าหน้าที่พยาบาลและบุรุษพยาบาลที่กำลังช่วยกันเข็นเตียงนอนของธงชัยตรงไปยังประตูเหล็กบานหนาของห้องผ่าตัดใหญ่เบื้องหน้า เป็นภาพที่เธอเฝ้ามองด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและเต็มไปด้วยความหวัง บนเตียงนั้น ชายหนุ่มผู้เป็นเสาหลักและเป็นรักแท้ของเธอนอนอยู่ในชุดคลุมผ่าตัดสีเขียวเข้ม ใบหน้าของเขาดูสงบและนิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมีความตื่นเต้นฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมนั้นบ้างก็ตามในจังหวะที่ล้อรถเข็นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องผ่าตัด อริญรดาขยับเข้าไปชิดขอบเตียงทันที เธอยื่นมือทั้งสองข้างไปกุมมือหนาอันอบอุ่นของสามีไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านพลังใจทั้งหมดที่เธอมีจากร่างกายที่เคยผ่านความเป็นความตายนี้ไปสู่เขา ธงชัยมองหน้าภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจสูงสุด เขารู้ดีว่าอัญมณีแห่งชีวิตชิ้นใหม่ที่เขากำลังจะได้รับในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ มีจุดเริ่มต้นมาจากหยาดหมึก น้ำตา และจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้“พี่ธงช

เสียงนกร้องกระจิบกระจาบบนยอดต้นมะม่วงหน้าบ้านในเช้าวันใหม่ พัดพาความสดชื่นและไออุ่นของแสงแดดแรกเข้ามาทางหน้าต่าง บ้านหลังเล็กของอริญรดาในเวลานี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ต่างไปจากหลายเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ธงชัยสามารถลุกขึ้นมาเดินเล่นรอบบ้านได้เองแล้ว ร่างกายของเขาดูมีสง่าราศีและแข็งแรงขึ้นในทุกๆ วัน ทานอาหารได้มากขึ้น แม้จะยังต้องคุมรสชาติให้จืดสนิทเพื่อถนอมไตดวงใหม่ที่ได้รับบริจาคมา แต่รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของเขาก็ทำให้อาหารมื้อธรรมดาในบ้านกลายเป็นมื้อที่พิเศษที่สุดอริญรดานั่งมองสามีที่กำลังช่วยเด็ดผักบุ้งอยู่ริมระเบียงพลางพิมพ์งานในคอมพิวเตอร์ไปด้วย หัวใจของเธอพองโตจนแทบไม่มีพื้นที่เหลือให้ความทุกข์ ยอดขายหนังสือรวมเล่ม “บันทึกจากข้างเตียงฟอกไต” ที่ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์เริ่มส่งผลกำไรและค่าลิขสิทธิ์งวดแรกเข้ามาในบัญชี ทำให้วิกฤตการเงินที่เคยตึงเครียดคลี่คลายลงจนหมดสิ้น เธอกลายเป็นกวีเก้านิ้วที่มีชื่อเสียงและเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ผู้คนนับแสนในสังคมออนไลน์ ชีวิตใน Chapter นี้ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบและราบรื่นราวกำลังเดินอยู่บนถนนที่โปรยด้วยกลีบดอกไม้ทว่า... ในเช้าวันนั้นเอง ในขณะที่คุณแม่ธนาวดี

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในบ้านหลังเล็ก บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและน้ำซุปต้มจืดที่ธงชัยตั้งใจเคี่ยวตั้งแต่เช้าตรู่ วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอีกหนึ่งเดือน บัดนี้วิถีชีวิตใหม่ของครอบครัวลงตัวและเป็นระบบระเบียบมากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ คุณแม่ธนาวดีในวัย 61 ปี มีสีหน้าที่มีเลือดฝาดขึ้นและยิ้มแย้มแจ่มใสได้ในทุกๆ วัน แม้ว่ากระดูกสันหลังที่เสื่อมตามวัยจะทำให้แม่ไม่สามารถกลับไปทำงานหนักหรือยกของหนักได้อีกแล้ว แต่การได้นั่งพักผ่อนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ตัวโปรด คอยดูดลูกสาวและลูกเขยช่วยกันดูแลบ้าน ก็เป็นความสุขในบั้นปลายชีวิตที่แม่ไม่เคยกล้าฝันถึงในวันวานสำหรับอริญรดา ในวัย 35 ปี เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้รับการดูแลเหมือนในอดีตอีกต่อไป นามปากกา “กวีเก้านิ้ว” ของเธอเติบโตและแข็งแกร่งจนกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังของผู้คนมากมายในโลกออนไลน์ ยอดผู้ติดตามเพจเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง บทยอดนิยมจากหนังสือ “Life’s Chapters: บทที่ชื่อว่า...ชีวิต” ถูกแชร์ต่อออกไปในวงกว้าง สร้างพลังใจให้กับผู้ป่วยโรคมะเร็ง ผู้ป่วยโรคไต และผู้ที่กำลังเผชิญกับภาวะซึมเศร้าหรือไบโพลาร์ทั่ว

ค่ำคืนอันเงียบสงบผ่านพ้นไปพร้อมกับสายหมอกยามเช้าที่แผ่ปกคลุมลุ่มน้ำบางปะกง ลมเอื่อย ๆ พัดผ่านต้นมะม่วงหน้าบ้านส่งกลิ่นดินชื้นคล้ายสัญญาณของวันใหม่ ชีวิตในบ้านหลังเล็กดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ทว่าความเปลี่ยนแปลงตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาตินั้นเป็นสิ่งที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ร่องรอยแห่งกาลเวลาเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นบนร่างกายของคุณแม่ธนาวดีอย่างที่อริญรดาและธงชัยไม่อาจปฏิเสธได้ในระยะหลังมานี้ นอกจากอาการปวดหลังและภาวะโลหิตจางแล้ว คุณแม่ธนาวดีเริ่มมีอาการหลงลืมในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ บางครั้งแม่จะตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วถามหาของใช้เก่า ๆ ที่ไม่มีอยู่แล้ว หรือบางวันแม่ก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายพลางเอ่ยชื่อเด็ดหญิงดวงดาว—ซึ่งเป็นชื่อในวัยเด็กของอริญรดาในยามที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล—ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลราวกับว่าเหตุการณ์เหล่านั้นกำลังเกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน“อริญ... ลูกกินยาหรือยังลูก? ไข้ลดลงหรือยัง?” เสียงแหบพร่าของคุณแม่ธนาวดีเอ่ยขึ้นในบ่ายวันหนึ่งขณะที่อริญรดากำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ข้าง ๆ แม่เดินเข้ามากุมมือลูกสาวไว้ แววตาของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งสัปดาห์ ราวกับผืนฟ้ากำลังร่วมหลั่งน้ำตาไปกับสัจธรรมอันแสนเหนื่อยล้าของชีวิต บรรยากาศภายในบ้านหลังเล็กริมฝั่งน้ำในจังหวัดฉะเชิงเทราดูเงียบสงบกว่าปกติ ลมเย็นพัดพากลิ่นไอดินชื้นเข้ามาทางหน้าต่าง แต่อบอวลไปด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้งที่สองสามีภรรยามีต่อร่มโพธิ์องค์เก่าของบ้านเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงที่ร่างกายของคุณแม่ธนาวดีในวัย 61 ปี เริ่มแสดงสัญญาณการถดถอยอย่างเด่นชัด อาการหลงลืมก้าวเข้าสู่ภาวะที่ลึกขึ้น บางวันแม่นอนนิ่งไม่ยอมขยับตัว แววตาที่เคยแจ่มใสกลับดูเหม่อลอยคล้ายกำลังเดินทางย้อนกลับไปในดินแดนแห่งความทรงจำอันห่างไกล อาหารที่ธงชัยตั้งใจปรุงรสอย่างพิถีพิถันถูกตักทานเพียงไม่กี่คำ ความอ่อนแรงทางสังขารทำให้คนเป็นแม่ต้องนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงเกือบตลอดทั้งวันอริญรดาในวัย 35 ปี นั่งลงข้างเตียงนอนของแม่ มือเรียวเอื้อมไปกุมมืออันเหี่ยวย่นและสากจากการทำงานหนักมาค่อนชีวิตของแม่ไว้แน่น หญิงสาวสังเกตเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ บนหลังมือของแม่—แผลที่เกิดจากน้ำร้อนลวกในวันที่แม่รีบร้อนต้มน้ำให้เธอเช็ดตัวยามป่วยหนักในอดีต ทุกรายละเอียดบนร่างกายของแม่ล้วนเป็นจารึกแห่งความ