جميع فصول : الفصل -الفصل 90

"ไม่เป็นไรค่ะ" "แค่..." เธอเว้นคำก่อนพูดประโยคที่ไม่มีใครเข้าใจ "ฉันเพิ่งรู้ว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันหายไปจากชีวิตของใครบางคน...ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" ทั้งห้องเงียบลงไม่มีใครเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นยกเว้นแพรมุก เพราะมีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ว่า เธอไม่ได้กำลังเสียใจที่จอมทัพรักลลินแต่เธอกำลังไว้อาลัยให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง...ผู้หญิงที่ชื่อ แพรมุกในชาติที่แล้วที่ใช้เวลาแทบจะทั้งชีวิตแลกกับความทรงจำที่ไม่มีตัวเองอยู่ในนั้นเลย “เอ่อ...เดี๋ยวเราเดินชมด้านนั้นกันต่อดีกว่าครับ” ผู้บริหารอีกครนพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ผู้บริหารพาคณะเดินต่อไปยังโซนจัดแสดงต้นแบบของโครงการ The River Crown ที่ลลินส่งโปรเจคมาก่อนเพื่อนำเสนอผู้ลงทุน แต่แพรมุกกลับรู้สึกเหมือนฝ่าเท้าของตัวเองหนักอึ้ง ทุกย่างก้าว...เหมือนกำลังเดินทับซากหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ชื่อ...แพรมุก "ทางนี้ครับ" ผู้บริหารชาวสวิสเปิดประตูกระจกบานใหญ่ ภายในเป็นห้องจัดแสดงผลงานตลอดระยะเวลาหลายปีของโครงการ โมเดลอาคารแบบจำลองเมือง ต้นแบบระบบพ

"คุณปวดหัวอีกแล้วใช่ไหม" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติแต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่ต่างกันนี่คืออาการเดียวกับตอนที่เขาเข้าโรงพยาบาล...ไม่มีผิด จอมทัพยังคงหายใจถี่ สายตาจับจ้องใบหน้าของแพรมุกไม่วางเหมือนกำลังเปรียบเทียบผู้หญิงตรงหน้ากับผู้หญิงในความทรงจำเมื่อครู่ "แพร..." เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาจ้องมองเธออย่างอ่อนไหว "...เมื่อกี้...ฉัน..." เขาหยุดพูดก่อนยกมือขึ้นกุมขมับอีกครั้ง "ฉันเหมือนได้ยินเสียงเธอ" แพรมุกนิ่งงัน "...เสียงฉันเหรอ" ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ สีหน้ายังคงสับสน "เธอร้องไห้...แล้วก็เรียกชื่อฉันแต่มันไม่ใช่วันนี้...และไม่ใช่ที่นี่" เขาหลับตาลงแน่นพยายามคว้าภาพเหล่านั้นเอาไว้แต่ยิ่งพยายาม ทุกอย่างกลับแตกสลายราวกับเศษกระจกเหลือเพียงความรู้สึกเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ "ฉัน...จำไม่ได้" แพรมุกเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของจอมทัพกระตุกวูบอีกครั้ง ทันใดนั้น...ภาพของสำนักงานใหญ่ River Crown ก็แวบเข้ามา เขาเห็นโต๊ะทำงานของตัวเอง เห็นหิมะนอกหน้าต่าง เห็นทีมวิศวกรกำลังประชุม เขาเห็นตัวเองเดินออกจากห้อง

"มันแปลกมากทั้งที่ฉันจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน ลลินอยู่ที่นี่" เขามองกวาดสายตาไปรอบห้อง "จำได้ว่าเราเคยทำงานด้วยกัน จำได้ว่าเธอเคยเข้าประชุมกับฉัน จำได้ว่าเราเคยทะเลาะกันเรื่องแบบก่อสร้าง จำได้แม้กระทั่งว่าโต๊ะของเธออยู่ตรงไหน" เขาเสียงแผ่วพลางพูดต่อ "แต่เมื่อกี้ฉันกลับเห็นอีกอย่าง" เขายกมือแตะขมับตัวเองเบาๆ "ห้องเดียวกัน...เวลาใกล้เคียงกัน...แต่ไม่มีเธอ" แพรมุกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ถ้าสิ่งที่จอมทัพเห็น...คือชาติที่แล้วล่ะ? หญิงสาวค่อยๆ กำมือแน่น ชาติที่แล้วเธอไม่เคยรู้จักลลิน ไม่เคยได้ยินชื่อนี้จากปากจอมทัพ ไม่เคยมีใครบอกว่าเขาเคยมีคนรักอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ แต่เธอไม่เคยสงสัยเพราะตลอดเวลานั้นจอมทัพอยู่ต่างประเทศ ส่วนเธออยู่ประเทศไทย เธอรู้จักชีวิตของเขาเพียงเท่าที่เขายอมให้รู้ดังนั้นเธอจึงเคยคิดว่า...บางทีลลินอาจอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ชาติที่แล้วเพียงแต่เธอไม่เคยรู้ แต่ถ้าความทรงจำที่จอมทัพเห็นเป็นเรื่องจริง ถ้าในอดีตชาติ...ลลินไม่เคยอยู่ที่นี่จริงๆ แล้วทำไมชาตินี้ถึงมี? "แพร" เสียงทุ้มดึงเธออ

เสียงประตูกระจกเปิดออกช้าๆ จอมทัพเดินออกจากห้องรับรองเป็นคนแรก สีหน้าของชายหนุ่มกลับมาเรียบนิ่งแทบจะในทันที ราวกับคนที่เพิ่งทรุดลงกับพื้นเพราะความเจ็บปวดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนไม่ใช่เขา แพรมุกเดินตามออกมา ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว...แต่กลับรู้สึกเหมือนระหว่างคนทั้งสองมีคำถามนับร้อยกั้นอยู่ “คุณหสดินทร์” เอ็ดเวิร์ดรีบเดินเข้ามาหา “Are you sure you're all right? You look pale. (คุณแน่ใจนะครับว่าไม่เป็นอะไร? สีหน้าคุณดูซีดมากเลย)” “I'm fine. Thank you. (ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ)” จอมทัพตอบสั้นๆ ก่อนเหลือบมองแพรมุก “ไปกันเถอะ” หญิงสาวไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้าแล้วเดินตามคณะกลับไปยังห้องประชุม ทว่าเมื่อประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง...แพรมุกกลับรู้สึกบางอย่างเธอหันกลับไปมองทางเดินกระจกด้านหลัง ไม่มีอะไร มีเพียงพนักงานสองสามคนกำลังเดินผ่านไปมา แต่...เมื่อครู่นี้เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองมา ใครบางคน...ที่ไม่ได้อยู่ในคณะผู้บริหาร หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย “แพร” เสียงของจอมทัพเรียก “คะ?” “ประตูจะปิดแล้ว”

“เรากำลังให้คนแปลครับ” แพรมุกจ้องภาพนั้นไม่กะพริบแต่จอมทัพกลับสังเกตเห็นบางอย่าง “ขยายภาพ” ภาพถูกขยาย ตรงมุมขวาของป้ายไม้...มีตราสัญลักษณ์หนึ่งถูกสลักเอาไว้ วงกลม ดอกไม้หกกลีบ ตราเดียวกับเอกสารสิทธิ์เมื่อครู่ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จอมทัพลุกขึ้นช้าๆ และเดินเข้าไปใกล้ภาพตรานั้น ใบหน้าหล่อเหลากำลังครุ่นคิดช้าๆ ถึงภาพตราบริษัทตรงนั้น ตัวเขาเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างบอกไม่ถูก ไม่เชิงว่าเคยเห็นแต่เหมือนกับว่ารู้สึกคุ้นเคยเสียมากกว่า “หยุดงานใน Phase 3 ทั้งหมด” เอ็ดเวิร์ดชะงัก “แต่เรามีกำหนดที่ต้อง...” “ผมบอกให้หยุด” น้ำเสียงเย็นเฉียบของเขาทำให้ไม่มีใครกล้าแย้ง “ห้ามขุด ห้ามเคลื่อนย้าย ห้ามแตะต้องสิ่งที่อยู่ใต้พื้นที่นั้นแม้แต่ชิ้นเดียว จนกว่าเราจะรู้ว่ามันคืออะไร” ลลินพยักหน้าทันที “ฉันจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ” แพรมุกยังคงจ้องภาพป้ายไม้ หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาดเพราะจู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า...เรื่องนี้ไม่ได้เพิ่งเริ่มต้น ไม่ใช่จาก Phase 3 ไม่ใช่จาก The River Crown และอาจไม่ใช่แม้กระทั่งจากชีวิตนี้ ทันใดนั้นโ