Lahat ng Kabanata ng มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก: Kabanata 101 - Kabanata 110

บทที่ 101 เมล์รียาชะงักกึกไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘ช่วยป้อนข้าวคนป่วย’ จากปากของคุณน้าตัวโต นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวหันกลับมามองฌาลัลล์ที่ยังคงนอนเอนกายมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ ทว่าซ่อนแววหยอกล้อเอาไว้อย่างมิดชิด "คุณ... มือไม้ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่คะ" เมล์รียาพึมพำเสียงแผ่ว พยายามอุบอิบโต้แย้งแบบไม่เต็มเสียงนัก "ระบมไปทั้งตัวครับ... ขยับแขนเบาๆ แผลตรงอกกับแผ่นหลังก็ตึงไปหมดแล้ว" ฌาลัลล์เอ่ยตอบหน้าตาเฉย สีหน้านิ่งสนิทจนแยกไม่ออกว่ากำลังเจ็บจริงหรือแกล้งกันแน่ "ถ้าเมล์ไม่อยากป้อน... น้ากินเองจนแผลฉีก เลือดซึมออกมาอีกรอบก็ไม่เป็นไรหรอกครับ" คำขู่กึ่งประชดประชันของคนป่วยทำเอาเมล์รียาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างหมั้นไส้ แต่ด้วยความเป็นเจ้าของบ้านและเห็นแก่แผลผ้าพันแผลที่โผล่พ้นเสื้อขึ้นมา เธอจึงจำต้องพากายเล็กเดินกลับเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนกว้างอีกครั้ง "ก็ได้ค่ะ... แค่ป้อนข้าวต้มถ้วยเดียวเองนะ" เมล์รียาบ่นอุบติดงอแงนิดๆ ก่อนจะหยิบถ้วยข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นขึ้นมาถือไว้ แล้

บทที่ 104 "แด๊ดครับ... ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลจะดีกว่านะครับ คุณแม่จะได้สบายใจด้วย" คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ฌาลัลล์หรี่ตาลงมองลูกชายทันที ชายหนุ่มผู้เจรจาลูกไม้มานักต่อนักรู้ในทันทีว่า ที่โปรดเดินทางมาหาเขาถึงที่นี่ น่าจะเป็นแผนการแกล้งห่วงและหลอกกล่อมของญานินแน่ๆ ร่างสูงใหญ่ตึงหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนดุดันดุจคำสั่งเด็ดขาด "คุณแม่งั้นเหรอ....นี่แกมาวันนี้เพราะญานินบอกให้แกมา?" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำนาจกดดันจนโปรดถึงกับหน้าซีดและนั่งตัวเกร็งขึ้นมาทันตา "ที่ฉันอยู่ที่นี่... ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน! แกกลับไปได้แล้ว และบอกแม่แกด้วยว่าอย่าแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่บ้านของวินสัน... ไม่อย่างนั้นทุกอย่างพังแน่! แกรู้หรือเปล่าว่ากลุ่มที่มีปัญหากับฉันมันเป็นกลุ่มไหน?!" คำขู่กึ่งเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจังของฌาลัลล์ ทำเอาโปรดถึงกับอึ้งค้างและพูดไม่ออก ชายหนุ่มเริ่มตระหนักได้ถึงความอันตรายของสถานการณ์ตรงหน้าอย่างแท้จริงว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหต

บทที่ 106 "ถ้าแกยังไม่เข้าใจคำเตือนของฉัน... ก็วิ่งกลับไปบอกให้แม่แกเตรียมหลุมฝังศพไว้รอแกได้เลย!" ฌาลัลล์ก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเหนือร่างของโปรดที่กองอยู่บนพื้น นัยน์ตาคมกริบดุดันแผ่รังสีฆาตกรออกมาอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นกดต่ำและเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ "ที่ฉันพูดมาตั้งแต่ต้น... แกไม่เคยเข้าใจมันเลยใช่ไหม? อย่า-แตะ-ต้อง-ผู้-หญิง-ของ-ฉัน!" ฌาลัลล์เว้นจังหวะเน้นเสียงทีละคำอย่างทรงอิทธิพล ก่อนจะเค่นยิ้มสมเพชออกมาเบาๆ "แกพร่ำนักพร่ำหนาในเวลานี้ว่ารักเมล์รียา... แต่แกกลับทำร้ายร่างกายเธอ แถมยังกล้าทำเรื่องต่ำๆ อย่างวางยาเธออีก! นี่เหรอวะวิธีรักของแก? ฉันหยิบยื่นโอกาสให้แกแล้วนะไอ้โปรด... แต่แกเลือกที่จะเขวี้ยงมันทิ้งไปเอง!" ร่างสูงทรงอำนาจปักสายตามองลูกชายที่หมดสภาพตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะประกาศคำขาดเสียงเข้มกังวานไปทั่วคฤหาสน์ "นับจากวันนี้เป็นต้นไป... แกห้ามแตะต้องผู้หญิงของฉันอีกเด็ดขาด!" จังหวะนั้นเอง... วินสัน และ สิตา ก็เดินเข้ามาภายในคฤหาสน์พอดี! สิตาร้องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นสภาพชุลมุนวุ่นวายตรงหน้า "วี้ด! เกิดอะไรขึ้นน่ะฌาลัลล์?!"

บทที่ 108 เสียงหวานขาดช่วงไปเพราะก้อนความจุกเสียดที่วิ่งขึ้นมารวมกันที่คอ ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อนึกถึงฝันร้ายในคืนนั้น ​"โปรดมอมยาเมล์... เมล์พยายามประคองสติหนีออกมา แต่ก็ไม่ไหว ร่างกายมันแทบควบคุมไม่ได้เลย... โชคดีที่วันนั้นคุณน้าฌาลัลล์มาช่วยเมล์ไว้ได้ทันค่ะคุณมี้" เสียงพูดสลับกับเสียงสะอื้นไห้หนักหน่วงโฮออกมาตลอดเวลา... หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงพรูจนเปรอะเปื้อนไปทั่วสองแก้มของเมล์รียา คนที่นั่งฟังอยู่อย่างสิตาหัวใจแทบจะแตกสลายลงตรงนั้น... ความเจ็บปวดของลูกสาวมันทิ่มแทงเข้ากลางอกผู้เป็นแม่จนแทบจะขาดใจแทน เธอตระกองกอดร่างบางของลูกสาวไว้แน่นขึ้นไปอีก สองมือเอื้อมขึ้นลูบหลังลูบหัวลูกอย่างแสนรักและสงสารจับใจ ในเวลานี้ไม่มีสิ่งใดจะกรีดแทงหัวใจคนเป็นแม่ได้เท่ากับการได้รับรู้ว่าลูกสาวสุดที่รักต้องผ่านฝันร้ายอันแสนทรมานมาขนาดนี้ สิตามองภาพลูกสาวตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลายลงอย่างหนัก... โดยที่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่า ฌาลัลล์ นั้นรักเมล์รียามากมายจนสุดหัวใจเช่นกัน ผู้เป็นแม่เอื้อมมือไปจับมือเล็กของลูกสาวไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กั

บทที่ 110 ในเวลาเดียวกัน... @ณ คฤหาสน์เซอร์เรส ​ปั้ง! ​เสียงประตูรถสปอร์ตสีขาวปิดกระแทกลั่น โปรด ก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าถมึงทึง ก่อนจะเดินตรงเข้าตัวบ้านด้วยอารมณ์คลั่งแค้นและสับสนจนถึงที่สุด ​ภายในคฤหาสน์ ญานิน กำลังนั่งจิบไวน์อย่างสบายอารมณ์อยู่กลางโถงบ้าน เธอเอ่ยทักทายลูกชายด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเขา ​"เอ้า... โปรด กลับมาแล้วเหรอลูก? แล้วแด๊ดดี้ของลูกล่ะ ไม่ได้กลับมาด้วยหรอ?" ​โปรดพุ่งตรงเข้าไปทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะคว้าขวดไวน์ยกกระดกเข้าปากเอื๊อกๆ อย่างคนไร้สติ จนญานินต้องผงะและรีบกระชากขวดไวน์ออกจากมือลูกชายด้วยความตกใจ ​"เกิดอะไรขึ้นน่ะโปรด?!" ​"แม่ครับ..." โปรดเค้นเสียงสั่นสะท้าน ตาแดงเกร่อจ้องมองผู้เป็นแม่ "แม่มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกโปรดหรือเปล่า... พ่อของโปรดคือใคร? ทำไมแด๊ดดี้ถึงบอกว่าแด๊ดดี้ไม่ใช่พ่อของผม!" ​ญานินชะงักกึก ใบหน้าที่เคยเรียบเนียนถอดสีไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเคืองและคลั่งแค้นในทันตา! ​​"นั่นไง! แม่บอกโปรดแล้วใช่ไหมว่านังเด็กนั่นมันจะจับแด๊ดดี้ของโปรด!!" ญานินโพล่งตวาดออกมาเสียงสูง ใบหน้าสวยหวานบิด