บทที่ 3 ใครกันที่เป็นห่วงใคร 1

บทที่ 3 ใครกันที่เป็นห่วงใคร

(ตำหนักพระพันปี)

“พระพันปีเพคะ พระสนมเอกทูลขอเข้าเฝ้าเพคะ”

‘มิทันได้ลืมเรื่องในท้องพระโรง เจ้าก็มาถามถึงที่เองเลยรึ….’

“ให้นางเข้ามา…”

น้ำเสียงเรียบนิ่ง พระองค์ทรงนั่งรออย่างใจสงบ บานประตูจะถูกเปิดโดยนางกำนัลทั้งสอง ก่อนที่จะปรากฏเงาของพระสนมเอกที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้า ท่าทาง และแววตาที่เรียบนิ่ง ก่อนจะนั่งลงเพื่อแสดงความเคารพผู้ที่อยู่สูงกว่าตน

“หม่อมฉันขอพระราชทานอภัย ที่บังอาจรบกวนพระองค์ แต่มีเรื่องหนึ่งที่หม่อมฉันอยากทูลถามพระพันปีให้กระจ่างเพคะ”

พระสนมเอกพูดจบหันควับจ้องมองไปที่พระพันปีอย่างไม่ลดละพร้อมสีหน้าที่เรียบๆ แต่แอบไปด้วยเล่ห์บางอย่างที่พุ่งออกมาจากแววตา

“มีเรื่องอันใดล่ะ?”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่า พระองค์ทรงเชื่อว่าหม่อมฉันอยู่เบื้องหลังเรื่องที่ทำให้ทหารองครักษ์ถูกพักราชการเพราะเล่นไสยศาสตร์ พระองค์ทรงทราบได้อย่างไรเพคะว่าเป็นหม่อมฉัน?”

บรรยากาศพลันเย็นเฉียบลงแบบทันทีทันใด พระพันปีวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ

“เพราะเจ้าชอบเชิญหมอผีมาทำพิธีในตำหนักยามค่ำคืนเช่นนั้น คิดว่าข้าไม่รู้หรือ พระสนมเอกสิ่งใดที่เจ้าทำนั้นล้วนรู้อยู่แก่ใจ”

“หากพระองค์ทรงคิดเช่นนั้น…. หม่อมฉันก็มิอาจห้ามได้เพคะ หม่อมฉันเพียงสวดภาวนาอุทิศส่วนกุศลให้บิดามารดา หากความดีเป็นเรื่องต้องห้ามหม่อมฉันก็ย่อมยอมรับได้เพคะ ….แต่หากพระองค์ไม่มีหลักฐานแน่ชัด ก็อย่าได้ทรงกล่าวหาหม่อมฉันลอย ๆ เช่นนี้เลย…”

พระสนมเอกตรัสด้วยสีหน้าที่จริงจัง พระพันปียิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เรียบๆ แต่แววตาของพระองค์นั้นเริ่มแข็งทื่อขึ้น

“เพราะเจ้ามีนิสัยไม่ต่างจากบิดามารดาของเจ้าอย่างไรเล่า! จึงกล้ากระทำเรื่องอัปมงคลต่อบ้านเมืองเอาความแค้นส่วนตัวมาปะปนกับราชการ หากข่าวเช่นนี้แพร่ออกไป เจ้ามิเคยนึกถึงพระเกียรติของผู้เป็นกษัตริย์บ้างหรือ!”

พระสนมกำมือแน่นหลังจากได้ยินคำว่า บิดามารดา ในขณะเดียวกันนางกำนัลคนสนิทของพระพันปีก็เอ่ยขึ้นขั้นกลางบทสนทนาที่กำลังเร่าร้อนดั่งเพลิงคราม

“พระสนมเอก บังอาจโต้เถียงพระพันปีเช่น….”

พูดยังไม่สิ้นประโยค พระสนมหันไปช้าๆ ก่อนที่จะจ้องตาเขม็งตรงไปที่นางกำนัลผู้นั้น

“เจ้าเป็นเพียงนางกำนัล อย่าก้าวล่วงเกินฐานะของตน เจ้ากับข้า….หาเทียบกันได้ไม่”

นางกำนัลหน้าซีดเผือด และค่อยๆ ก้มหน้าลง และพระสนมเอกก็หันหน้ามาที่พระพันปีแบบไม่หลบสายตาให้ผู้ใด

“หากพระองค์จะทรงตำหนิหม่อมฉันประการใด หม่อมฉันยอมรับได้เพคะ แต่หากทรงเหยียดหยามเกียรติบิดามารดาของหม่อมฉัน…หม่อมฉันจะไม่ยอมเป็นอันขาด เข้าพระทัยแล้วหรือยังเพคะ…”

สายตาของทั้งสองประจบกันราวอย่างไม่กระพริบสีหน้าแววตานั้นจ้องมองกันอย่างไม่ลดละ พระตำหนักอยู่ในความเงียบงันเพียงชั่วครู่ พระพันปีไม่ได้โกรธแต่อย่างใด แต่ทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงเบาๆ แต่หนักแน่น

“ความจริงย่อมปรากฏในเวลาอันควร….เจ้าจงระวังตนไว้เถิด”

“กระหม่อมทูลลาเพคะ…”

จากนั้นพระสนมก็ลุกขึ้นยืน และเดินออกจากพระตำหนักของพระพันปี ถึงจะออกมาแล้วแต่แววตานั้นยังคงฟ้องอยู่ตรงหน้า

พระพันปียิ้มกว้างขึ้นแบบมีเล่ห์เหลี่ยม ก่อนที่จะหัวเราะเล็กน้อยในลำคอ สายตาที่เยือกเย็นนั้นช่างน่าเกรงขามอย่างยิ่ง

“ในเมื่อนางบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้ ข้าคงอยู่นิ่งเฉยมิได้แล้วล่ะ..”

พระองค์ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนที่จะวางแก้วชาบนโต๊ะจนเสียงดัง ปึก! พร้อมกับสายตาที่แข็งทื่อ มือข้างนึงอยู่ในท่าที่กำกำปั้นไว้แน่น…

ทันทีที่พระสนมถึงตำหนัก พระนางก็รีบกระซิบกระซาบบางอย่างกับนางกำนัลคนสนิทของตน ก่อนที่จะรับสั่งให้นางกำนัลผู้นั้นนำสิ่งของบางอย่างไปขุดซ่อนไว้ในดินที่ใต้ถุนเรือน และพระนางได้กำชับอย่างแน่นหนาว่า

“อย่าให้ใครผู้ใดเห็นเรื่องนี้เป็นอันขาด…รีบไปจัดการเสีย ข้าจะไปตำหนักพระมเหสีเสียหน่อย…”

.

.

.

ยามบ่ายคล้อยที่ใกล้ยามสนธยานั้นได้เข้ามาเยือน กัณฑ์ทศในชุดขุนนางที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างครบถ้วน เร่งฝีเท้าของตนเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาทอย่างรวดเร็ว

“ฝ่าบาท ท่านทหารองครักษ์กัณฑ์ทศทูลขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ!”

“ให้เขาเข้ามา”

จากนั้นกัณฑ์ทศก็เดินเข้ามา ก่อนจะรายงานบอกกับพระองค์ว่าทุกอย่างนั้นเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว พร้อมที่จะเดินทางในเพลานี้เลย จากนั้นพวกเขาทั้งสามคน ฝ่าบาท กัณฑ์ทศ และทหารองครักษ์ผู้ติดตามของกัณฑ์ทศอีกหนึ่งนายที่จะร่วมเดินทางคุ้มกันฝ่าบาท ก็ได้ควบม้าออกจากหลังประตูเล็กหลังวัง

“ฝ่าบาท หากพระองค์ทรงเสด็จจกลับไปที่พระราชวังไม่ทัน พระองค์จะทรงทำเช่นไรขอรับ…”

ผู้ที่ควบม้าอยู่ด้านหน้าสุดเอ่ยขึ้นถามผู้ที่ตามหลังมาติดๆ

“เรื่องนี้เจ้ามิต้องเป็นกังวลหรอก…”

น้ำเสียงเรียบๆ ของฝ่าบาท ทำเอาสถานการณ์นั้นเงียบงันลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดอยากถามต่อ มีแต่ควบม้าและตรงไปเพียงเท่านั้น…

(วังหลวง)

นางกำนัลทั้งหลายนำพระกระยาหารช่วงเย็นมาถวายให้กับฝ่าบาท ขันทีรีบออกมาต้อนรับก่อนจะบอกกับพวกนางว่า “พระองค์ทรงปฏิบัติสมาธิอยู่ และมิต้องการเสวยอันใดพวกเจ้านำออกไปเถิด…” ก่อนที่นางกำนัลทุกคนจะเดินออกจากพระตำหนักไป

ขันทีอินทร์เผยสีหน้าที่เป็นกังวล ก่อนที่จะยืนครุ่นคิดบางสิ่ง

“หากพระองค์ทรงเสด็จกลับมาที่พระตำหนักไม่ทันฟ้าสาง พระองค์จะทรงทำเช่นไรพะยะค่ะ… เหล่าขุนนางทุกคนจะต้องมีเรื่องกราบทูลและขอเข้าเฝ้า พร้อมกับไถ่ถามถึงพระองค์เป็นแน่พะยะค่ะ…”

สีหน้า น้ำเสียงและแววตาของขันทีอินทร์ที่ได้เอ่ยมานั้น แสดงถึงความเป็นห่วงต่อผู้เป็นนายอย่างแท้จริง

“ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า… ท่านมิต้องเป็นกังวลไป ท่านเพียงปฏิเสธคนทุกผู้ที่เข้าเฝ้าข้า บอกไปเพียงว่าข้ากำลังปฏิบัติสมาธิอยู่ เนื่องจากเพลานี้ราชวังของเราหวั่นไหวเป็นอย่างมากทั้งฝ่ายในฝ่ายนอก พวกท่านทั้งหลายน่าจะแจ้งใจอยู่”

“หากเป็นพระพันปี…คงมิหยุดที่คำตอบของกระหม่อมเป็นแน่พะยะค่ะฝ่าบาท…”

ฝ่าบาททรงนิ่งพระทัย ก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“หากพระพันปีเค้นถามจนจนมุม ท่านจงบอกไปตามความจริงเถิด ประเดี๋ยวพระพันปีคงจะจัดการเรื่องนี้เอง เหตุเพราะพันปีจะมิถูกพระทัยเป็นอย่างยิ่ง ที่ข้าจะต้องถูกเหล่าขุนนางสงสัยซึ่ง ถ้าเป็นเช่นนี้ ย่อมส่งผลต่อราชวงศ์ ท่านคงแจ้งใจดี…”

บรรยากาศเงียบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“พะยะค่ะฝ่าบาท….”

ก่อนที่พระองค์จะรีบไปเปลี่ยนฉลองพระองค์ เป็นชุดขุนนางธรรมดา พร้อมกับการฝากฝังความหวังครั้งใหญ่นี้ไว้กับขันทีอินทร์ผู้ที่จะต้องแบกรับศึกที่หนักหนาครั้งนี้

‘ก้าวกระหม่อมเกรงว่าหากฝ่าบาทจะกลับมาไม่ทันฟ้าสาง…ผู้คนเหล่านั้นจะคิดลบต่อพระองค์นะพะยะค่ะ….’

ท่านขันทีจ้องมองไปที่โต๊ะของฝ่าบาท เสียงนาฬิกาตั้งโต๊ะดังขึ้น ประจวบกับกาลเวลาที่แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว

(เรือนทหารองครักษ์ศรีบดินทร์)

“ท่านองครักษ์บดินทร์….จนจะยามสนธยาแล้วเช่นใดกันยังไม่ฟื้นรึแม่จันทร์ศรี ใจข้านั้นกระวนกระวายไปหมดเสียแล้ว…”

น้ำเสียงที่สั่นคลอนเล็กน้อยของสตรีอาวุโสผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งเป็นแม่ของท่านผู้หญิงในเรือน พูดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด สายตาอย่างน่าเป็นห่วงของคนทั้งสองกำลังจับจ้องไปตรงที่ร่างของศรีบดินทร์ที่นอนอยู่บนที่นอนอย่างไม่ลดละ

“ท่านแม่อย่าเป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ….ประเดี๋ยวบดินทร์ก็คงจะตื่น พอดีหม่อมฉันได้เรื่องมาจากทหารผู้ติดตามของฝ่าบาทว่าจะเสด็จมาเยี่ยมท่านทหารองครักษ์ที่นี่เจ้าค่ะท่านแม่”

“…เป็นเช่นนั้นรึ? บุญวาสนาจริงๆ ที่พระองค์จะเสด็จมาด้วยตนเอง เช่นนั้นก็จัดเตรียมต้อนรับพระองค์ให้สมพระเกียตริ ข้าจะไปเตรียมจุดธุป ส่วนเจ้าก็จัดเตรียมตั้งโตะเตี้ยพร้อมชงชาไว้เสีย ที่สำคัญเปิดลานหน้าบ้านให้โล่งไว้ เผื่อคนติดตามของพระองค์ท่านด้วย…”

ท่านผู้หญิงหลังจากที่ได้รับคำสั่งจากผู้ที่อาวุโสที่สุดในบ้านก็รีบออกไปบอกให้สาวใช้และบ่าวชาย ช่วยกันเก็บกวดเรือนให้เรียบร้อยเพื่อที่จะรอต้อนรับฝ่าบาท

ไม่นานมากนักเสียงฝีเท้าของเหล่าม้าก็ได้ย่างกรายมาถึงเรือนขององครักษ์ศรีบดินทร์ ขุนเรืองรีบเดินออกไปต้อนรับนึกว่าจะเป็นฝ่าบาทแตไม่ใช่ กลับเป็นคนผู้นั้นซึ่งก็คือ ท่านขุนนางทหารศรีบดนทร์ผู้เป็นถึงนายกอง เสด็จพ่อของท่านศรีบดินทร์ที่ซึ่งกำลังกลับจากราชการในวังหลวง

ท่านบดนทร์รีบลงจากอานม้าก่อนที่จะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปดูบุตรชายในเรือนด้วยความเป็นห่วงเพราะพึ่งได้ยินข่าวมาว่าฝ่าบาทสั่งพักราชการสองสัปดาห์ และข่าวลือเสียๆ หายๆ จากขุนนางต่างๆ อีกว่าอาจจะโดนพระสนมทำไสยศาสตร์ใส่และคิดปองร้าย บ้างก็ว่าเป็นฝีมือของลูกชายท่านอัครมหาเสนาบดียศที่อาจจะคิดร้ายเพราะอยากได้ตำแหน่งองครักษ์ผู้ปกป้องพระราชา

“…ท่านองครักษ์ศรีบดินทร์! ท่านมิเป็นอันใดใช่มั้ยขอรับ!”

ด้วยหัวใจของพ่อ ท่านศรีบดนทร์เกือบจะเป็นลมลงไปตรงนั้น หลังจากที่เห็นลูกชายของตนนอนแน่นิ่งอยู่บนที่นอน ก่อนที่จะโทษตัวเองว่าที่เป็นแบบนี้เพราะปลูกฝังให้เป็นองครักษ์ตั้งแต่ยังเด็ก ทุกคนทำอะไรไม่ได้เพียงแค่ช่วยกันปลอบใจ

จากนั้นท่านผู้หญิงก็ได้บอกกับสามีของตนว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาเยี่ยมท่านองครักษ์ที่เรือน ท่านบดนทร์ก็รีบเร่งจัดการความรู้สึกตนเองอย่างเร็วไวเพื่อที่จะเข้าสู่บทบาทของการเป็นผู้นำของครอบครัวที่ดี เพื่อภาพลักษ์ของวงตระกูลจะได้ไม่เสื่อมเสีย

“เรื่องมันเป็นเช่นนี้เอง… มิน่าเรือนถึงได้ดูสะอาดสะอ้านถึงเพียงนี้…”

จากนั้นท่านบดนทร์ก็ออกมานั่งคุยแบบเปิดใจกับทหารองครักษ์อีกสองคนที่ตามมาปกป้องบุตรของตน เนื่องจากช่วงที่เข้าร่วมประชุมนั้น ตนมีเหตุด่วนเลยไม่ได้เข้าร่วมประชุม จากนั้นก็สืบสาวเรื่องราวความเป็นมาอยู่ไม่น้อย ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันมีความเป็นมาเช่นไรทุกอย่างถึงได้มาลงเอยเช่นนี้….

ก่อนที่เสียงทั้งสามจะเอ่ยขึ้นสลับกันพูดจนเป็นประโยค ยามสนธยากลับมาสู่ฟ้าอีกครั้ง บัดนี้ฝ่าบาทได้เสด็จมาถึงที่เรือนของท่านทหารองครักษ์แล้ว ผู้คนในเรือนต่างออกมาต้อนรับการเสด็จพระองค์ด้วยใจเคารพหลังจากนั้นพระองก็เสด็จลงจากอานม้า

“กระหม่อมถวายบังคมพะยะค่ะฝ่าบาท”

“พวกเจ้ากล้าดีเช่นไร! ถึงไม่แสดงความเคารพต่อผู้ที่เป็นถึงกษัตริย์ของใต้หล้าแผ่นดินนี้! หากยังคงประพฤติตนเช่นนี้ระวังโทษตามกฎหมายบ้านเมืองเสีย!”

กัณฑ์ทศตะคอกเสียงใส่ทุกคนในเรือน หลังจากที่ตนเห็นว่าทุกคนในเรือนเลือกที่จะยืนขึ้นเพียงเพราะฝ่าบาทไม่ถือสา แต่ที่ตนทำเช่นนี้เพราะไม่อยากให้ราชวงศ์นั้นเสื่อมเสียและปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาท ผู้ที่เป็นปวงชนธรรมดาย่อมจะต้องเคารพผู้ที่เป็นกษัตริย์ หากไม่เป็นเช่นนั้นจะผิดกฎบ้านเมืองเอาได้

ฝ่าบาทหันควับไปมองกัณฑ์ทศด้วยพระเนตรที่เรียบๆ แต่ให้ความรู้สึกเย็นเฉียบและกดดันไม่น้อยจากคู่พระเนตรที่จ้องมา

“หน้าที่ของเจ้าคือปกป้องข้า หาใช่ไม่ที่เจ้าปฏิบัติตนเช่นนี้กับพลเรือน พวกเขาทั้งสิ้นล้วนเป็นมนุษย์เช่นเจ้า ลดอำนาจในตัวเจ้าลงสักหน่อยเถิด แล้วจงมองให้กว้างขึ้น หากผู้ใดฝ่าฝืนกฎดังที่เจ้าพูด ก็นำไปประหารเสีย แต่บัดนี้ข้ายังมิเห็นผู้ใดกระทำผิดร้ายแรงถึงเพียงนั้นข้า เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำสิ่งใดจงคิดให้รอบคอบกว่านี้กัณฑ์ทศ…”

สิ้นพระสุรเสียง ฝ่าบาทหันหน้ากลับไปยิ้มแบบไม่ได้สนใจสิ่งใด บรรยากาศเย็นเฉียบขึ้นทันที กัณฑ์ทศฉายแววตาที่ดุร้ายต่อพระองค์อย่างชัดเจน แต่สีหน้าอาการนั้นยังคงอยู่ในการควบคุมของตน

‘คำพูดคำจาของท่านนั้น…’

.

.

.

“หม่อมฉันมิทราบว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา โปรดอภัยที่ต้อนรับไม่สมพระเกียรติเพคะ”

ผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าโค้งคำนับ ทุกคนบนเรือนก็อยู่ในบริบทนี้เช่นกัน

“มิต้องมากพิธีหรอกท่านอาวุโส ที่ข้ามาในวันนี้เพียงอยากรู้ถึงอาการของท่านองครักษ์ศรีบดินทร์ ว่าเป็นเช่นไร พวกท่านมีต้องเป็นกังวลอันใด ใช้ชีวิตตามปกติของพวกท่านเถิด”

น้ำเสียงเรียบๆ พร้อมรอยยิ้มบนพระพักตร์ของพระองค์ ได้ส่งกลิ่นคลุ้งของความเป็นกษัตริย์ออกมาอย่างล้นหลาม

‘องค์ราชาผู้นี้ เหมาะสมยิ่งนัก ใบหน้าของพระองค์นั้นขาวผ่องราวกับสำลี….เป็นบุญของหลานข้ายิ่งนักที่พระองค์เสด็จลงมาพบปะด้วยตนเอง…บดินทร์เอ้ย เจ้าโชคดีจริงๆ ที่มีพระองค์คอยทรงเป็นห่วงเป็นใยเช่นนี้…’

ท่านอาวุโสนึกคิดในหัวของนาง ก่อนที่จะยิ้มและทูลลาฝ่าบาท ซักพักพวกเขาทั้งหมดก็เดินออกจากเรือนรับรองและไปใช้ชีวิตประจำวันต่อเหมือนในทุกๆ วัน

“ฝ่าบาท… ท่านศรีบดินทร์กำลังฟักพื้นร่างกายอยู่ที่ห้องบรรทมพะยะค่ะ พระองค์จะทรงให้กระหม่อมพาไปพบท่านองครักษ์ณเพลานี้เลยหรือไม่พะยะค่ะ”

“เช่นนั้น พาข้าไปพบ”

“ทางนี้พะยะค่ะ…ฝ่าบาท”

จากนั้นขุนเรืองก็กำลังเดินพาฝ่าบาทเดินไปที่ห้องบรรทมของบดินทร์ ในจังหวะนั้นพระองค์ก็หันไปบอกคนที่กำลังจะเดินตามมาอารักขา

“พวกท่านรอข้าอยู่ที่เรือนรับรองตรงนี้เถิด…”

ก่อนที่พระองค์จะหันพระพักตร์กลับและเดินตามขุนเรืองไป

“แต่พระองค์ควรอยู่ในการอารักขาที่เหมาะสมนะพะยะค่ะ เกิดเหตุพระองค์โดนรอบทำร้ายขึ้นมาพระองค์จะทรงทำเช่นไรพะยะค่ะ”

สีหน้ากัณฑ์ทศเต็มไปด้วยความกังวล ฝ่าบาทไม่ได้หันกลับมามอง แต่พระองค์หยุดนิ่งก่อนจะตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เรียบๆ

“ข้าเกรงว่าหากไปพร้อมกันหลายคน อาจจะเป็นการรบกวนท่านองครักษ์เสียเปล่า รับสั่งตามที่ข้าตรัสเถิด แค่เจ้าอารักขาตามที่ข้ารับสั่ง ก็ถือว่าเจ้าได้อารักขาข้าแล้ว…”

ก่อนที่เงาฝ่าบาทจะหายไปไหนความมืด กัณฑ์ทศก้มหน้าลงต่ำ หน้าซีดเผือดเล็กน้อย

“กระหม่อมขอประทานอภัยพะยะค่ะฝ่าบาท…”

ก่อนที่จะจ้องมองไปตรงท่านผู้นั้นด้วยสายตาที่แข็งกระด้าง มือกำดาบไว้แน่น

“จิบชาซักนิดเถิดขอรับ เผื่อจะหายเหนื่อยขอรับท่านองครักษ์…”

ทหารผู้ติดตามของกัณฑ์ทศเอ่ยขึ้นท่ามกลางอารมณ์ที่แปรปรวน แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ ก่อนจะเผยใบหน้าที่น่าเกรงขามออกมาอีกครั้ง…

.

.

.

แสงไฟตะเกียงในห้องบรรทมนั้นสาดแสงสีเหลืองส้มอย่างสว่างจ้า เผยให้คนทั้งสองเห็นใบหน้าของผู้ที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างชัดเจน พระองค์ทรงยืนนิ่งก่อนที่พระพักตร์ของพระองค์จะดูเศร้าหมองลง

“เหตุใด…บดินทร์ถึงเป็นเช่นนี้ ขุนเรือง…”

น้ำเสียงสั่นคลอนเล็กน้อยในลำคอ

“ฝ่าบาทพระองค์อย่าได้ทรงเป็นกังวลไปเลยพะยะค่ะ ท่านศรีบดินทร์เพียงแค่จับไข้เพียงเท่านั้น เหตุจากการอ่อนล้าเป็นแน่พะยะค่ะ…”

สิ้นเสียงขุนเรือง บรรยากาศนั้นเงียบงันลงทันที

“เจ้าออกไปรอข้าข้างนอกก่อน…”

“พะยะค่ะฝ่าบาท…”

จากนั้นขุนเรืองก็เดินออกจากห้องไปแบบเงียบๆ ก่อนที่พระองค์ทรงเขยิบตัวเข้าใกล้บดินทร์ทีละเล็กทีละน้อย ก่อนที่จะขยับท่าทางของพระองค์ให้อยู่ในท่านั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ

“เจ้าคงเหนื่อยมากสินะ…บดินทร์”

พระองค์ทรงยกพระหัตถ์วางแตะไปที่หน้าผากของบดินทร์อย่างทะนุถนอม

“ตัวเย็นขึ้นแล้ว…ประเดี๋ยวคงอาการดีขึ้น”

ทันใดนั้นบดินทร์ก็เริ่มขยับตัวเล็กน้อย… ฝ่าบาทเปลี่ยนสีหน้าพระพักตร์อย่างรวดเร็ว

“บดินทร์!…เจ้าตื่นแล้วรึ…”

ดวงตาของผู้ที่นอนราบอยู่ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น ฝ่าบาทรีบโน้มตัวเข้าไปดูด้วยพระพักตร์ที่ยิ้มแย้ม จากนั้นทันทีที่เห็นว่าบดินทร์กำลังได้สติกลับมา พระองค์ก็รีบรับสั่งให้ขุนเรืองไปบอกท่านผู้หญิงกับท่านศรีบดนทร์ทราบว่าบุตรชายของพวกเขาฟื้นตัวขึ้นแล้ว

ครานี้บดินทร์ไม่แตกตื่นเหมือนกับครั้งที่อยู่ในตำหนักของฝ่าบาท เขาลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะมองเห็นคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มอย่างดีใจ

ทันทีที่สายตาของทั้งสองคนจ้องมองกัน เสียงของท่านหญิงก็ดังขึ้นมาพอดี

“ท่านศรีบดินทร์! ฟื้นแล้วหรือลูก!”

ท่านหญิงรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาจนลืมสุขภาพร่างกาย นางดีใจมากที่บุตรชายนั้นได้สติกลับมา ไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามบดินทร์ก็โผเข้าโอบกอดอย่างรวดเร็ว

“แม่!…แจ๊คคิดถังแม่มากเลยครับ!..ฮือ…ฮึก……”

น้ำตาของทั้งสองไหลลงมาในทันทีทันใด ผู้เป็นมารดาโอบกอดบุตรของตนไว้แน่น เสียงร่ำให้ดังระงมทำเอาคนที่อยู่ตรงนั้นพลอยซึ้งใจไปตาม แต่ทว่าพระพักตร์ของฝ่าบาทกับอยู่ในความสงสัย