Semua Bab บ่วงรักใต้ปีกทิศเหนือ (เซต Bad Mafia): Bab 11 - Bab 20

“คนอื่น… เอ่อ...”หนูนามีสีหน้าอ้ำอึ้ง ในหัวกำลังใช้ความคิดว่าจะตอบคำถามของพี่ชายอย่างไรดี ก่อนเอ่ย“ก็หมายถึงคนอื่นที่ไม่ใช่พี่คิณกับพี่วิคเตอร์ และไม่ใช่พวกบอดีการ์ดที่พีเอ็ม”แววตาของเธอเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบกับดวงตาคมของพี่ชายตรง ๆ ตอนนี้หนูนาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง กลัวจะถูกทิศเหนือตำหนิว่า ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา เพราะเธอไม่อาจหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รู้สึกหึงหวงพี่ชายคนนี้กับผู้หญิงที่ยังไม่มีตัวตนได้เลย“ไม่มี”ทว่าคำตอบสั้น ๆ ของอีกฝ่ายทำให้ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มดีใจออกมา หนูนาไม่ได้ซักถามอะไรต่อเพื่อให้เขารำคาญใจบรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งรถหรูเข้าไปจอดในคฤหาสน์ หนูนากับทิศเหนือก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ“พี่ทิศเหนือจะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม ขณะพากันเดินเข้าไปในบ้าน“ไม่ล่ะ เดี๋ยวค่อยไปกินที่ผับ”หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจื่อน จากนั้นทิศเหนือก็เดินขึ้นไปบนห้อง ส่วนเธอได้เข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”ฉัตรพลได้ยินเสียงของลูกสาวบุญธรรมก็ละสายตาจากเนื้อหาที่กำลังอ่าน มือกระชับแว่นตาให้พอดีกับสันจ

หนูนาสะดุ้งตื่น เนื่องจากได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ในโทรศัพท์ เป็นสัญญาเตือนให้ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว ไม่อย่างนั้นอาจไปเรียนสายหญิงสาวลุกออกจากเตียงด้วยความงัวเงีย เพราะสัมผัสอันวาบหวามที่ได้รับทางริมฝีปากเมื่อคืนทำให้เธอนอนไม่หลับ เข้าไปยืนอยู่หน้ากระจกตรงอ่างล้างมือในห้องน้ำ เห็นรอยจ้ำแดงตรงซอกคอ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที“คนบ้า”เธอส่งเสียงพึมพำแก้เขินไปอย่างนั้น ก่อนจะรีบจัดการตัวเองในห้องน้ำ แล้วออกไปใส่ชุดนักศึกษา มานั่งแต่งหน้ามัดผมอยู่ตรงโต๊ะกระจก มือเล็กหยิบคอนซีลเลอร์มาทาบริเวณซอกคอเพื่อปกปิดรอยจ้ำแดง ก่อนจะเอียงคอหลุบตามองเงาในกระจกให้แน่ใจว่าไม่เห็นรอยนั้นแล้ว ก็หยิบกระเป๋าสะพายเดินออกไปจากห้องหนูนาเข้าไปนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร ก่อนจะส่งเสียงหวานทักทายบิดาบุญธรรมที่กำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้า“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ”“อืม เช้านี้ดูอารมณ์ดีผิดปกตินะ มีเรื่องอะไรให้ดีใจเหรอ เล่าให้พ่อฟังบ้างสิ”“หนูนาก็ปกตินี่คะ คุณพ่อคิดไปเองรึเปล่า”แม่บ้านเห็นคุณหนูคนที่สองของบ้านลงมาแล้ว จึงนำข้าวต้มหมูใส่ไข่หนึ่งฟองมาให้ แล้วก็เดินออกไป“ทิศเหนือยังไม่ตื่นอีกเหรอ ไม่เห็นลงมากินข้าว”“คงเม

บอลตักอาหารเข้าปากไปหนึ่งคำ ดวงตาคมฉายแววเปล่งประกายขณะลอบมองคนที่กำลังนั่งกัดขนมปังมีไส้ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลืนอาหารลงคอ แล้วเอ่ยถาม“เธอขออนุญาตพี่ชาย เรื่องทำรายงานกับพวกเราแล้วเหรอ” “อืม ฉันบอกพี่ทิศเหนือแล้ว ต้องขอโทษกับเรื่องเมื่อวานด้วยนะ พี่ทิศเหนือคิดว่านายหลอกแต๊ะอั๋งฉัน ก็เลยต่อว่านายไปแบบนั้น แต่ว่าฉันได้อธิบายให้พี่ชายเข้าใจแล้วว่า พวกเราเป็นแค่เพื่อนกัน”“ฉันเข้าใจ มีน้องสาวน่ารักแบบเธอ เป็นใครก็ต้องหวง”“นายนี่ชมคนเก่งเหมือนกันนะ เห็นพี่ชายของฉันอารมณ์ร้อนแบบนี้ แต่ที่จริงพี่ทิศเหนือเป็นคนใจดีมาก”ใบหน้าของหนูนาดูมีความสุขเวลาเอ่ยถึงพี่ชาย ทำให้บอลถึงกับเผลออมยิ้มตาม ไม่กี่วินาทีคนถูกจ้องก็ช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าของเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้าม แล้วเอ่ยถามพลางใช้มือปัดเศษขนมที่คิดว่าติดอยู่ริมฝีปาก“เอาแต่จ้องหน้าฉันทำไม หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ”“เปล่า”“รีบกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็ขึ้นตึกสายกันพอดี”นักศึกษาหนุ่มกระตุกยิ้มขณะก้มหน้ามองจานข้าว ก่อนจะใช้ช้อนตักอาหารเข้าปาก ต่างฝ่ายต่างนั่งกินของตัวเองไปเงียบ ๆ เพราะต้องทำเวลา อิ่มแล้วก็นำจานไปเ

บอลเข้าไปหาหนูนาที่เคาน์เตอร์สำหรับคิดเงิน แล้วเอ่ยชวน“เที่ยงแล้ว เราออกไปหาอะไรกินกันเถอะ”หนูนาลุกออกจากเก้าอี้ มือเล็กหยิบกระเป๋ามาสะพายบนไหล่ แล้วไม่ลืมหยิบสมุดที่ได้จดข้อมูลสำคัญในช่วงครึ่งวันเช้านี้ติดมือมาด้วย ขณะพากันเดินออกจากร้าน เธอก็หันไปเอ่ยถามเพื่อนชาย“เราจะไปกินข้าวที่ไหนดี”“ฉันถามมาแล้ว ตึกตรงข้ามมีร้านอาหารตามสั่ง เราไปกินที่นั่นกันเถอะ”“ก็ดีเหมือนกัน”หนูนาคิดว่าจะต้องตระเวนหาร้านอาหารเพื่อฝากท้องมื้อกลางวันแล้วเสียอีก ทว่าพอเดินไปถึงรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่หน้าร้าน บอลก็เปิดเบาะหยิบหมวกกันน็อกมาสวมลงบนศีรษะของเธอ พลันทำให้หญิงสาวช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าหล่อที่มีรอยยิ้มละมุนด้วยความประหลาดใจ“นายเอามาใส่ให้ฉันทำไม”“ใส่ไว้เถอะ นั่งมอไซค์มันอันตราย”“แล้วทำไมนายไม่เอาไปใส่เองล่ะ”“หัวฉันแข็ง แต่เธอนี่สิ บอบบางขนาดนี้ หากเป็นอะไรขึ้นมา พี่ทิศเหนือได้เอาฉันตายแน่”หนูนาได้ยินชื่อพี่ชายก็ไม่กล้าปริปากโต้เถียงกับอีกฝ่าย ขณะที่เธอกำลังคิดภาพตามแล้วรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว เสียงสตาร์ตรถบิ๊กไบค์ก็ดังขึ้น พลันเรียกสติให้กลับคืนมา แล้วขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเพื่อนชาย เพื่อให้เขาพาไปท

“พี่แค่เป็นห่วง กลัวว่าเธอจะถูกมันหลอก”หนูนาได้ฟังคำตอบของพี่ชายรอยยิ้มที่มีก็เจื่อนลงทันที เธอเบือนใบหน้าไปทางกระจกเพื่อมองวิวข้างทาง แล้วเอ่ย“ถ้าพี่ทิศเหนือแค่เป็นห่วงเรื่องพวกนั้นก็สบายใจได้เลยค่ะ หนูนาโตพอที่จะแยกแยะออกว่า ใครมาดี หรือมาร้าย”น้ำเสียงของเธอฟังดูผิดหวังเล็กน้อย พลันทำให้พี่ชายรู้สึกจุกตรงกลางอก เพราะคิดว่า คงเผลอไปทำให้น้องสาวไม่พอใจแน่เลย จึงเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“หิวรึยัง อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยง”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อคงจะรอกินข้าวอยู่”เธอตอบมาอย่างนั้น ทิศเหนือจึงทำได้แค่เงียบ จนกระทั่งเดินทางกลับไปถึงคฤหาสน์“คุณผู้ชายคะ คุณหนูทั้งสองกลับมากันแล้วค่ะ”แม่บ้านคนหนึ่งเห็นทิศเหนือกับหนูนาเปิดประตูก้าวลงจากรถหรู จึงเข้าไปบอกผู้เป็นนายที่กำลังดูรายการข่าวในห้องนั่งเล่น ฉัตรพลได้ยินก็ปิดโทรทัศน์ ลุกออกจากโซฟา เดินออกมาหาทั้งสองคนหนูนาเข้าไปกอดแขนของผู้เป็นพ่อ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อน“คุณพ่อกินข้าวรึยังคะ”“ยังเลย”“งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ หนูนาหิวแล้ว”หญิงสาวรั้งแขนของผู้เป็นพ่อ พากันเข้าไปนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร โดยลูกชายของบ้านได้เดินตามหล