Semua Bab รักผิดสเปค: Bab 31 - Bab 40

กระถิน...จากที่คิดว่าวันนี้สายๆจะโทรบอกพี่การ์ดที่ผับมารับแต่หลังจากที่ฉันกับลุงนอนต่อกันได้สักพักพวกพี่ๆเขาก็มารับเราสองคนโดยที่ยังไม่ได้โทรไปบอก พอถามพวกพี่ๆฉันถึงได้รู้ว่าอบเชยเป็นคนไปบอกพวกพี่เขาให้มารับฉันกับลุงที่นี่ในเวลานี้แม้ตลอดทางพวกพี่ที่มารับจะแซวเราสองคนที่มาค้างคืนด้วยกันในม่านรูดอยู่บ้างแต่ฉันกลับไม่รู้สึกอายอะไรอาจจะเป็นเพราะฉันนั้นรู้สึกง่วงด้วยแหละมั้งก็เลยหลับมาตลอดทางเลย ส่วนลุงน่ะเหรอขึ้นรถมาก็หลับต่อเลยดูจากกลิ่นเหล้าที่โชยออกมาจากตัวลุงแล้วก็ไม่น่าจะฟื้นง่ายๆ" อ้าวตื่นแล้วเหรอกระถิน หิวป่าวพวกพี่เตรียมของกินไว้ให้เรากับคุณเซ็นด้วยนะอยู่ในครัวน่ะ "เสียงพี่การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อฉันเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นหลังจากที่ตื่นขึ้นมา" หิวค่ะ ว่าแต่วันนี้ถินไม่ไปทำงานได้มั้ยพี่ถินรู้สึกเพลียๆไงไม่รู้ "" ได้สิแต่อย่าลืมบอกคุณเซ็นล่ะ งั้นพี่ไปทำงานแล้วนะลูกค้าเริ่มมากันแล้ว "ฉันพยักหน้าให้พี่เขาเบาๆก่อนจะมองตามแผ่นหลังของพี่เขาที่เดินออกจากห้องไป จะว่าไปแล้วตื่นมาอีกทีตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้วนะแต่ใครบางคนน่ะสิไม่รู้หายไปไหน ตอนฉันเดินออกจากห้องมาก็ไม่เจอซะแล้ว" ว่าแต่

กระถิน...จากที่กลัวว่าใครบางคนจะตามฉันมาทันเพราะไฟล์บินของฉันมีปัญหาจนทำให้ออกเดินทางช้ากว่ากำหนด แต่จนแล้วจนรอดใครบางคนที่ฉันหวังไว้ลึกๆว่าจะมาตามฉันกลับไปก็ไม่มา ทำให้ฉันรู้ตัวแล้วว่าทุกอย่างในคืนนั้นในวันนั้นมันเกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ลุงดื่มเข้าไปมีแค่ฉันคนเดียวที่คิดอะไรไปเองและเพ้อฝันอยู่คนเดียวถึงฉันจะเดินทางมาถึงนาริตะสนามบินของญี่ปุ่นเป็นเวลาดึกดื่นและไม่เป็นไปตามที่เคยกำหนดไว้แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรเพราะเพื่อนๆและรุ่นน้องที่เดินทางมาก่อนฉันเมื่อไม่กี่วันมานี้เดินทางมารับฉันที่สนามบิน ส่วนที่พักทางมหาลัยได้จัดหาให้พวกเราไว้แล้วอีกทั้งพวกเราก็ได้แจ้งกับทางมหาลัยไว้แล้วด้วยว่าจะเดินทางมาพักกันที่นี่ก่อนเปิดภาคเรียนเพราะก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าจะเดินทางมาพร้อมกับคนอื่นๆ แต่เมื่อใครบางคนบอกว่าจะมาส่งฉันทีหลังฉันก็เลยไม่ได้มาด้วย แต่จนแล้วจนรอดก็ได้ตามพวกเขามาอยู่ดี" กระถินพักห้องนี้นะแต่รูมเมทของกระถินเขาจะมาที่นี้หลังสงกรานต์ตอนนี้ถินก็พักคนเดียวชิวๆไปก่อน "เพื่อนรุ่นเดียวกันแต่คนละคณะที่เดินมาส่งฉันที่ห้องพักหันมาบอกก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปหอพักที่ฉันและเพื่อนๆพักอยู่ส่วน

เซ็น...ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงค่ำๆที่อากาศเริ่มหนาวขึ้นไปอีก หลังจากที่แยกกับใครบางคนในช่วงกลางวันผมก็โทรหาเพื่อนที่ทำงานเป็นเลขาผู้อำนวยการในมหาลัยแถวนี้ให้หาที่พักใกล้ๆมหาลัยของใครบางคนให้ผม แน่นอนว่าผมจะอยู่ที่นี่ยาวๆเพราะหลังจากคืนนั้นผมก็ไม่สามารถข่มตานอนได้โดยที่ไม่ได้ยินเสียงของใครบางคนก่อนนอน" นี่มึงว่างขนาดที่ต้องหางานอดิเรกทำแก้เซ็งเลยเหรอเซ็น เจ้านายมึงนี่เลี้ยงดูมึงให้สุขสบายขนาดนี้เลยเหรอวะ "เพื่อนสนิทผมเพียงคนเดียวในตอนนี้ถามขึ้น เมื่อมันแวะเอาข้าวของเครื่องใช้มาให้ผม" อืมว่างมาก "ผมตอบ ผมโกหกมันว่าผมมาหาอะไรทำเล่นๆเพราะว่างแต่อันที่จริงงานผมก็มีนะก่อนมาที่นี่ผมสั่งคนอื่นทำแทนหมดแล้วเพราะตอนนี้ผมต้องทำอะไรที่สำคัญกว่า" เอองั้นไว้วันหลังกูจะแวะมาหามึงใหม่ก็แล้วกันมึงจะได้พักผ่อน ถ้าวันไหนมึงว่างๆก็แวะไปหากูด้วยนะ "มันพูดกับผมก่อนจะก้าวขาออกไปจากห้องผม ทำอย่างกับว่าห้องผมกับห้องมันอยู่ห่างกันไกล?" ห้องก็อยู่ตรงข้ามกันแค่นี้? "นอกจากคุณนักรบกับคุณนาทีแล้วก็มีคุณเซียนอีกคนที่เป็นทั้งเพื่อน พี่น้องและเจ้านายของผมแล้วผมก็มีมันนี่แหละที่เป็นเพื่อนของผมอีกคน เพื่

กระถิน...ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆของวันโดยที่คนข้างๆไม่อยู่แล้ว มองไปรอบๆมีเพียงโพสต์อิทที่แปะไว้กับแก้วใบยาวที่มีนมอุ่นๆบรรจุอยู่ข้างในวางไว้ข้างเตียง ใกล้กับแก้วนมอุ่นมีขนมปังปิ้งทาเนยน้ำตาลวางอยู่บนจานเล็กสองแผ่น ลุงทำเหรอ? แปลกแฮะ?' ออกไปทำธุระเสร็จแล้วจะรีบกลับ 'ข้อความสั้นๆในโพสต์อิททำให้ฉันหายสงสัยก่อนจะกระดกแก้วนมอุ่นจนหมดตามด้วยคาบขนมปังปิ้งสองแผ่นไว้ในปากแล้วถือแก้วเปล่ากับจานขนมปังออกมาจากห้องนอน ตรงเข้าไปในครัวมีกลิ่นหอมของอาหารโชยเข้ามาแตะจมูก ภาพมื้อเช้าบนโต๊ะทำให้ฉันยิ้มออกเพราะมีอาหารที่ฉันชอบวางอยู่" มีของกินไว้ให้แบบนี้ค่อยดีหน่อย "พอเป็นแฟนกันแล้วทำตัวน่ารักนะเนี่ยคิดว่าจะเย็นชาเหมือนพระเอกในซีรีย์ซะอีกติ๊ด ติ๊ด!!แต่เสียงรูดคีย์การ์ดหน้าห้องที่ดังขึ้นทำให้ฉันรีบเดินออกไปดู ไหนบอกว่าไปทำธุระไงทำไมกลับมาเร็วจังนะ" ลุงกลับมาเร็วจะ...จัง... "" .......... "แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักเมื่อคนที่รูดคีย์การ์ดเข้ามาในห้องไม่ใช่ลุงแต่เป็น... ใครก็ไม่รู้... ผู้ชายด้วย... หล่อแฮะ... จะเป็นโจรหรือเปล่า? หรือว่าเขาเข้าห้องผิด!!" ไอ้เซ็นไม่อยู่เหรอครับ "ผู้ชายตรงหน้าขมวดคิ้วเล

กระถิน..." ลุงเราจะไม่รอเพื่อนลุงจริงๆเหรอ "ฉันหันไปถามคนข้างๆที่เดินจูงมือฉันไปเรื่อยๆตามถนนที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพูที่ร่วงโรยลงมาจากต้น ก็พี่แชมป์เอารถไปจอดที่ไหนก็ไม่รู้ส่วนเราสองคนก็เดินห่างออกจากจุดที่ลงรถครั้งแรกมาตั้งไกล" รอทำไมฉันไม่ได้อยากเดินกับมันสักหน่อย "อ้าว ตาคนนี้นี่ทำไมพูดงี้ล่ะนั่นเพื่อนนะ" ทำไมลุงมีเพื่อนที่นี่ล่ะ พี่เขาไม่เห็นจะเหมือนคนญี่ปุ่นเลยแถมยังพูดไทยชัดด้วย "ฉันหันไปถามคนข้างๆต่อพลางแกว่งมือที่กุมกันเอาไว้ไปมาเรื่อยๆ พี่แชมป์น่ะ...แค่ชื่อก็ไม่ใช่คนญี่ปุ่นแล้ว!!" แชมป์น่ะเหรออืม... จะพูดว่ายังไงดีล่ะ "คนข้างๆมองไปยังถนนตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกับกำลังคิดว่าจะอธิบายให้ฉันฟังยังไงถึงจะเข้าใจง่ายๆ" แชมป์มันเป็นลูกครึ่งไทยใต้หวันน่ะ แต่มาเรียนที่ฮ่องกงก็เลยรู้จักกันแล้วก็สนิทกันเพราะตอนที่ฉันทำงานให้เจ้านายที่ฮ่องกงต้องยืมมือมันด้วย ก็แค่นั้นแหละ "คนข้างๆอธิบาย" แล้วที่พี่แชมป์พูดว่าให้ลุงเลิกเก๊กแล้วก็พูดถึงความชั่วช้าเลวทรามอะไรนั่นล่ะ "ฉันถามต่อ นี่แหละที่ฉันสงสัยยังมีอะไรเกี่ยวกับลุงที่ฉันยังไม่รู้จักอีกนะหรือว่าคนที่เป็นบอดี้การ์ดน