Todos los capítulos de ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่ 31 : ประตูเมืองที่เต็มไปด้วยคำดูหมิ่นหลังเหตุลอบสังหารจวนเซียวอ๋องผ่านไปเพียงห้าวัน พระบัญชาจากวังก็มาถึงในยามเช้า จักรพรรดิทรงเรียกเซียวจิ่งเหยียนเข้าร่วมประชุมราชสำนักเรื่องความมั่นคงชายแดนเหนือ รายงานจากเมืองหน้าด่านระบุว่าชนเผ่านอกกำแพงเริ่มเคลื่อนกำลังผิดปกติ เสบียงบางส่วนหายไประหว่างการขนส่ง และมีข่าวว่าคนในราชสำนักลอบติดต่อกับพ่อค้าต่างแดน แม้บาดแผลของเซียวจิ่งเหยียนยังไม่หายสนิท เขาก็ไม่อาจปฏิเสธการประชุมครั้งนี้ได้ ส่วนเฉินเยว่เองต้องเดินทางกลับเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวงพร้อมเขา เพราะหลังเรือนหนังสือถูกเผา จวนพักนอกเมืองไม่ปลอดภัยอีกต่อไป อีกทั้งหลักฐานหลายชิ้นจำเป็นต้องเก็บไว้ในจวนอ๋องกลางเมืองซึ่งมีกำลังคุ้มกันหนาแน่นกว่า ทว่าข่าวการเดินทางกลับของนางแพร่ไปเร็วกว่าขบวนรถม้าเสียอีก ตั้งแต่ประตูเมืองยังไม่เปิดดี โรงน้ำชา ร้านสุรา และตลาดเช้าก็เต็มไปด้วยเสียงพูดถึงหญิงร้ายแห่งจวนแม่ทัพ ผู้เคยถูกกล่าวหาว่าวางยาน้องสาวต่างมารดา ผลักสาวใช้ลงบ่อ และใช้ตำแหน่งบุตรีแม่ทัพข่มเหงผู้คน บัดนี้นางกลับกลายเป็นพระชายาของอ๋องปีศาจ ซ้ำยังได้รับการปกป้องจนไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง ข่าวลือบางสา

ตอนที่ 33 : คนทรยศในโรงเตี้ยมรุ่งเช้าหลังจากค้นพบแผนที่การค้าโบราณ เฉินอวี้ลงไปยังห้องลับใต้โรงเตี้ยมวสันต์นิรันดร์อีกครั้งก่อนคนในครัวเริ่มก่อไฟ เขาไม่ได้เรียกคนติดตามมากมาย มีเพียงหลินเยว่ถือโคมเดินตามหลังลงบันไดหินชื้น ประตูห้องลับยังปิดสนิท กลไกซ่อนอยู่ในสภาพเดิม ฝุ่นตรงพื้นไม่มีรอยเท้าชัดเจน และด้ายบางซึ่งเฉินอวี้ผูกไว้ด้านในก็ยังไม่ขาด ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีผู้ใดแตะต้อง ทว่าเมื่อแสงโคมส่องไปถึงโต๊ะไม้กลางห้อง เขากลับหยุดเดินทันที กล่องเหล็กซึ่งใช้เก็บแผนที่ยังตั้งอยู่ตรงตำแหน่งเดิมในสายตาคนทั่วไป แต่เฉินอวี้จำได้ว่าเมื่อคืนเขาหันมุมด้านขวาของกล่องให้ตรงกับรอยแตกเล็กบนโต๊ะ บัดนี้มุมกล่องเบนออกไปเพียงครึ่งนิ้ว ความเปลี่ยนแปลงนั้นเล็กจนแม้แต่หลินเยว่ยังต้องเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่งจึงเห็นความต่าง เฉินอวี้ไม่แตะกล่องทันที เขาก้มสำรวจพื้นโต๊ะก่อน แล้วจึงใช้ผ้าบางหุ้มมือเปิดฝา ตราผนึกยังอยู่ แผนที่ยังอยู่ครบ เอกสารทุกฉบับเรียงตามเดิม ไม่มีเงิน ไม่มีตรา และไม่มีสิ่งใดหายไปหลินเยว่กล่าว"อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเราปิดกล่องรีบเกินไป"เฉินอวี้ไม่ตอบ เขายกโคมเข้าใกล้ขอบเหล็ก ด้านหนึ่งมีคราบหมึกดำจ

ตอนที่ 35 : โรงทานของหญิงร้ายรุ่งเช้าหลังคลังสมุนไพรข้างวัดตะวันออกถูกลอบวางเพลิง ผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างเชื่อว่าโรงทานของเฉินเยว่คงต้องยกเลิก ไม่มีผู้ใดคิดว่าสตรีซึ่งเพิ่งประกาศจะรักษาคนยากไร้โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายจะยังมีสมุนไพรเหลือพอเปิดงาน บางคนเดินทางมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะหวังรับยา บางคนกลับมาเพียงเพื่อดูว่านางจะอับอายต่อหน้าฝูงชนอย่างไร และบางคนถูกจ้างให้ปะปนอยู่ในกลุ่มชาวบ้าน คอยตะโกนซ้ำเติมหากเกิดความวุ่นวาย บริเวณลานกว้างหน้าวัดเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่ยามเฉิน โต๊ะตรวจโรคถูกจัดเรียงเป็นแถว หมอจากร้านยาสี่แห่งนั่งประจำตำแหน่ง หม้อต้มยาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านข้าง พร้อมคนงานซึ่งกำลังขนสมุนไพรห่อใหม่เข้ามาไม่ขาดสาย เมื่อหีบยาชุดแรกถูกเปิด ผู้คนต่างพากันตกตะลึง เพราะสมุนไพรข้างในไม่เพียงมีครบตามประกาศ แต่ยังสดและมีคุณภาพดีกว่าของในร้านยาทั่วไป ข่าวว่าคลังถูกเผาเมื่อคืนจึงกลายเป็นคำถามทันทีว่าของเหล่านี้มาจากที่ใด เฉินเยว่นั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจกลางลาน อาภรณ์สีขาวเรียบสะอาด แขนข้างที่เคยบาดเจ็บยังเคลื่อนไหวไม่สะดวกนัก แต่ท่าทีของนางสงบนิ่งจนไม่มีผู้ใดมองเห็นความอ่อนล้า เซียวจิ่งเหยียนไม่

ตอนที่ 37 : หมากตัวแรกถูกกินหลังพบว่ารอยแกะสลักบนตราปลอมเชื่อมโยงกับเผิงซุ่น ช่างฝีมือประจำเรือนของเฉินหว่าน ทุกคนต่างคิดว่าเฉินเยว่จะสั่งจับตัวเขาทันที ทว่าคำสั่งแรกของนางกลับตรงกันข้าม นางให้คนของกู้เหวินฉางถอนกำลังจากบริเวณจวนแม่ทัพอย่างเงียบเชียบ และปล่อยข่าวออกไปว่าการตรวจบัญชีโรงทานยังไม่พบสิ่งผิดปกติร้ายแรง ตราประทับทุกชิ้นถูกต้องตามระเบียบ ส่วนบัญชีที่มีข้อสงสัยจะถูกส่งเข้าวังในเช้าวันถัดไปเพื่อให้กรมการคลังตรวจซ้ำ ข่าวนี้ถูกส่งผ่านเสมียนสองคนซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องเก็บความลับไม่อยู่ และภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน ร้านน้ำชาใกล้กรมตรวจการก็เริ่มมีคนพูดถึงสมุดบัญชีซึ่งกำลังจะถูกนำเข้าวังขณะเดียวกัน เผิงซุ่นกลับถูกซ่อนอยู่ในเรือนพักเล็กด้านหลังวัดตะวันออกภายใต้การคุ้มกันของคนสองฝ่าย ความจริงคือเจ้าหน้าที่ของกู้เหวินฉางไปถึงเรือนช่างฝีมือทันก่อนคนสวมเสื้อดำจะลงมือเพียงไม่กี่ลมหายใจ คนร้ายหลบหนีไปทางหน้าต่าง ส่วนเผิงซุ่นหมดสติอยู่กับพื้นเพราะสูดควันพิษเข้าไป แม้รอดชีวิต แต่ยังไม่อาจให้การได้ชัดเจน เฉินเยว่จึงตัดสินใจซ่อนข่าวการช่วยตัวเขาไว้ เพราะหากศัตรูรู้ว่าช่างฝีมือยังมีชีวิต พวกมัน

ตอนที่ 39 : คำถามของจักรพรรดิรถม้าของจวนเซียวอ๋องหยุดลงหน้าประตูชั้นในของวังหลวง เฉินเยว่ก้าวลงจากรถอย่างสงบนิ่ง เบื้องหน้าคือกำแพงสีชาดสูงตระหง่านทอดยาวจนสุดสายตา หลังคากระเบื้องเคลือบสีทองสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายจนดูงดงามเกินจริง ทว่าภายใต้ความโอ่อ่านั้นกลับซ่อนสายตานับไม่ถ้วน ทุกหน้าต่าง ทุกระเบียง และทุกเงาเสาล้วนมีผู้เฝ้ามองการมาถึงของนาง ขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาคำนับ ก่อนแจ้งว่าองครักษ์ของจวนอ๋องต้องรออยู่ด้านนอก เฉินเยว่ไม่ได้คัดค้าน นางเพียงส่งสายตาให้เสี่ยวเถาหยุดอยู่กับรถม้า จากนั้นจึงเดินตามขันทีผ่านประตูวังเข้าไปเพียงลำพัง มีดสั้นประจำตัวของเซียวจิ่งเหยียนซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อชั้นใน น้ำหนักของมันแนบกับข้อมือ ทำให้นางรู้สึกถึงคำพูดของเขาทุกครั้งที่ก้าวเดิน เส้นทางจากประตูชั้นในไปยังตำหนักทรงอักษรเงียบผิดปกติ ขันทีและนางกำนัลที่พบระหว่างทางต่างคุกเข่าหลบสายตา ไม่มีผู้ใดกล้าพูด แต่เฉินเยว่รับรู้ได้ว่าข่าวเรื่องจักรพรรดิเรียกนางเข้าเฝ้าเพียงลำพังคงแพร่ไปทั่ววังแล้ว บางคนอาจมองว่านี่คือพระเมตตา บางคนอาจคิดว่านางกำลังได้รับความโปรดปราน แต่ผู้ที่เข้าใจการเมืองย่อมรู้ว่าการถูกจักรพรรด