جميع فصول : الفصل -الفصل 220

เลขานุการไม่ได้ตอบทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัด ก่อนจะยกโทรศัพท์ออกจากหูแล้วมองจอมทัพ “คุณจอมทัพครับ...เกิดเรื่องแล้วครับ ฝ่ายบริหารแจ้งว่ามีเรื่องด่วน” “เรื่องอะไร?” “มีการแจ้งเตือนจากฝ่ายกฎหมายครับ ถึงโครงการ The River Crown ที่เราไปเข้าร่วมไว้” เขาหยุดไปชั่วครู่ “มีคนยื่นเรื่องขอตรวจสอบสิทธิ์ในที่ดินของ The River Crown อย่างเป็นทางการแจ้งว่าอาจมีที่ดินบางส่วนที่ไม่เข้าเงื่อนไขการก่อสร้างครับ” จอมทัพชะงัก แพรมุกเองก็นิ่งไป “ใครยื่น?” “ยังไม่ทราบครับ แต่เอกสารเพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว” “แล้วฝ่ายกฎหมายว่าไง?” “เขาขอให้คุณจอมทัพเรียกประชุมผู้บริหารด่วนครับและช่วยติดต่อฝ่ายจัดการโครงการ The River Crown” “ตอนนี้เหรอ?” “ใช่ครับ” เลขานุการสูดลมหายใจ “และมีอีกเรื่องครับ” จอมทัพมองเขานิ่ง “ว่ามา” “ฝ่ายกฎหมายบอกว่าเอกสารที่อีกฝ่ายใช้ยื่นคำร้อง...มีสำเนาเอกสารสิทธิ์ฉบับเก่าที่บริษัทเราไม่มีอยู่ในระบบ” ควา

ความเงียบในห้องประชุมยืดออกไปหลายวินาที จนในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจที่สุดก่อนจะพูดต่อเบาๆ “ผมเคยเห็นชื่อเขาครับและเคยพบตัวจริง” จอมทัพยังคงมองเขานิ่ง “ที่ไหนครับ?” ชายสูงวัยกำมือแน่นกว่าเดิม “ในเอกสารเก่าครับ และคุณมัตซึโตะเองก็เคยมาพบคุณนำทัพที่บริษัทนี้” “เอกสารอะไร?” “เอกสารเกี่ยวกับที่ดินผืนนี้ครับ เดิมทีที่ดินนี้เคยมีข้อพิพาทกันมาแต่แรก พวกผมตรวจสอบโครงการครั้งนี้เห็นเอกสารจึงคิดว่า ข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ” แพรมุกขยับตัวเข้าไปเล็กน้อย “คุณหมายความว่า มัตสึโตะ มาเรวาชิเคยเกี่ยวข้องกับที่ดินของ The River Crown ตั้งแต่ก่อนเริ่มโครงการเลยใช่มั้ยคะ?” ชายสูงวัยไม่ได้ตอบทันทีแต่สีหน้าของเขาก็บอกคำตอบอยู่แล้ว “ครับ ตั้งแต่โครงการทาคาชิโฮ” คำตอบสั้นๆ ทำให้ทั้งห้องเงียบลง จอมทัพวางมือบนโต๊ะ “แล้วทำไมชื่อของเขาถึงไม่อยู่ในเอกสารที่บริษัทได้รับตอนเริ่มโครงการ?” ชายสูงวัยกลืนน้ำลาย “เพราะ...ชื่อของเขาถูกนำออกจากเอกสารครับ” แพรมุกชะงัก “ใครเป็นคนเอาออก?” ชายสูงวัยเงียบ “ผมไม่ร

ช่วงบ่ายคล้อย ร้านอาหารเงียบสงบแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัท แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงตกกระทบโต๊ะไม้สีเข้มที่อยู่มุมด้านในสุดของร้าน แพรมุกนั่งตรงข้ามจอมทัพตรงกลางโต๊ะมีเพียงแก้วน้ำสองใบกับอาหารที่แทบไม่มีใครแตะต้อง ตั้งแต่ออกจากห้องประชุม ทั้งสองยังไม่ได้พูดเรื่องนั้นกันเลยจนกระทั่งจอมทัพวางแก้วน้ำลง “เธอคิดยังไงแพร?” แพรมุกเงยหน้าขึ้น “เรื่องไหนคะ?” “ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ “ฉันคิดว่า...เราเข้าใกล้ความจริงขึ้น แต่ก็เหมือนจะมีเรื่องให้สงสัยมากกว่าเดิม” จอมทัพพยักหน้า “ฉันก็คิดแบบนั้น” แพรมุกหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ก่อนวางลงอย่างช้าๆ “สิ่งที่ฉันติดใจที่สุดคือเรื่องบุคคลที่สาม” “บุคคลที่สามเหรอ?” “ในเอกสารนี่ค่ะ” จอมทัพมองเธอนิ่ง “คนที่ชื่อถูกลบออกไป” “ใช่ค่ะ” แพรมุกขมวดคิ้ว “ถ้าคนคนนั้นไม่สำคัญจริง ทำไมต้องเสียเวลาลบชื่อออกจากเอกสาร?” จอมทัพไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบช้อนขึ้นมาเขี่ยอาหารในจานเล่นอย่างไม่มีความสนใจ ก่อนพูดออกมา

ประตูรถปิดลงพร้อมเสียงเบาๆ จอมทัพขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ส่วนแพรมุกนั่งอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้พูดอะไรตลอดทางออกจากร้านอาหาร ภาพในโทรศัพท์ยังคงติดอยู่ในหัว ห้องทำงานเก่า... แฟ้ม R.C....และมัตสึโตะ สิ่งที่ทำให้เธอสงสัยที่สุดไม่ใช่การที่มัตสึโตะเคยเป็นคนถ่ายภาพให้คุณนำทัพ แต่เป็นคำว่า 'มาขอเอาของบางอย่างคืน' ถ้าของสิ่งนั้นสำคัญถึงขั้นต้องเดินทางมาหาคุณนำทัพด้วยตัวเอง มันต้องเป็นของที่เขาไม่สามารถปล่อยทิ้งไว้ได้ และถ้าเป็นเอกสาร...ทำไมเอกสารนั้นถึงยังอยู่กับคุณนำทัพหลังจากวันนั้น “คิดอะไรอยู่?” เสียงของจอมทัพดังขึ้น ทำให้แพรมุกหันกลับมา “กำลังคิดเรื่องมัตสึโตะค่ะ” “เรื่องของที่เขามาขอคืน?” “ค่ะ” จอมทัพเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนกลับไปมองถนน “ฉันก็คิด” “คุณคิดว่ามันคืออะไร?” “ไม่รู้” เขาตอบตรงๆ “แต่ถ้ามันอยู่ในกล่องที่พ่อเก็บไว้ เราน่าจะได้คำตอบคืนนี้” แพรมุกพยักหน้า รถเคลื่อนผ่านถนนสายหลักออกจากตัวเมือง ก่อนเข้าสู่เส้นทางที่เงียบลงเรื่อยๆ ยิ่งใกล้บ้านของจอมทัพมากเท่าไร ความรู้สึกบางอย่างในอก

คำพูดของจอมทัพตกลงกลางความเงียบ ชายหนุ่มกำสมุดบันทึกในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีด แววตาที่เคยมั่นคงกลับเต็มไปด้วยความลังเลอย่างที่แพรมุกไม่ค่อยได้เห็นจากเขา เขามองรอยกระดาษที่ถูกฉีกขาดอยู่ตรงหน้าอยู่นานราวกับพยายามนึกย้อนกลับไปถึงคนที่เขาเคยรู้จัก พ่อของเขา...คุณนำทัพเป็นคนละเอียด รอบคอบ และแทบไม่เคยทิ้งเรื่องใดไว้โดยไม่มีเหตุผล ถ้าเขาเป็นคนฉีกหน้าพวกนี้ออกจริงๆ นั่นหมายความว่าเนื้อหาบนหน้ากระดาษเหล่านั้นสำคัญมากพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องการให้แม้แต่ลูกชายของตัวเองได้เห็น แพรมุกมองสีหน้าของจอมทัพ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะขอบสมุด “ถ้าคุณนำทัพเป็นคนเอาออกจริง...” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ทำไมเขาถึงยังเก็บสมุดเล่มนี้ไว้คะ?” จอมทัพชะงัก คำถามสั้นๆ กลับเหมือนกระแทกเข้ากลางความคิด เขาก้มลงมองสมุดในมืออีกครั้ง “นั่นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ” เสียงของเขาเบาลง “ถ้าพ่อต้องการลบเรื่องนี้ออกจากชีวิตจริงๆ เขาน่าจะทำลายสมุดไปเลย” แพรมุกพยักหน้า “แต่เขาไม่ทำ” “เขากลับซ่อนมันไว้” ทั้งสองสบตากัน ความคิดเดียวกันปรากฏขึ้นในใจโ