Semua Bab รักผิดสเปค: Bab 41 - Bab 50

กระถิน..." ไม่สนุกหรือไงทำไมเอาแต่เงียบหรือเบื่อที่นี่แล้วอยากไปไหนต่อมั้ย "เสียงทุ้มจากคนที่เดินอยู่ข้างๆฉันหันมาถามพลางเปลี่ยนจากจับมือเป็นยกแขนยาวๆมากอดคอฉันให้เดินตามไปเรื่อยๆ ทำอย่างกับฉันเป็นเพื่อนเล่นแน่ะ!!" ไปดูมหาลัยที่ถินจะไปเรียนได้มั้ยลุง ใกล้เปิดเทอมแล้วถินยังไม่ได้สำรวจแถวนั้นเลย "ฉันหันไปตอบก่อนจะรีบหันหน้าหนีไปมองทิศทางอื่น ก็มองหน้าคนข้างๆตอนนี้ทีไรทำเอาหน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาทุกทีเลย คำคำนั้นยังติดหูฉันอยู่เลยนะ ' ตลอดไป '" พริสเป็นผู้หญิงที่ฉันเคยตามจีบสมัยมัธยมเพราะพนันกับเพื่อน เธอสวยน่ะแต่ไม่มีใครจีบติด "อยู่ๆคนที่เดินจูงมือฉันอยู่ก็พูดบางอย่างขึ้นก่อนจะพาฉันไปนั่งตรงม้านั่งใต้ต้นไม้ใกล้ๆ ฉันทำได้เพียงแค่นั่งฟังอย่างเงียบๆเพราะนี่เป็นโอกาสดีที่ฉันจะได้รู้อะไรระหว่างลุงกับผู้หญิงคนนั้นโดยที่ไม่ต้องถาม" แต่จีบจนเรียนจบก็จีบไม่ติดเพราะว่าฉันไม่รวยแล้วก็ไม่มีหน้ามีตาในสังคม จนฉันได้เรียนต่อมหาลัยที่เดียวกันกับลูกชายของเจ้านายคนก่อนซึ่งก็คือคุณนักรบ คุณนักรบก็สั่งให้ฉันจีบพริสอีกครั้งเพราะต้องการข้อมูลบางอย่างอันนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกแต่ก็จีบไม่ติด "อ่อแบบนี้นี่เอง

เซ็น...เมื่อวานหลังจากกลับมาถึงที่พักผมกับใครบางคนก็ไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกันมากนัก เพราะผมมัวแต่ยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ไอ้เพื่อนตัวดีมันหามาให้นี่แหละ ผมต้องไปจัดการเรื่องของพริสที่อยู่ๆเธอก็มาตามตอแยผมซะงั้นจะว่าไม่มีที่ไปก็ไม่ใช่หรือเธออาจรู้แล้วว่าตอนนี้ผมเริ่มมีธุรกิจหลายๆอย่างเป็นของตัวเองก็เลยกลับมาอันนี้ก็ไม่แน่อีก แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าเธอที่หายไปจากชีวิตผมมานานหลายปีแล้วอยู่ๆก็โผล่มาด้วยเรื่องอะไรก็แล้วแต่เอาเป็นว่าตอนนี้เราสองคนเคลียร์กันจบและแยกย้ายกันได้ด้วยดีและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องหรือหรือพบเจอกันอีก" ตื่นแล้วเหรอหิวมั้ยหรืออยากออกไปไหนหรือเปล่า "ผมถามคนบางคนที่เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางที่ยังอึนๆอยู่ ตื่นสายแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะคนคนนี้..." วันนี้ถินว่าจะออกไปหาเพื่อน "" เพื่อนที่ไหน "ผมถามคนที่กำลังจะเดินเลยเข้าไปในครัว อยู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนหลบหน้าซะงั้นหรือว่าไม่พอใจเรื่องที่ผมออกไปคุยกับพริสเมื่อวานหลังจากที่กลับมาส่งใครบางคนแล้ว นี่แหละคืออีกเรื่องหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจผู้หญิงเลย" เพื่อนที่หอค่ะ จะไปทำความสะอาดห้องด้วย "คนตรงหน้าตอบหน้านิ่ง" ทำไมต้อ

เซ็น...ซ่าาา!!เสียงสายน้ำจากฝักบัวบนเพดานห้องน้ำไหลลงกระทบผิวเนื้อผมก่อนจะกระทบลงพื้นห้องน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมยืนเอนหลังพิงกำแพงเพื่อให้สายน้ำกระทบเนื้อหนังอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องน้ำแล้ว ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆที่สูงเพียงหน้าอกของผมก้าวขาออกจากห้องน้ำยังคงติดตาผมอยู่ซ่าา!!ร่างเล็กๆที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของผมเพียงแค่ตัวเดียวทำให้หัวใจผมถึงกับเต้นโครมครามตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น ภาพใบหน้าขาวเนียนไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแต่พวงแก้มกลับมีสีชมพูระเรื่อยังคงติดตาผมอยู่ ยิ่งเสื้อสีขาวตัวนั้นเปียกโชกแนบเนื้อเพราะหยดน้ำจากเส้นผมจนมองเห็นผิวเนื้อขาวเนียนด้านในยิ่งทำให้ผมรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว ก้อนเนื้อเล็กๆที่ครั้งหนึ่งฝ่ามือของผมเคยกอบกุมเอาไว้ตั้งชูชันใต้เสื้อสีขาวตัวนั้นทำให้ผมแทบสติแตก เด็กผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆคนนึง ไม่สะสวยอะไร หุ่นก็งั้นๆเรียกได้ว่าไม่มีความเซ็กซี่เย้ายวนเลยสักนิดแต่ทำให้ผมคลั่งแทบอยากจับเธอปล้ำตรงนั้นได้นี่มันอะไรกัน? อันตรายจังเลยนะยัยเปี๊ยกนั่น..." ฟู่ว ~ ~ "ผมพ่นลมหายใจออกมาหลังจากที่เข้ามาสงบสติอารมณ์ได้สักพัก" เฮ้อ!! แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวทำไม

กระถิน..." จากนี้ไปเธอเป็นของฉัน... "เสียงของใครบางคนยังก้องกังวานอยู่ในหูฉันซ้ำๆก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบหายไปเมื่อบางอย่างกำลังแทรกตัวเข้ามาในเบื้องล่างของร่างกายฉันอย่างช้าๆจนขาทั้งสองข้างที่สั่นเกร็งปวดไปหมด" ฮึ่ก "ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้พร้อมกับกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ความเปียกชื้นจากหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงไปยังไปหูทั้งสองข้างทำให้ฉันหู้อื้อไปหมด" เจ็บ ฮึ่กฮือๆ "ในที่สุดเสียงที่พยายามกลั้นเอาไว้แทบตายก็เล็ดลอดออกมา" ขอโทษ แต่หยุดไม่ได้แล้ว ซี๊ด "เสียงแหบพร่าของคนที่พยายามแทรกตัวเข้ามากระซิบบอกบางอย่างที่พยายามจะแทรกตัวเข้ามาในร่างกายฉันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ รอยแยกเบื้องล่างที่ฉันสัมผัสได้ว่ามันคับแน่นจนยากที่บางอย่างจะแทรกตัวเข้ามาได้นั้นกำลังปริออก เจ็บ..." อึก ฮือๆ ลุงถินเจ็บ "ฉันร้องบอกคนที่แทรกตัวเข้ามาได้สำเร็จก่อนจะเขย่าแขนของคนที่ยังคงแช่ตัวแน่นิ่งเอาไว้อยู่ไม่ยอมขยับหรือไม่ยอมออกไปสักที" ขอโทษ หลังจากนี้จะไม่เจ็บแล้ว "คนที่แน่นิ่งอยู่กระซิบบอกก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าของฉันราวกับว่ากำลังซับน้ำตาให้ ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเกลี้ยเส้นผมที่ปิดหน้

เซ็น..." ลุงกลับได้แล้วดึกมากแล้วนะ "ประโยคสุดท้ายที่ใครบางคนนั้นพูดกับผมก่อนจะโบกมือให้ผมแล้วเดินกลับเข้าไปในรั้วหอพักของเธอ ในใจก็ไม่อยากให้ไปอยู่หรอกนะไอ้หอพักอะไรนั่นน่ะผมอยากให้เธออยู่กับผมมากกว่า แต่ก็ใช่ว่าจะเอาความต้องการของตัวเองมาเป็นข้ออ้างให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องทำผิดกฎมหาลัยและเสียการเรียนก็เลยจำใจยอม" เฮ้อ!! "ผมถอนหายใจยาวๆออกมาเมื่อในห้องที่เคยมีเสียงเจี้ยวจ๊าวของใครบางคนตอนนี้ช่างเงียบเหงา ภาพของร่างบางๆที่เดินไปเดินมาระหว่างห้องครัวกับห้องนั่งเล่น ภาพของใครบางคนที่นั่งบนโซฟาหน้าจอทีวีเคี้ยวขนมเสียงดังกุกกับ" เฮ้อ!! / เฮ้อ!! "" มึงจะถอนหายใจพร้อมกูเพื่อ? "ผมหันไปขมวดคิ้วถามไอ้เพื่อนรักที่มานั่งอยู่ข้างๆตั้งแต่ที่ผมกลับเข้ามาในห้องอันที่จริงจะบอกว่ามันมารออยู่เลยแล้วก็ได้" เป็นเอามากนะมึงเนี่ย ตอนแรกที่มึงทิ้งงานแล้วตามน้องมันมากูก็แทบไม่อยากจะเชื่อแล้วนี่มานั่งถอนหายใจเป็นร้อยรอบทำอย่างกับเพิ่งเลิกกับน้องมันกูก็แทบไม่เชื่อถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง "มันพูด" มึงไม่ใช่กูมึงไม่รู้หรอก "ผมหันไปตอบก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยอาการเซ็งๆ" ทำอย่างกับห่างกันนานเป็นปี นี่