9. โดนหลอก

หลังจากทานบะหมี่เสร็จ ทั้งสามก็ตั้งท่าจะเดินทางต่อ หนุ่มต่างแดนที่รอจังหวะก็รีบตรงเข้ามาหา ฉางเยว่จึงหยุดชะงัก

“พวกท่านต้องการสิ่งใดหรือ” นางตั้งคำถามก่อนอีกฝ่าย

“พวกเจ้าจะเดินทางไปที่ใดหรือ” ชายหนุ่มมีท่าทางเอียงอายเล็กน้อย เมื่อถามถึงการเดินทางของหญิงสาวตรงหน้า

“ข้าจะเข้าเมืองผิงอัน” ฉางเยว่ตอบแล้วก็ยิ้มอ่อน

“เช่นนั้นเราเดินทางไปด้วยกันดีหรือไม่ ข้าก็จะเข้าเมืองผิงอันเช่นกัน” ชายหนุ่มหน้าตาดีรีบกล่าว

“เอาอย่างที่ท่านว่าก็ได้” ฉางเยว่ตอบรับอย่างว่าง่าย นางคิดว่าคนทั้งสามน่าจะเกี่ยวข้องกับคณะทูตที่มาจากต่างแดนแน่ และถ้าเป็นเช่นนั้น มันย่อมเป็นประโยชน์ต่อนางในภายภาคหน้า

เมื่อตกลงกันได้แล้ว ร่างอรชรก็ขึ้นรถม้าไป ส่วนชายทั้งสามก็พากันบังคับม้าติดตามรถม้าคันนี้มุ่งสู่เมืองผิงอัน

ในขณะนั้นก็มีการพูดคุยถามไถ่กันไปตลอดทาง

ฉางเยว่จึงได้รู้ว่า อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายของหัวหน้าคณะทูต ซึ่งบัดนี้บิดาเขาเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อไปถวายบรรณาการ ส่วนตัวเขานั้นศึกษาวิถีชีวิตของแคว้นหนานโจวอยู่ที่นี่

“นึกไม่ถึงว่าสตรีเช่นเจ้า จะดั้นด้นคิดมาทำการค้าเพียงลำพังที่นี่ เจ้าไม่กลัวหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถามสตรีที่อยู่ในรถม้า

“กลัวสิ ทว่าข้ากลัวไม่มีเงินมากกว่า” ฉางเยว่เอ่ยแล้วก็ยิ้มจนเห็นฟันขาว ท่าทางสดใสของนางช่างต่างจากยามอยู่จวนโหวนัก แม้แต่ชิงอี้ยังมองแล้วมองอีกราวกับไม่เชื่อสายตา

“เจ้านี่ เป็นคนตรงดีนะ” อีฮยอน ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าเอ่ยอย่างเอ็นดู พลางยิ้มตามท่าทางสดใสของสตรีตรงหน้า ที่เขาคอยมองไม่วางตา ด้วยว่านางทั้งงามและคุยสนุกไม่ถือตัวเลยสักนิด

การเดินทางของพวกเขาเป็นไปอย่างราบรื่น กระทั่งถึงหน้าประตูเมืองผิงอัน รถม้าก็หยุดนิ่งลงเพื่อรอการตรวจก่อนเข้าเมือง

“คุณหนู เราจะผ่านเข้าไปได้ง่าย ๆ หรือเจ้าคะ” ชิงอี้นึกหวั่นใจ เพราะได้ยินมาว่าการตรวจตราของเมืองผิงอันเข้มกว่าเมืองอื่น เนื่องจากมีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาทำการค้า

“กังวลไปไย เรามีใบผ่านทางนะ” ฉางเยว่ชูแผ่นกระดาษหยาบในมือให้คนของตนดู ก่อนจะยิ้มร่าอย่างมีความสุข แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับลุกออกจากที่นั่งลงไปเตรียมให้ทหารตรวจสอบ

ไป่เซิง ชายหนุ่มเจ้าของรถม้าที่เดินทางร่วมกันมานานกว่าครึ่งเดือนก็เอ่ยทักท้วงขึ้นว่า “คุณหนู ใบผ่านทางนี่เป็นของปลอมนะขอรับ ตราประทับนี่มิใช่ของทางการ”

ฉางเยว่ตาโตเท่าไข่ห่านทันที “พี่ไป่ พี่ว่าอะไรนะ นะ... นี่คือใบผ่านทางของปลอมหรือ” เสียงนางติดขัดในทันที

“คุณหนู ใบผ่านทางของท่านคือของปลอม แบบนี้ต่างหากของจริง” ไป่เซิงเอ่ยพลางล้วงเอาใบผ่านทางของตนให้ดู

ฉางเยว่รีบเอามาเทียบกันทันที ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด “ฮึก แหง นี่ข้าถูกหลอกหรือนี่”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” อีฮยอนรีบร้องถามทันทีเมื่อได้ยินเสียงข้างใน เขาอยากเปิดม่านดูแต่เพราะคำนึงถึงความเหมาะสม จึงได้แต่เอ่ยถามพลางจ้องมองรถม้าด้วยความเป็นห่วง

ไม่นานนักม่านนั้นก็เปิดออก “พวกท่านเข้าเมืองไปก่อนเถิด ข้ายังมีธุระที่ต้องทำอีก เอาไว้คราวหน้าเราค่อยพบกันใหม่” ฉางเยว่เอ่ยบอก และไม่รอฟังคำพูดจากอีกฝ่าย นางกลับปิดม่านหน้าต่างเสียก่อน ยามนี้นางไม่มีกะจิตกะใจจะอธิบายอะไรทั้งนั้น

จ่ายเงินซื้อใบผ่านทางไปตั้งสามตำลึง ทว่าสิ่งที่ได้มากลับเป็นใบผ่านทางปลอม นี่ถ้าไป่เซิงไม่ทักท้วงเสียก่อน นางกับชิงอี้เป็นได้ถูกจับไปคุมขังในคุกโทษฐานปลอมแปลงใบผ่านทางแน่

“คุณหนู ทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ชิงอี้เอ่ยอย่างเป็นกังวล

“เราคงต้องหาใบใหม่” ฉางเยว่เอ่ยพลางตั้งท่าจะลุก

“ไม่ต้องหรอกขอรับ ใบผ่านทางของข้าสามารถใช้ผ่านทางได้มากถึงสิบคน คุณหนูกับชิงอี้ไปกับข้าได้ เพียงแต่...” ชายขับรถม้าเงียบเสียงลง พลางจ้องใบหน้างามของสตรีผู้จ้างวาน

“พี่ไป่ต้องการสิ่งใดหรือ หากเป็นเงินข้าคงมีให้ท่านได้ไม่มากนักนะ” ฉางเยว่รีบเอ่ยถึงข้อจำกัดของตน

ไป่เซิงยกยิ้ม นำพาให้หนวดที่ปกคลุมใบหน้ากระตุกตาม

“ข้าไม่ต้องการเงิน ข้าแค่อยากช่วยเท่านั้น” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะยิ้มอ่อนให้คนที่กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“พี่ไป่จะช่วยข้าเปล่า ๆ หรือ” ฉางเยว่จ้องลึกในดวงตาเขา

“ก็ไม่ถือว่าเปล่านะ เงินที่คุณหนูให้มาถือว่ามากพอสมควร ทั้งท่านยังจ่ายค่าอาหารให้ข้าตลอด แค่พาท่านเข้าเมืองนับว่าเป็นน้ำใจเล็กน้อยขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงสดใส

“คุณหนูแบบนี้ก็ดีนะเจ้าคะ” ชิงอี้รีบเห็นชอบ

ฉางเยว่นิ่งไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยตอบตกลง ยามนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่ เงินทองที่ติดตัวมาก็ร่อยหรอเต็มที หากยังเย่อหยิ่งถือดีอยู่ อนาคตอันใกล้นี้อาจกลายไปเป็นขอทานเอาก็ได้

“เช่นนั้นข้าคงต้องรบกวนพี่ไป่พาข้ากับชิงอี้เข้าเมืองด้วย”

“ได้ขอรับ” ไป่เซิงรับคำเสียงใส ก่อนจะบังคับรถม้าเคลื่อนต่อไปยังหน้าประตูเมือง ไม่กี่อึดใจก็มีทหารเดินมาเปิดม่านเพื่อสำรวจตรวจดู เมื่อเห็นว่ามีสตรีสองนางนั่งอยู่ ม่านก็ปิดลง

“ไปได้” เสียงสั่งการดังขึ้น พร้อมกับการเคลื่อนตัวของรถ

ชิงอี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจึงรีบขยับมานั่งข้างผู้เป็นนาย พลางกล่าวกระซิบ “โชคดีที่พี่ไป่เซิงช่วยเรานะเจ้าคะ ไม่งั้นคงแย่”

“อืม” ฉางเยว่ตอบรับสั้น ๆ แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิด

‘ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา คนผู้นี้ไม่เคยก้าวล่วงหรือทำให้เรารู้สึกอึดอัดใจแม้เพียงครั้ง หากเขาเป็นคนไม่ดี คงไม่ทนเก็บความชั่วช้าได้นานขนาดนี้กระมัง’ นางนึกพลางมองไปยังแผ่นหลังของคนบังคับม้า ที่เผยให้เห็นเพียงแวบเดียวยามม่านกั้นนั้นขยับเคลื่อนตามแรงลมและแรงโยกของรถม้า

‘หวังว่าสวรรค์จะไม่ชักนำให้พบกับคนพาลอีกนะ’ หญิงสาวเตือนตนในใจ พร้อมกับนึกถึงสถานะตนในยามนี้ ที่เปรียบเสมือนคนไร้บ้าน ไร้ญาติขาดมิตร ซ้ำเงินทองร่อยหรออีกต่างหาก

โชคดีมีคนยื่นมือมาช่วย ก็นับว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ เอาไว้หาช่องทางทำเงินได้แล้ว นางค่อยตอบแทนบุญคุณนี้ก็ยังไม่สาย

เพราะถ้าให้จ่ายเงินซื้อใบผ่านทางอีก คราวนี้นางคงได้หมดตัวไม่เหลือแม้แต่เงินไว้ซื้ออาหารประทังชีวิตเป็นแน่

‘ฉางเยว่ เป็นเพราะความโง่ของเจ้าโดยแท้’ นางนึกตำหนิตนเองในใจก่อนจะพิงผนังอย่างอ่อนแรง เพราะสิ่งที่คิดไว้มันผิดไปจากที่คาดหวังอยู่มาก สินเดิมที่คิดว่าจะขายได้เงินพอใช้จ่าย กลับถูกกดราคาจนทำให้ขาดทุนไปกว่าครึ่ง ส่วนเงินทองที่เคยมี นางก็ดันใช้จ่ายไปกับการซื้อข้าวของมาประดิษฐ์เพื่อเอาใจสามี พอออกจากจวนโหวมา นางก็แทบจะไม่เหลือสมบัติติดตัว

“เฮ้อ... คิดว่าทุกอย่างมันจะง่ายเหมือนภาพฝัน ที่ไหนได้ แค่ออกจากเมืองก็โดนหลอกขายใบผ่านทางเสียแล้ว ข้านี่ช่างโง่จริง ๆ” ฉางเยว่ก่นด่าตนเองอย่างหงุดหงิด

“คุณหนูอย่าโทษตนเองเลยนะเจ้าคะ ท่านไม่เคยออกนอกเมือง จะรู้ได้เยี่ยงไรว่าใบผ่านทางมีลักษณะเช่นไร อีกทั้งคนที่ให้ใบผ่านทางแก่เรามา ก็เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายตรวจการนะเจ้าคะ เขาน่าเชื่อถือเพียงนั้น เป็นใครก็ต้องหลงเชื่อนะเจ้าคะ” ชิงอี้รีบแย้ง เพราะนางไม่อยากให้ผู้เป็นนายคิดมากกับเรื่องนี้

แต่นั่นกลับทำให้ฉางเยว่ฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“ฝ่ายตรวจการมีหน้าที่ออกใบผ่านทางให้ราษฎรนั่นก็เป็นเรื่องปกติ ส่วนจะเรียกเก็บเงินมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับผู้ลงตราประทับ แล้วเหตุไฉนเขาถึงได้ให้ใบผ่านทางปลอมมา มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด ทั้งที่ข้าก็จ่ายไปมากถึงเพียงนั้น” ฉางเยว่ขมวดคิ้วมุ่น

“นั่นสิ เหตุใดหัวหน้าฝ่ายตรวจการต้องให้ใบผ่านทางปลอมแก่เรามา” ชิงอี้ขมวดคิ้วมุ่นไม่แพ้กัน แต่เพียงครู่นางก็เอ่ยออกมาเสียงดังว่า “คุณหนู หรือว่านี่จะเป็นฝีมือท่านโหวเจ้าคะ”

ฉางเยว่นิ่งงันไป เพราะในใจก็กำลังนึกถึงสามีใจร้ายผู้นั้น ความเงียบเริ่มปกคลุมภายในรถม้า แม้แต่คนที่แอบฟังอยู่ด้านนอกยังนิ่งงันตามคนด้านใน ทว่าในใจไป่เซิงกลับกำลังครุ่นคิด

‘หลี่เป่ยโหว เจ้ากล้ารังแกฉางเยว่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ’

ไป่เซิงนึกอย่างแค้นใจ มือที่ถือบังเหียนกำแน่นยิ่งกว่าเดิม